Τόσο άπλετο ξόδεμα !

Ίσως οι  νέοι  να είναι ευτυχισμένοι, επειδή έχουν την ικανότητα να "βλέπουν" την ομορφιά. Όσοι απ' αυτούς διατηρούν αυτή την ικανότητα και στο μέλλον, μάλλον δεν γερνούν ποτέ !

Βέβαια, ο οποιοσδήποτε μπορεί να κοιτάξει ένα όμορφο κορίτσι και να "παρατηρήσει" εξονυχιστικά το ... όμορφο κορίτσι!! Επιπλέον, ένας εξευγενισμένος αισθητικά άνθρωπος κοιτάζοντας μια νεαρή κοπέλα, ίσως μπορεί ταυτόχρονα να "δει" την ηλικιωμένη γυναίκα του μέλλοντος. Όμως, ένας καλλιτέχνης, που ρίχνει το βλέμμα του σε μία μεγάλη γυναίκα, κατά τεκμήριο έχει την ευαισθησία να "δει" το όμορφο κορίτσι, που  κάποτε αυτή υπήρξε.  

Αλλά ένας πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης που απεικονίζει πιστά μία μεγάλης ηλικίας γυναίκα, μερικές φορές μπορεί να κάνει ακόμα και έναν αναίσθητο να "δει" - χωρίς το φίλτρο της δήθεν "ασχήμιας" της μεγάλης ηλικίας - το υπέροχο, ζωντανό νεαρό κορίτσι, που είναι φυλακισμένο μέσα στο κατεστραμμένο (?) κορμί, συμβάλλοντας έτσι στη συνειδητοποίηση της ήρεμης, απέραντης τραγωδίας, ότι υπάρχουν κορίτσια (ή ακόμη και αγόρια) που ποτέ δεν μεγάλωσαν περισσότερο από τα 18 χρόνια της καρδιάς τους, παρά τα σημάδια που άφησε στο σώμα τους ο στυγνός, ανελέητος χρόνος. 

Μεγαλώστε λοιπόν,  κι' ας "ξοδεύεται" άπλετα η νιότη στους ... νέους!

YΓ. Κλικάρατε τα 7 link & τις εικόνες των P. Kelley και Chen Yiming?

:)

Δημιουργικότητα, κατάθλιψη και φράουλες

Μία φίλη μου ζωγράφος έλεγε: "Το μόνο που χρειάζομαι για να βελτιώνω την δουλειά μου είναι περιστασιακά επεισόδια κατάθλιψης."

Απο την εποχή του Αριστοτέλη, η δημιουργικότητα στις Τέχνες συνδεόταν με την μελαγχολία. Όμως έχω τη γνώμη ότι η κατάθλιψη αυτή καθ' εαυτή, όχι μόνο δεν επαυξάνει την δημιουργικότητα, αλλά αντίθετα την καταστέλλει. Πολλοί ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες και συνθέτες έχουν διαχρονικά αναφέρει ότι ήταν ανίκανοι να δουλέψουν κατά την διάρκεια επεισοδίων βαριάς κατάθλιψης. Για παράδειγμα, η Virginia Woolf, αδυνατώντας να γράψει όταν φλέρταρε με  την κατάθλιψη, γέμισε τις τσέπες της με πέτρες και βυθίστηκε στον ποταμό Ouse. Τελικά διάλεξε αυτόν τον απίθανο τρόπο για να τελειώσει τη ζωή της  μόλις στα 59 της χρόνια.

Αφού λοιπόν η κατάθλιψη εμποδίζει την δημιουργικότητα, για ποιό λόγο υπάρχει ο προαναφερθείς διαχρονικός, θετικός συσχετισμός μεταξύ των δύο ?

