July 5, 2010

Phenomenal Woman και ένα ... βαζάκι




Πριν απο αρκετά χρόνια είχα διαβάσει το ποίημα Phenomenal Woman της Μaya Angelou. Tότε δεν το είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε. Όμως ξανάπεσε στα χέρια μου τις τελευταίες μέρες και κυριολεκτικά με κεραυνοβόλησε. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το δεύτερο άτιτλο ποίημα κάποιας αξιόλογης φίλης, που το έγραψε κυριολεκτικά στο γόνατο, σε χρόνο σαφώς ελάχιστο.  

Phenomenal woman

Pretty women wonder where my secret lies.
I'm not cute or built to suit a fashion model's size
But when I start to tell them,
They think I'm telling lies.
I say,
It's in the reach of my arms
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

I walk into a room
Just as cool as you please,
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.
I say,
It's the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Men themselves have wondered
What they see in me.
They try so much
But they can't touch
My inner mystery.
When I try to show them,
They say they still can't see.
I say,
It's in the arch of my back,
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

 
Now you understand
Just why my head's not bowed.
I don't shout or jump about
Or have to talk real loud.
When you see me passing
It ought to make you proud.
I say,
It's in the click of my heels,
The bend of my hair,
The palm of my hand,
The need for my care,
'Cause I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.


Άτιτλο

Όταν θα φύγεις, θα φτιάξω ένα βαζάκι με αναμνήσεις
κι εκεί θα φυλακίσω για πάντα
τις όμορφες στιγμές
αυτές που μου χάρισες να σε θυμάμαι…
Θα βάλω μέσα άρωμα
το άρωμα  του γιασεμιού,
κι έτσι δεν θα ξεχάσω την  αίσθηση ευωδίας που μου άφησε η ψυχή σου
Θα βάλω κόκκους άμμου
και λίγα από τα άστρα του ουρανού
και θα ναι το  «ευχαριστώ» για τις αμέτρητες γνώσεις που μου χάρισε ο νους σου
θα βάλω τραγούδια, μουσικές, στίχους και ποιήματα
απάντηση σε όλες τις σιωπές ,
αυτές που άκουγα
να φωνάζουν δυνατά
τα "γιατί" σου...
θα βάλω εξηγήσεις
γι’ αυτά που ήθελα να ξέρεις
αλλά δεν τόλμησα να στα πω ποτέ...
θα βάλω για ελπίδα μια χούφτα βότσαλα,
μήπως έτσι, κάποια μέρα
βρεις το δρόμο να γυρίσεις πίσω σε μένα…
και πριν κρύψω το βαζάκι στο σεντούκι της μνήμης μου
θα σου δώσω έναν όρκο,
«να το σφραγίσω με την υπόσχεση
πως δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!»


 













YΓ: Όπως πάντα ... 2 links στις εικόνες ... και 2 links στο κείμενο ... 

:)

15 comments:

ria said...

υπέροχα και τα δυο ποιήματα.
καθένα μοναδικά όμορφο!

ria said...

το δεύτερο ποίημα μπορώ να το αναρτήσω;

negentropist said...

Ναι Ρία ... είναι απίστευτα όμορφα ... εξίσου όμορφα και τα δύο ποιήματα !

Γιατί όχι ? Εικάζω πως ίσως δεν θα έχει κάποια αντίρρηση η ευαίσθητη δημιουργός του υπέροχου 2ου ποιήματος...

James Hunter - Baby Don't Do It

Kαλή σου μέρα !!

:)

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ said...

Ομολογώ φίλε μου ότι με άγγιξαν πολύ και τα δύο. Τόσο απλά αλλά τόσο υπέροχα.
Να σαι καλά

negentropist said...

Nαι Χριστόφορε ... Η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα ... σε όλα! Για μένα ... νόμος ! :)

Το ίδιο έλεγε και ο λατρεμένος μου Paul Dirac :

Oμορφιά και απλότητα

Καληνύχτα με κάτι μουσικό:

Saskia Laroo - Jazz Party

:)

ria said...

ευχαριστώ!

ANASA said...

Πολύ όμορφα και τα δύο!

να τα δανειστώ κι εγώ?

negentropist said...

Absolutely, Καλλιόπη :D

Tα μάτια σου στο ... βαζάκι. Είναι εύθραυστο!

I don't know why

Kαληνύχτα !

:)

Radio Marconi said...

Πω,πω, το δεύτερο είναι....
Άσε που έχει σχέση με την ιστοριούλα που ετοιμάζω εδώ και καμιά εβδομάδα και έχει τίτλο "αναμνήσεις"!
Να το δανειστώ και εγώ? :)))

Καλημέρα!!!

negentropist said...

