Everything is OK

Ένα απο τα πιό όμορφα video που μπορείτε να φανταστείτε. Αξίζει απο μόνο του μία ανάρτηση !

Aν χρειαστεί, μη ξεχάσετε να πατήσετε την επιλογή CC γιά υπότιτλους στα Ελληνικά !

ΥΓ: Οπωσδήποτε click στις δύο (2) εικόνες και το μοναδικό link

:)

Avant-garde

Αποφάσισα να ανασύρω μία παλαιότερη εγγραφή μου απο τα έγκατα του εικονοκλαστικού  forum  που διατηρώ (όχι με ιδιαίτερη συνέπεια και ... επιμέλεια, είναι αλήθεια!) Αφορά ένα πραγματικό γεγονός στο οποίο ήμουν αυτόπτης μάρτυρας περίπου 2,5 δεκαετίες πριν. Τότε δεν είχα φανταστεί πόσο θα μπορούσε να επηρεάσει το μελλοντικό τρόπο σκέψης μου, αν και ήμουν σίγουρος ότι  δεν υπήρχε περίπτωση να διαγραφεί απο την μνήμη μου.

Φανταστείτε το εξής σκηνικό : Ένα τεράστιο αμφιθέατρο φημισμένου Λονδρέζικου πανεπιστημιακού ιδρύματος, κατάμεστο απο 500 περίπου πρωτοετείς φοιτητές διάφορων σχολών θετικής κατεύθυνσης (μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, ηλεκτρονικούς, αεροναυπηγούς, πολιτικούς μηχανικούς κλπ) που όφειλαν να παρακολουθήσουν "Επιστήμη των υλικών", ένα βαρετό και απωθητικό μάθημα που βασιζόταν σε στείρα απομνημόνευση, και το οποίο ήταν ταυτόχρονα το μοναδικό κοινό μάθημα μεταξύ ετερόκλητων σχολών .

Η μέρα είχε κάτι το εξαιρετικό. Θα εμφανιζόταν ο καθηγητής με τα αποτελέσματα του περίφημου Term Test στο εν λόγω στρυφνό μάθημα. Τα Term Tests ήταν μία σειρά ανεπίσημων υποχρεωτικών διαγωνισμάτων που παραδοσιακά διεξήγονταν για περισσότερο απο ένα αιώνα, πριν τα Χριστούγενα, και ήταν μόνο για τους πρωτοετείς φοιτητές. Δεν είχαν καμμία βαθμολογική επίπτωση, αλλά μόνο την εξής στατιστική σημασία. Το ποσοστό αποτυχίας ήταν συνήθως εξαιρετικά ψηλό (γύρω στο 50%) και ήταν παρατηρημένος ένας αξιοσημείωτος συσχετισμός με εκείνους που αποτύγχαναν στα τελικά διαγωνίσματα του Ιουνίου, που τελικά εκδιώκονταν απο το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο (βλέπετε δεν υπήρχαν επαναληπτικές εξετάσεις Σεπτεμβρίου!)

Εμφανίζεται λοιπόν ξαφνικά ο καθηγητής, κατακόκκινος απο θυμό για το ασυνήθιστα μεγάλο ποσοστό αποτυχίας (70 % παρακαλώ.) Μέσα σε ένα πρωτοφανές παραλήρημα επιτιμητικών παρατηρήσεων και σχολίων, ειπώθηκαν περίπου και τα εξής:

" Οι περισσότεροι απο εσας θα πρέπει να αντιμετωπίσετε σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνατε σοβαρό λάθος στην επιλογή σας να γίνετε μηχανικοί. Θα ήταν προτιμότερο να στραφείτε κάπου αλλού, πχ στη ζωγραφική, στη μουσική ... κλπ "

Μέσα στη γενική απόλυτη σιγή, ακούγεται η φωνή ενός θαραλέου φοιτητή απο την Ταϋλάνδη : " Professor, για να γίνει κανείς καλός καλλιτέχνης χρειάζεται οπωσδήποτε να έχει ταλέντο, πράγμα που δεν είναι υποχρεωτικά απαραίτητο για τους μηχανικούς. Σ' εμάς απλά αρκεί ένα minimum ευφυϊας και εργατικότητας ! "

Ο καθηγητής άστραψε και βρόντηξε για δεύτερη φορά, αν και πιστεύω ότι είχε αρχίσει να ψυλιάζεται, ότι χάνει το ... επιχείρημα : " Μα τι λες ! Οι μηχανικοί είμαστε χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία ... Κάνουμε σπίτια, γέφυρες, αυτοκίνητα, εργοστάσια κλπ. Οι καλλιτέχνες ... τι κάνουν ; "

Ο μετέπειτα πολύ καλός μου φίλος, Chit Yen Chong, ανταπάντησε  :  " Οι καλλιτέχνες κάνουν την ζωή μας ομορφότερη !! "

Ακόμη ηχεί στ' αυτιά μου η μουσική απο τα χειροκροτήματα και τις επεφημίες των όρθιων πλέον φοιτητών...