Μερικοί καλλιτέχνες και συγγραφείς έχουν παραδεχτεί ότι ασχολήθηκαν με την τέχνη τους για να αυτοθεραπευτούν απο την κατάθλιψη. Αυτή είναι μία "συμβατική" προσέγγιση σε σύγκριση πχ με την υπερβολική χρήση αλκοόλ, αν και αρκετοί χρησιμοποιούν παράλληλα το ποτό  (καθώς και άλλες ουσίες) με ιδιαίτερη προθυμία !! Οπωσδήποτε όμως, αυτή η  πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια αποφυγής της κατάθλιψης είναι ένα κίνητρο για δημιουργική δουλειά, που αποκρούει τουλάχιστον την μελαγχολία.

Επιπλέον η εμπειρία της κατάθλιψης μπορεί  δευτερογενώς να προσφέρει υλικό για καλλιτεχνικές δημιουργίες. Δύο όμορφα παραδείγματα είναι ο διασημότερος πίνακας του Νορβηγού Edvard Munch με την ονομασία "The Scream", καθώς και το κλασσικό ποίημα της αμερικάνας  Emily Dickinson με τίτλο "There's a Certain Slant of Light".

Λογικά μπορούμε να δεχτούμε ότι είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει κάποιος τις ανθρώπινες καταστάσεις, και κατά μείζονα λόγο να τις ενσωματώσει στις καλλιτεχνικές του δημιουργίες, εκτός φυσικά αν ο ίδιος έχει την άμεση εμπειρία συναισθηματικών "μέγιστων" και "ελάχιστων". Συνεπώς εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι η κατάθλιψη παρέχει ένα είδος  υπαρξιακού άγχους απο το οποίο αναδύεται αυθόρμητα τέχνη, δηλαδή οποιαδήποτε ανθρώπινη δημιουργία που περιέχει ιδέες πέρα απο τον χρησιμοθηρικό τους σκοπό.

Ίσως τελικά η προαναφερθείσα ζωγράφος φίλη μου να μην χρειάζεται  τα επεισόδια κατάθλιψης για να βελτιώσει την δημιουργικότητα στην τέχνη της. Ενδεχομένως μπορεί και να χρειάζεται περισσότερο κάποιο απρόσμενο δώρο: Ίσως ένα μανικιούρ ? Ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια ? Μία ξαφνική αγκαλιά απο τον 9χρονο γιό της ?  Τέλος πάντων ... κάτι που θα δώσει μία ανοδική ώθηση στη διάθεσή της, και θα απογειώσει ταυτόχρονα την δημιουργική της σκέψη.

Όσοι απο τους αναγνώστες υποφέρουν αυτή τη στιγμή απο  ενδεχόμενο δημιουργικό μπλοκάρισμα,  ας δοκιμάσουν την στρατηγική του "απρόσμενου δώρου". Λοιπόν, είτε κανονίστε με κάποιον να σας "εκπλήξει" με ένα μικρό ξαφνικό δώρο ... ή  βρείτε το μόνοι σας, όπως πχ ένα εύθραυστο λουλούδι που μεγαλώνει σε μία χαραμάδα στο πεζοδρόμιο, ή ένα γεμάτο φεγγάρι που λάμπει μέσα απ' τις  πευκοβελόνες,  ή την γεύση μιάς ώριμης φράουλας, ή μία θεσπέσια μουσική στο youtube ... ή οτιδήποτε άλλο σας πλημμυρίσει με απρόσμενη ευχαρίστηση.  Εκθέτοντας τις αισθήσεις σας σε αναπάντεχες μικροηδονές, ίσως μπορέσετε να κάνετε τους δημιουργικούς σας χυμούς να κυλήσουν σε όποια κατεύθυνση εσείς θέλετε !

ΥΓ: Οι 2 εικόνες και τα 12  links "κρύβουν" αναπάντεχες μικροηδονές

:)

'Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας ?

Έχω γνωρίσει μερικούς συγγραφείς, ξένους και Έλληνες. Εκείνοι που γνωρίζω καλά,  εξομολογούνται αδίστακτα ότι έχουν ελάχιστη ιδέα προς τα που πηγαίνουν, όταν πρωτοχτυπούν τα πλήκτρα του Η/Υ για το καινούργιο τους βιβλίο !  Μπορεί να έχουν στα σπάργανα κάποιο χαρακτήρα, ίσως και δύο, αλλά όλοι τους παραδέχονται δραστικές αλλαγές στη διαδρομή και στον προορισμό, μετά την έναρξη του ταξιδιού. Ποτέ δεν άκουσα κάποιον να λέει οτι έχει προετοιμάσει  έναν πλήρη δομικό σκελετό, όπως μας δίδασκαν στο Λύκειο.

