Plimpton 322

Για ~100 χρόνια, η πλάκα της εικόνας αναφερόταν ως Plimpton 322. Ανακαλύφθηκε στο Ιρακ στις αρχές του 1900 ΚΕ από τον Edgar Banks, τον Αμερικανό αρχαιολόγο επάνω στον οποίο βασίστηκε κατά μεγάλο μέρος ο χαρακτήρας του κινηματογραφικού Indiana Jones. Το 1922 αγοράστηκε από τον George Arthur Plimpton και έκτοτε αποκαλείται πλάκα Plimpton 322.

Από την πήλινη πλάκα Plimpton είναι σαφές ότι, τουλάχιστον 1000 χρόνια πριν από τον Πυθαγόρα, οι εκπληκτικοί Βαβυλώνιοι ήξεραν πως να δημιουργούν πρωτογενείς Πυθαγόρειες τριάδες, όπως πχ  η (119, 120, 169) που έχει την ιδιότητα:

119² + 120²  = 169² 

Επιπλέον, δύο ερευνητές του παν/μίου New South Wales θεωρούν ότι η εν λόγω πλάκα αποτυπώνει έναν από τους παλαιότερους και πιο ακριβείς τριγωνομετρικούς πίνακες του αρχαίου κόσμου!

Τίθεται πια το αδυσώπητο ερώτημα:  εκθρονίστηκε ο Ίππαρχος?

Γραφικοί «ελληναράδες»... μη πτοείσθε! Ακόμη κι' αν οι Βαβυλώνιοι εφηύραν την τριγωνομετρία, αυτή βελτιώθηκε δραστικά σε απόδοση και ακρίβεια από τους Έλληνες 1000 χρόνια... αργότερα!

Όμως τι να πούμε για τον αγλαό Leonard Euler που κωδικοποίησε ολόκληρη τη τριγωνομετρία επάνω σε μία μόνο εξίσωση, την περίφημη e^iθ = συνθ + iημθ  ?

Η αισθητική ομορφιά των Μαθηματικών σε όλο της το μεγαλείο...

ΥΓ1.  Κλικάρετε αδίστακτα τα 13 link και τις 3 εικόνες!

ΥΓ2.  Μήπως κλονίστηκε και ο Πυθαγόρας?

☮

Αιώνιο ψήγμα χρυσού

  Εικ 1: Aπό το βιβλίο STRING THEORY, Vol I του Joseph Polchinski

Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων θεωρεί ότι η ad infinitum πρόσθεση των φυσικών αριθμών οδηγεί στο άπειρο. Όμως τα video του δημοσιογράφου Brady Haran — με τους Ed Copeland και Tony Padilla, που είναι Φυσικοί στο παν/μιο Nottingham της Αγγλίας — υπενθυμίζουν (μεταξύ άλλων) τον πανέμορφο υπολογισμό του Euler, που σύμφωνα με τον καθηγητή του Berkeley Edward Frenkel, είναι ένα από τα καλύτερα κρυμμένα "μυστικά" των Μαθηματικών — βεβαίως σε "πείσμα" κάποιου αδίστακτου κλικ στην 2η εικόνα της ανάρτησης!

Ιδού το δέος:    1 + 2 + 3 + 4 + 5 + ... ad infinitum  =  - 1/12      !!!!! 

Παρά τις συναδελφικές γκρίνιες (βλ. ΥΓ3) υπάρχει ευρύτατη συμφωνία για το ότι μία πιό αυστηρή προσέγγιση στο πρόβλημα δίνει το ίδιο αποτέλεσμα, όπως φαίνεται από τον τύπο (1.3.32) στη σελίδα 22 του πρώτου τόμου του εξαιρετικού δίτομου έργου “String Theory” του  Joseph Polchinski.

Ας μην ανησυχούν όσοι δε θυμούνται ή δε γνωρίζουν... βέσπα, δηλ. μιγαδικές επεκτάσεις και λοιπά συναφή που διδάσκονται στα παν/μια. Οι δύο απλούστατες αποδείξεις του επίμαχου αθροίσματος — που "κρύβονται" κυρίως στη 2η εικόνα και δευτερευόντως στο παραπάνω video — είναι εύληπτες και εύκολα μπορεί να τις παρακολουθήσει ο καθένας. Όσον αφορά το video που "κρύβεται" στην 1η εικόνα, η ιδιοφυής προσέγγιση του Edward Frenkel είναι ανεπανάληπτη !

 Εικ 2: Nαι! Xρησιμοποιείται στη Θεωρία Χορδών και στη Κβαντομηχανική Θεωρία Πεδίων

ΥΓ1. Διευκρινίζω ότι το δάχτυλο της 1ης εικόνας δεν είναι δικό μου, αλλά... ανήκει στον Dr Tony Padilla !

ΥΓ2. Κλικάρετε ανηλεώς το video, τις εικόνες και τα link στο κείμενο!

ΥΓ3. Υπάρχει και συναρπαστικός αντίλογος (πχ εδώ και εδώ) 

ΥΓ4. Το “Love and Math: The Heart of Hidden Reality” είναι ένα εκπληκτικό βιβλίο του μαθηματικού Edward Frenkel, που διάβασα πρόσφατα και προτείνω ανεπιφύλακτα.

:)