Εκείνη την περίοδο ήμουν ένας θρασύς μεταπτυχιακός φοιτητής και ο καθηγητής μου  (thesis advisor) ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας. Όταν αργότερα ζήτησε τη γνώμη μου, του είπα αδίστακτα ότι ο συγκεκριμένος φοιτητής κέρδισε το επιχείρημα, αλλά και τις εντυπώσεις. Προς μεγάλη μου έκπληξη, συμφώνησε μόνο  με το ... δεύτερο !

Τότε ήταν που άρχισα να καταλαβαίνω γιατί το ανθρώπινο είδος πάντοτε "ανεχόταν" ανθρώπους, που φαινομενικά ξόδευαν τον χρόνο τους άσκοπα και δεν βοηθούσαν στη κοινή προσπάθεια για επιβίωση. Για παράδειγμα, όσοι ζωγράφιζαν στα τοιχώματα προϊστορικών σπηλαίων, πιθανότατα ανήκαν σ' αυτή τη κατηγορία  και ήταν η avant-garde της εποχής τους !

YΓ: Ένα κλικ στις τρεις εικόνες ίσως δώσει κάτι ... παραπάνω. Το ίδιο και  τα links στο κείμενο  !

:)

Whitechapel ... ανατολικό Λονδίνο

Να είστε σίγουροι (-ες) ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν ... 

Περπατούσα κάποτε στους δρόμους του ανατολικού Λονδίνου αργά τη νύχτα, και συνάντησα έναν άντρα και μία νεαρή γυναίκα κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου. Καθώς πήγα πιο κοντά, διαπίστωσα ότι ο άντρας, που φαινόταν να είναι μεθυσμένος και σε έξαλλη κατάσταση, προσπαθούσε να υποχρεώσει την γυναίκα να μπεί σε ένα αυτοκίνητο παρά τη θέλησή της. Εκείνη έδειχνε να αντιστέκεται σθεναρά, αλλά  την είχε αρπάξει απο το μπράτσο με το ένα χέρι και απειλούσε να τη χτυπήσει στο πρόσωπο με το άλλο, πράγμα που είχε κάνει το λιγότερο μία φορά πριν φτάσω ακριβώς στη σκηνή του επεισοδίου. Η πίσω πόρτα του αυτοκινήτου ήταν ανοιχτή, και ένας "συνεργός" του ήταν καθισμένος στο τιμόνι. Ορισμένοι άλλοι άντρες ( 2 ή 3 νομίζω) ήταν παρόντες στη σκηνή, και με τη στάση τους έδειχναν να εγκρίνουν τα πάντα.

Χωρίς να γνωρίζω τι θα έκανα στη συνέχεια, παρενέβην άμεσα και ενστικτωδώς υπερ της γυναίκας. Καθώς ανέβαινε η αδρεναλίνη μου, και η προσοχή του επιτιθέμενου στράφηκε σε μένα, σκέφτηκα να προσποιηθώ ότι τα αγγλικά μου ήταν φτωχά ή ανύπαρκτα.  Υπέθεσα οτι μόνο η προσπάθεια που θα έκανε για να με καταλάβει, μπορεί να του στοίχιζε τόσο, ώστε να αποδειχτεί ένας σχεδόν πλήρης αντιπερισπασμός. Η αδυναμία μου να κάνω τις προθέσεις μου σαφείς, θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμεύσει για να αποτρέψει την άμεση σύγκρουση. Με δεδομένο ότι είχα απέναντί μου το λιγότερο 3 - 4 άτομα, η επιλογή της άμεσης σύγκρουσης θα σήμαινε ότι η βραδιά μου κατά πάσα πιθανότητα θα είχε πολύ κακό τέλος !

"Με συγχωρείς", είπα.  "Φαίνεται ότι δε μπορώ να βρώ το ξενοδοχείο μου, ξέρεις ... το μέρος που κοιμάμαι ... Μπορεί να με βοηθήσει κανείς ?  Που είναι ? Δεν έχω ιδέα ... Χάθηκα μέσα στα στενά του Whitechapel ... Φαίνεστε να είστε απο δώ ..."

" Sex ? " ρώτησε ο άντρας με προφανή αγανάκτηση, σαν να είχα δηλώσει ότι ήμουν αντίζηλος για τα θέλγητρα της αιχμαλώτου του. Εκείνη τη στιγμή μου πέρασε απο το μυαλό ότι η γυναίκα θα μπορούσε να ήταν πόρνη, και εκείνος ένας μη ελεγχόμενος πελάτης της.