Στη διάρκεια της συναρπαστικής περιπέτειας του γραψίματος, ο συγγραφέας ψηλαφίζει και διακρίνει κόσμους, που ενσυνείδητα δεν υπάρχουν στο μυαλό του όταν  ξεκινά. Αυτή η οργανική διαδικασία, συχνά οδηγεί σε στιγμές ιδιόμορφων ανακαλύψεων και ανείπωτης γοητείας. Στην αρχή  αναδύεται αυθόρμητα μια θολή εικόνα. Όταν ο συγγραφέας προσθέτει μερικές πινελιές αυτή ... εξαφανίζεται ! Αλλά σίγουρα κάτι υπήρχε εκεί και δεν ησυχάζει μέχρι να το αιχμαλωτίσει.

Ένας φίλος μου ισχυριζόταν ότι το ταλέντο υπεισέρχεται στο πρώτο προσχέδιο του κειμένου, ενώ η τέχνη  στα επόμενα ! Γι' αυτό το λόγο ο συγγραφέας, όπως και κάθε άλλος καλλιτέχνης, δεν έχει κοινό απο το οποίο μπορεί να αντλήσει συμπαράσταση, αλλά ούτε και κάποια εξωτερική κρίση που μπορεί να αντικαταστήσει την αμείλικτη δική του, την εσωτερική. Η μοίρα του είναι να δημιουργεί τάξη απο την αναρχία της καρδιάς του, υποβάλοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του σε ανηλεή πειθαρχία. Γι' αυτό, όταν αρχίσει να φλερτάρει με την φήμη,  οφείλει να κάνει πολλά διαλείμματα απο την δική του ζωή, και να αναζητά αυτό που κρύβεται στα τρίσβαθα της "ψυχής" του.

Για το τέλος άφησα το καλύτερο! Το πραγματικά έξοχο πόνημα του πολυαγαπημένου Charles Bukowski, με τίτλο : "Ώστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας ?", που  νομίζω ότι τα λέει όλα !

Aν δεν βγει από μέσα σου με ορμή σε πείσμα όλων, μην το κάνεις.
Αν δεν έρθει απρόσκλητο απ΄ την καρδιά κι από το μυαλό κι απ΄ το στόμα και από τα σωθικά σου, μην το κάνεις.
Αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη του υπολογιστή σου και την κοιτάζεις με τις ώρες και γέρνεις σαν καμπούρης πάνω από την γραφομηχανή σου γυρεύοντας με κόπο τις λέξεις που δεν έρχονται, μην το κάνεις.
Αν το κάνεις για τα λεφτά ή για την δόξα ασ' το καλύτερα.
Αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις.
Αν κάθεσαι εκεί πέρα και γράφεις τα ίδια και τα ίδια, μην το κάνεις.
Αν προσπαθείς να γράψεις όπως κάποιος άλλος, ξέχνα το, άσ΄ το καλύτερα.
Αν μπορείς να περιμένεις να βγει από μέσα σου μουγκρίζοντας, τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει με βαθύ βρυχηθμό, κάνε κάτι άλλο.
Αν πρέπει πρώτα να το δείξεις στη γυναίκα, στην γκόμενα, στον γκόμενο, στους γονείς σου ή σε οποιοδήποτε άλλο, δεν είσαι έτοιμος.
Μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες, μη γίνεις σαν τόσους και τόσους που αυτοαποκαλούνται "συγγραφείς", μην γίνεις γελοίος, πληκτικός, φαντασμένος.
Μην αφήσεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.
Οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν τρελαθεί στο χασμουρητό με το σινάφι σου.
Μην προστεθείς κι εσύ σ' αυτούς.
Μην το κάνεις, αν δεν πετάγεται απ΄ την ψυχή σου σαν πύραυλος, ασ' το καλύτερα.
Κάν΄ το μονάχα όταν νιώσεις πως αν δεν το κάνεις, θα τρελαθείς, θα αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις, αλλιώς μην το κάνεις.
Αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος σου καίει μέσα σου τα σπλάχνα, μην το κάνεις.
Όταν στ' αλήθεια έρθει η ώρα κι αν έχεις το χάρισμα θα γίνει από μόνο του και θα συνεχίσει να γίνεται, ώσπου να πεθάνεις ή να πεθάνει μέσα σου.
Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ!