Ασφαλώς φίλε RaMa :)

(το RaMa θυμίζει αιγυπιακή ... θεότητα !)

Σε αναμονή λοιπόν της ιστορίας σου, ορίστε σε "repeat mode" (ιδιαίτερα για όσους-ες δουλεύουν στον η/υ σε δική τους δουλειά), κάτι εκπληκτικά όμορφο ... μία διακριτική αέρινη μελωδία που "παίζεται" με κλειστά μάτια, απο έναν αιθέριο πιανίστα:

Brian Browne - Girl Talk

Kαλημέρα !!

:)

to alataki said...

Η ποίηση έτσι κι αλλιώς είναι άγγιγμα ψυχής και τα δύο είναι γραμμένα με τρυφερότητα αλλά...
Αλλά δεν μπορώ ν' αποφύγω τη σύγκριση, κυρίως από το γεγονός πως η ελληνική γλώσσα κρύβει στις λέξεις, στους φθόγγους της, τον παλμό της μουσικής.
Ποτέ δεν μπόρεσα ν' απολαύσω το ίδιο, ποίηση γραμμένη στην Αγγλική και την Ελληνική γλώσσα, αν και γνωρίζω αρκετά για τη λογοτεχνία τους.
Ίσως παίζει ρόλο η μητρική γλώσσα, μα από όποια πλευρά και να το έχω ψάξει, μένω στην ίδια προτίμηση.
Καλημέρα σου...

negentropist said...

Άγγιγμα ψυχής που δεν επιδέχεται λογική ανάλυση και επεξεργασία ...

Μα είναι υπέροχη η γλώσσα μας Ιωάννα. Το παρακάτω μικρό απόσπασμα, απο την τελετή απονομής του Nobel στον Οδυσσέα Ελύτη, νομίζω ότι τα λέει όλα:

" ... Μου εδόθηκε, αγαπητοί φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνον από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ' όλ' αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ' ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικο-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου. Και το αναφέρω όχι διόλου για να υπερηφανευθώ αλλά για να δείξω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας ποιητής όταν χρησιμοποιεί για τα πιο αγαπημένα πράγματα τις ίδιες λέξεις που χρησιμοποιούσαν μία Σαπφώ ή ένας Πίνδαρος π.χ. -χωρίς ωστόσο να έχει το αντίκρυσμα που είχαν εκείνοι επάνω στην έκταση της πολιτισμένης τότε ανθρωπότητας ... "

Δεν είμαστε ούτε περιούσιος λαός, ούτε ο ανθρώπινος πολιτισμός ξεκίνησε από εμάς (αλλά ως γνωστόν στη Μεσσοποταμία!) Γενετικά, ΔΕΝ υπερτερούμε σε τίποτε σε σχέση με άλλους λαούς, όπως πχ τους Τούρκους ή τους Μογγόλους, όμως ούτε οι άλλοι υπερτερούν σε σχέση με μας. Είναι ένα το ανθρώπινο είδος. Θέλω πάντως να πιστεύω (ικανοποιώντας κάποια αφελή συλλογική ματαιοδοξία) ότι έχουμε το μικρό πλεονέκτημα της υπέροχης, διαχρονικής γλώσσας. Κι' αυτό γιατί όπως είχε πει ο περίφημος Wittgenstein, «τα όρια της γλώσσας μου, ορίζουν τα όρια του κόσμου μου!»

Καλό σου απόγευμα, με ένα όμορφο μουσικό κομμάτι:

Candy Dulfer - Finsbury Park, Cafe 67

:)

Natalia said...

Woman is a mystery, thats why she is phenomenal :)

υγ αφού το εκτίμησες έστω και τώρα, διασώθηκες...

η ποίηση είναι ένα μυστικό μονοπάτι που οδηγεί σε υπέροχους τόπους

γεια σας

negentropist said...

Ποιητικό το πέρασμά σου Ναταλία !

Διασώθηκα ? Μακάρι, αν και πάντα είχα τις διαχρονικές αμφιβολίες μου :)

Καλό σ/κ, με 3 ξεκαρδιστικές σκηνές απο τη λατρεμένη μου ταινία "What's new Pussycat"

Ντουλάπα

Υou're so brave, I'm shocked !

Women... have always been a big problem to me

:)

Natalia said...

γραφω και καλυτερα... :)

μια μικρή αμφιβολία μας κρατάει πάντα ζωντανούς...

φοβεροί ηθοποιοί όλοι... thanks