" Όχι. Όχι sex. Ψάχνω για ένα συγκεκριμένο κτίριο με κοκκινοκαφέ τούβλα, που δεν θυμάμαι πως λέγεται. Μήπως γνωρίζετε που είναι ? Πρόκειται για ... επείγουσα περίπτωση !"

Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο η έκφραση του άντρα διαφοροποιήθηκε τελείως, αλλάζοντας απο μάσκα οργής σε μία μάσκα σύγχυσης και απορίας. Ενώ προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει την παράκλησή μου, εγώ έριξα μία συνωμοτική ματιά στη γυναίκα, η οποία πρέπει να πω έδειχνε να αργεί λίγο να καταλάβει ότι πλησίαζε η ευκαιρία της να φύγει ...

Ο άντρας άρχισε να συζητά την περίπτωσή μου, σε δυσνόητη cockney διάλεκτο, με έναν απο τους φίλους του. Εγώ συνέχισα να μιλώ λέγοντας διάφορες ανοησίες. Η γυναίκα απο την πλευρά της με κοίταζε σαν να ήμουν ηλίθιος. Και τότε, συνειδητοποιώτας για πρώτη φορά την ευκαιρία του, αυτό το πανέμορφο πλάσμα απελευθερώθηκε και έτρεξε κάτω στο δρόμο. Ο πρώην  δυνάστης της ήταν τόσο απορροφημένος, που αδιαφόρησε εντελώς γι' αυτήν,  όπως και οι υποανάπτυκτοι μεθυσμένοι φίλοι του.

Έχοντας πετύχει τον σκοπό μου, ευχαρίστησα αμέσως την πρωτόγονη ομήγυρη και συνέχισα τον δρόμο μου. Μόλις απομακρύνθηκα διαπίστωσα ότι είχα κυριολεκτικά παραλύσει απο φόβο ... κάτι που προηγουμένως είχε σαφώς ακυρώσει η αδρεναλίνη!

Ενώ η συμπεριφορά μου στο παραπάνω επεισόδιο φαίνεται να είναι αποδεκτή σχεδόν απ' όλους, την αφηγούμαι εδώ γιατί την θεωρώ κλασσικό παράδειγμα ηθικής αποτυχίας. Πρώτον, έλεγα ψέματα και το έκανα απο φόβο. Δεν είχα χαθεί και δεν χρειαζόμουν κανενός είδους βοήθεια. Κατέφυγα σ' αυτή τη τακτική επειδή φοβόμουν να προκαλέσω ανοικτά έναν απροσδιόριστο αριθμό μεθυσμένων σε έναν καβγά. Κάποιοι μπορούν να το αποκαλέσουν αυτό ... φρονιμάδα, αλλά εγώ το αποκαλώ όπως πραγματικά ήταν : δειλία. Δεν έκανα καμία προσπάθεια να επικοινωνήσω με αυτούς τους ανθρώπους, να κάνω έκκληση στους ηθικούς τους φραγμούς, όσο υποανάπτυκτοι κι' αν ήταν, ούτε προσπάθησα να τους εντυπωσιάσω με κανένα τρόπο. Τους είδα όχι ως σκοπούς αυτούς καθαυτούς, ως υπάρξεις με αισθήσεις, ικανές να διεξαγάγουν κάποιο διάλογο, να ηρεμήσουν ή να διδαχθούν, αλλά ως μία απειλή στην πιο καθαρή της μορφή.

Η ηθική μου αποτυχία, όπως την βλέπω, συνίσταται στο ότι ποτέ δεν ΑΝΤΙΤΑΧΘΗΚΑ ουσιαστικά στις ενέργειές τους. Απλά προκάλεσα έναν αντιπερισπασμό για λίγη ώρα, με αποτέλεσμα να ωφεληθεί μία γυναίκα. Όμως, η επόμενη γυναίκα που θα έπεφτε θύμα της επιθετικότητάς τους, δεν θα έχει λόγους να είναι ευγνώμων σε μένα. Αν και μία "καθαρή" επέμβαση υπερ της γυναίκας ήταν βέβαιο ότι θα είχε αποτέλεσμα να υποστώ σωματικές βλάβες, θα είχα δώσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Δεν μένουν όλοι αδιάφοροι αν χτυπήσετε ή απαγάγετε μια γυναίκα μέσα στο δρόμο !  Η δράση που προτίμησα δεν έστειλε κανένα τέτοιο μήνυμα. Και το ... καλύτερο το φύλαξα για το τέλος. Υποψιάζομαι ότι ούτε η γυναίκα κατάλαβε ποτέ ότι  είχα επέμβει για να την βοηθήσω !

Ένα click στις παραπάνω 2 εικόνες είναι ασφαλώς ... ενδεδειγμένο !

:)