ΥΓ: Μη διστάσετε να κλικάρετε τις 2 εικόνες, αλλά και τα 3 links του κειμένου

:)

Ομορφιά ... σκέτο !

Όταν θαυμάζω ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, ανίκανος να καταλάβω ή να εκφράσω την εκλεκτή συγκίνηση που μου προκαλεί, αυθόρμητα το βλέπω σαν μία πύλη που με οδηγεί σε ένα άλλο συναισθηματικό επίπεδο. Νομίζω ότι είναι δύσκολο για όποιον βυθίζεται σε στιγμές έντονης υπερβατικής εμπειρίας να αντισταθεί στη σκέψη, ότι  ίσως ρίχνει μία φευγαλέα ματιά σε ένα διαφορετικό βασίλειο ύπαρξης. Κατά κάποιο τρόπο, αυτή η διαφορετικότητα έγκειται στο ότι τέτοιες εμπειρίες κινούνται  αφάνταστα ψηλότερα, αλλά και έξω απο την καθημερινότητά μας. 

Aυτού του είδους οι αναλαμπές τυφλώνουν και θαμπώνουν, αλλά ταυτόχρονα μεταφέρουν ένα είδος ομορφιάς και γαλήνης πολύ μεγαλύτερο απο ότι συνήθως φανταζόμαστε ή γνωρίζουμε. Κι' αυτό επειδή η γλώσσα, που αναδύθηκε για να μεταφέρει τις σημασίες αυτού του κόσμου, δεν ταιριάζει με τον  άλλο κόσμο που βρίσκεται έξω απο τις συνηθισμένες  εμπειρίες μας.  

Το ίδιο συμβαίνει και με την  Τέχνη. Κάθε μορφή μεγάλης Τέχνης έχει αναμφισβήτητα την δύναμη να υποβάλλει σε όλους μας κάτι το υπερβατικό. O Σπινόζα είχε ορίσει την Τέχνη σαν  την οποιαδήποτε δημιουργία που περιέχει ιδέες, οι οποίες σαφώς υπερβαίνουν τις χρησιμοθηρικές σκοπιμότητες.

Αν αυτός ο κόσμος δεν είναι απλά ένα κακόγουστο αστείο

Αν η ζωή δεν είναι μία χυδαία αναλαμπή μέσα στην ψυχρή ακτινοβολία των άστρων

Αν η ύπαρξη δεν είναι ένα κενό γέλιο που διαπερνά τη συμπαντική γοητεία

Αν, με μιά λέξη, η Ομορφιά "σημαίνει" κάτι

τότε δεν θα πρέπει να αναζητούμε ερμηνείες για την σημασία της !

Aν ποτέ έχουμε την τύχη στη ζωή μας να ρίξουμε φευγαλέες  ματιές στο "ανείπωτα" όμορφο,  τότε δεν θα είναι καθόλου συνετό να προσπαθήσουμε να το αρθρώσουμε σε λόγο, αλλά ούτε και να το επενδύσουμε με σημασία που δεν μπορούμε να συλλάβουμε. Η ομορφιά, με όρους ανθρώπινης σημασίας, είναι ... άνευ σημασίας !

YΓ: Οπωσδήποτε κλικ στις 2 εικόνες, αλλά και στους 2 συνδέσμους (links) του κειμένου !

:)

Αίσθηση του όμορφου ...

Επτά υπέροχα ποιήματα του Γιάννη Υφαντή ...

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΟΠΛΟΦΟΡΟΥΝ   

Η κόλαση των ποιητών είναι η ασχήμια
γι' αυτό
οι ποιητές
χρειάζεται
να οπλοφορούν.

Α τους υποκριτές
μιλούν για βία, βασανισμούς και καταπίεση κι εγκλήματα
και μήτε που υποψιάζονται
πόσο υποφέρει ένας ποιητής σαν ταξιδεύει
με υπεραστικό που διαθέτει κασετόφωνο.
Η κόλαση των ποιητών είναι η ασχήμια
γι' αυτό
οι ποιητές
χρειάζεται
να οπλοφορούν. 

WEEK END 
 
Έκανε πειρατεία στο Ι.Χ. τους και σε λίγο
ενώ κρατούσε το πιστόλι και τους πρόσταζε
πού πρέπει να πηγαίνουν
αποκάλυψε
πως ήταν άγγελος.
"Μπορώ με θαύμα να σας δώσω αυτό που επιθυμείτε" είπε
"αυτά που πιο πολύ επιθυμείτε". Και του αράδιασαν
αυτά που επιθυμούσαν. Η κυρία
μια γούνα ακριβή. Ο κύριος
μια πόρσε αστραφτερή. Η κυρία
μπριλάντια από τον οίκο "Μαμωνάς". Ο κύριος
ένα σμήνος
αεροπλάνων. Και ο άγγελος
απογοητευμένος απ' τις βάρβαρες
τις αστικές επιθυμίες τους είπε:
"Ακούστε κύριοι
για τέτοιες
κωλοτρυπίδες σαν και σας
δεν κάνω θαύματα". Και πήγαιναν
αυτοί στα μπρος καθίσματα κι ο άγγελος
στο πίσω κάθισμα κρατώντας το πιστόλι.

ΘΕΛΩ  

Φύτρωσαν μάτια τα φιλιά σου στο κορμί μου
δεν αντέχω
άλλο την ομορφιά σου να κοιτώ.
Θέλω να σε μερώσω με το χάδι
θέλω να σ' αγριέψω με το χάδι
θέλω
μέσα σου να χυθώ.

Προσκυνώντας σε

τρέμοντας

θέλω
μ' όλο μου το κορμί θέλω παντού να σε αγγίξω∙ θέλω
σαν πληγωμένο αγρίμι να μουγκρίξω
θέλω
μέσα σου να χαθώ.

ΑΠ' ΤΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ ΤΟΣΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Εσύ στυλάτο ΙΒΙΖΑ δεν έζησες τη δόξα των τριάντα χρόνων μου ως σαράντα.
Εσύ γνώρισες μόνο την πανέρμορφη Αριάδνη.

Όμως εσύ παλιό μου FIAT 127
εσύ και τι δεν άκουσες και τι δεν είδες.

Σύμπαν μικρό που σ' έλυωσαν οι τόσοι στεναγμοί της ευφροσύνης.
Που σε ξεβίδωσαν κουνήματα γλυκά, που σε σμπαράλιασαν
οι άγριοι σεισμοί των οργασμών.
Και τ' ουρανού σου από μέσα η οροφή πώς αχρηστεύτηκε, ξεσκίστηκε (μα τρύπησε σχεδόν)
απ' τα τακούνια τόσων γυναικών.
 

ΣOY ΤΟ 'ΠΑ H ΓYNAIKA EIN' EΔΩ

 

Mόλις πληροφορήθηκα πως πέθαν' ο Θεός

-μου τό 'πε ο Γερμανός σοφός κύριος Nίτσε-

έψαξα μήπως βρω το κινητό του Πατριάρχη

να τον συλλυπηθώ. Aδύνατον.

Aλλά                                             

είπα στον εαυτό μου: «Hρέμησε. H Γυναίκα

πανέμορφη, ολοζώντανη, είν' εδώ.

Kι αυτό αρκεί.

Tι σχέση έχεις εσύ με πατριάρχες

και με συλλυπητήρια και βλακείες.

Σου τό 'πα, η Γυναίκα είν' εδώ.

Mην ασχολείσαι πια με το Θεό».

ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΕΦΗΒΗΣ  

Με σάτυρο και με Χριστό μοιάζει αυτός.
Μα είν’ αλήθεια πως τα έχει τα χρονάκια του.
Σαρανταπέντε, με πενήντα. Ή πιο πάνω;
Υπάρχουν κούκλοι γύρω μου, τι να τον κάμω αυτόν;

Και οι γονείς μου θα μου λέγαν «τον παππού σου;».
Μ’ αν είχ’ εκατομμύρια, οι άχρηστοι,
νέο θα τον ευρίσκανε και με χιλιάδες χάρες.

Να τον ξανακοιτάξω. Ωχ, αμάν!
Μ’ αρέσει διάβολε! Κι ανάθεμα, ανάθεμα
στην κοινωνία που φθονεί, στην κοινωνία
τη δολοφονική που δεν αφήνει
ν’ αγαπηθούμε λεύτερα, μ’ όποιονε μας γουστάρει. 


ΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΚΛΕΨΑΝ ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ

Το που μου κλέψαν το μπουφάν δεν είναι τίποτα,
κι ο κλέφτης του ας είν' ευλογημένος.
Όμως σαν κάνει ψύχρα και μου λείπει
(δεν έχω ένα δεύτερο μπουφάν) όταν κρυώνω
ίσως να ρίξω κάμποσους χριστούς και παναγίες.
Γιατί κι ο κλέφτης πρέπει (ρε γαμώ το)
να 'ναι ένας σοφός,
να 'χει αίσθηση του δίκαιου, να κλέβει αυτόν που πρέπει.

                            Γιάννης Υφαντής

            (Το 1995 τιμήθηκε στο Κάιρο με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη)

ΥΓ: Με ένα κλικ οι 3 εικόνες αποκαλύπτουν κάτι !

ΕΤ3, (1997), από συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στον Ηλία Κουτσούκο:

- Κύριε Χριστιανόπουλε, υποστηρίζετε ότι η Θεσσαλονίκη ως προς τον πολιτισμό, βρίσκεται πολύ πιο πάνω από την Αθήνα. 'Εχετε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα να μας δώσετε;          - Βεβαίως! 'Εχει η Αθήνα έναν Υφαντή;

Avant-garde

Αποφάσισα να ανασύρω μία παλαιότερη εγγραφή μου απο τα έγκατα του εικονοκλαστικού  forum  που διατηρώ (όχι με ιδιαίτερη συνέπεια και ... επιμέλεια, είναι αλήθεια!) Αφορά ένα πραγματικό γεγονός στο οποίο ήμουν αυτόπτης μάρτυρας περίπου 2,5 δεκαετίες πριν. Τότε δεν είχα φανταστεί πόσο θα μπορούσε να επηρεάσει το μελλοντικό τρόπο σκέψης μου, αν και ήμουν σίγουρος ότι  δεν υπήρχε περίπτωση να διαγραφεί απο την μνήμη μου.

Φανταστείτε το εξής σκηνικό : Ένα τεράστιο αμφιθέατρο φημισμένου Λονδρέζικου πανεπιστημιακού ιδρύματος, κατάμεστο απο 500 περίπου πρωτοετείς φοιτητές διάφορων σχολών θετικής κατεύθυνσης (μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, ηλεκτρονικούς, αεροναυπηγούς, πολιτικούς μηχανικούς κλπ) που όφειλαν να παρακολουθήσουν "Επιστήμη των υλικών", ένα βαρετό και απωθητικό μάθημα που βασιζόταν σε στείρα απομνημόνευση, και το οποίο ήταν ταυτόχρονα το μοναδικό κοινό μάθημα μεταξύ ετερόκλητων σχολών .

Η μέρα είχε κάτι το εξαιρετικό. Θα εμφανιζόταν ο καθηγητής με τα αποτελέσματα του περίφημου Term Test στο εν λόγω στρυφνό μάθημα. Τα Term Tests ήταν μία σειρά ανεπίσημων υποχρεωτικών διαγωνισμάτων που παραδοσιακά διεξήγονταν για περισσότερο απο ένα αιώνα, πριν τα Χριστούγενα, και ήταν μόνο για τους πρωτοετείς φοιτητές. Δεν είχαν καμμία βαθμολογική επίπτωση, αλλά μόνο την εξής στατιστική σημασία. Το ποσοστό αποτυχίας ήταν συνήθως εξαιρετικά ψηλό (γύρω στο 50%) και ήταν παρατηρημένος ένας αξιοσημείωτος συσχετισμός με εκείνους που αποτύγχαναν στα τελικά διαγωνίσματα του Ιουνίου, που τελικά εκδιώκονταν απο το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο (βλέπετε δεν υπήρχαν επαναληπτικές εξετάσεις Σεπτεμβρίου!)

Εμφανίζεται λοιπόν ξαφνικά ο καθηγητής, κατακόκκινος απο θυμό για το ασυνήθιστα μεγάλο ποσοστό αποτυχίας (70 % παρακαλώ.) Μέσα σε ένα πρωτοφανές παραλήρημα επιτιμητικών παρατηρήσεων και σχολίων, ειπώθηκαν περίπου και τα εξής:

" Οι περισσότεροι απο εσας θα πρέπει να αντιμετωπίσετε σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνατε σοβαρό λάθος στην επιλογή σας να γίνετε μηχανικοί. Θα ήταν προτιμότερο να στραφείτε κάπου αλλού, πχ στη ζωγραφική, στη μουσική ... κλπ "

Μέσα στη γενική απόλυτη σιγή, ακούγεται η φωνή ενός θαραλέου φοιτητή απο την Ταϋλάνδη : " Professor, για να γίνει κανείς καλός καλλιτέχνης χρειάζεται οπωσδήποτε να έχει ταλέντο, πράγμα που δεν είναι υποχρεωτικά απαραίτητο για τους μηχανικούς. Σ' εμάς απλά αρκεί ένα minimum ευφυϊας και εργατικότητας ! "

Ο καθηγητής άστραψε και βρόντηξε για δεύτερη φορά, αν και πιστεύω ότι είχε αρχίσει να ψυλιάζεται, ότι χάνει το ... επιχείρημα : " Μα τι λες ! Οι μηχανικοί είμαστε χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία ... Κάνουμε σπίτια, γέφυρες, αυτοκίνητα, εργοστάσια κλπ. Οι καλλιτέχνες ... τι κάνουν ; "

Ο μετέπειτα πολύ καλός μου φίλος, Chit Yen Chong, ανταπάντησε  :  " Οι καλλιτέχνες κάνουν την ζωή μας ομορφότερη !! "

Ακόμη ηχεί στ' αυτιά μου η μουσική απο τα χειροκροτήματα και τις επεφημίες των όρθιων πλέον φοιτητών...

Εκείνη την περίοδο ήμουν ένας θρασύς μεταπτυχιακός φοιτητής και ο καθηγητής μου  (thesis advisor) ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας. Όταν αργότερα ζήτησε τη γνώμη μου, του είπα αδίστακτα ότι ο συγκεκριμένος φοιτητής κέρδισε το επιχείρημα, αλλά και τις εντυπώσεις. Προς μεγάλη μου έκπληξη, συμφώνησε μόνο  με το ... δεύτερο !

Τότε ήταν που άρχισα να καταλαβαίνω γιατί το ανθρώπινο είδος πάντοτε "ανεχόταν" ανθρώπους, που φαινομενικά ξόδευαν τον χρόνο τους άσκοπα και δεν βοηθούσαν στη κοινή προσπάθεια για επιβίωση. Για παράδειγμα, όσοι ζωγράφιζαν στα τοιχώματα προϊστορικών σπηλαίων, πιθανότατα ανήκαν σ' αυτή τη κατηγορία  και ήταν η avant-garde της εποχής τους !

YΓ: Ένα κλικ στις τρεις εικόνες ίσως δώσει κάτι ... παραπάνω. Το ίδιο και  τα links στο κείμενο  !

:)