Θάνατος ο ισοπεδωτής

  Ο γεωλογικός χώρος που αποκαλούμε Ελλάδα ΔΕ θα υπάρχει σε μερικά εκατομμύρια χρόνια
 
 The glories of our blood and state
Are shadows, not substantial things;
There is no armour against fate;
  Death lays his icy hand on kings:
      Sceptre and crown
      Must tumble down,
  And in the dust be equal made
  With the poor crooked scythe and spade.

Δεν υπάρχει καμμία πανοπλία ενάντια στη μοίρα...

Το παραπάνω συγκλονιστικό απόσπασμα από το γνωστό ποίημα του Τζέιμς Σίρλεϋ (1659) είναι μόνιμα εγκατεστημένο στο μυαλό μου από την ηλικία των 17 χρόνων. 

Υπέυθυνος γι' αυτή τη διαχρονική δέσμευση κάποιων νευρώνων του εγκεφάλου μου ήταν ο χαρισματικός καθηγητής των Αγγλικών στη Σχολή Αναβρύτων Πέτρος Ορφανίδης, ένας εξαιρετικά καλλιεργημένος άνθρωπος, που έκανε το... extra mile, δηλ. το κάτι παραπάνω για τους μαθητές του.

Ο Πέτρος μας προσέφερε ιδιαίτερα φίλτρα για να διακρίνουμε την πραγματική Ποίηση και την ομορφιά που σπανίζει, σε αντιδιαστολή με την άφθονη ασχήμια που υπάρχει τριγύρω μας και δυστυχώς βαφτίζεται ως "ποίηση", υπό τον μανδύα της δήθεν προσωπικής έκφρασης του κάθε... πικραμένου.

Ίσως γι' αυτό το λόγο, στη ζωή μου πάντα  συντονιζόμουν απόλυτα με τον παρακάτω έξοχο, εικονοκλαστικό αφορισμό του Paul Dirac:

"The aim of science is to make difficult things understandable in a simpler way; the aim of poetry is to state simple things in an incomprehensible way. The two are incompatible."

ΥΓ. Μακάρι να διάβαζες αυτή την ανάρτηση Πέτρο, όπου κι' αν είσαι...

☮

Miracles

Why, who makes much of a miracle?
As to me I know of nothing else but miracles,
Whether I walk the streets of Manhattan,
Or dart my sight over the roofs of houses toward the sky,
Or wade with naked feet along the beach just in the edge of the water,
Or stand under trees in the woods,
Or talk by day with any one I love, or sleep in the bed at night
with any one I love,
Or sit at table at dinner with the rest,
Or look at strangers opposite me riding in the car,
Or watch honey-bees busy around the hive of a summer forenoon,
Or animals feeding in the fields,
Or birds, or the wonderfulness of insects in the air,
Or the wonderfulness of the sundown, or of stars shining so quiet
and bright,
Or the exquisite delicate thin curve of the new moon in spring;
These with the rest, one and all, are to me miracles,
The whole referring, yet each distinct and in its place.To me every hour of the light and dark is a miracle,
Every cubic inch of space is a miracle,
Every square yard of the surface of the earth is spread with the same,
Every foot of the interior swarms with the same.
To me the sea is a continual miracle,
The fishes that swim--the rocks--the motion of the waves--the
ships with men in them,
What stranger miracles are there?

Walt Whitman

Αφιερωμένο στον Πέτρο Ορφανίδη (ΕΕΑ, 31-3-1973)

Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ πειραματιστεί να παρατηρήσετε κάτι με όλες σας τις αισθήσεις. Έχετε παρατηρήσει ένα καταπράσινο λιβάδι, τα πουλιά και το φεγγαρόφωτο τη νύχτα πάνω απο τη θάλασσα, για να καταλάβετε αν τα παρατηρείτε εν μέρει ή με όλες σας τις αισθήσεις εντελώς "ξύπνιες ?"

Οι δύο αυτές καταστάσεις είναι τελείως διαφορετικές. Όταν παρατηρείτε κάτι εν μέρει, ριζώνετε στη ζωή σας πιο πολύ τη διαχωριστική εγωκεντρική στάση.

Αλλά όταν παρατηρείτε το φεγγαρόφωτο που φτιάχνει ένα μονοπάτι πάνω στα νερά με όλες τις αισθήσεις σας, δηλαδή με το νου σας, την καρδιά σας, τα νεύρα σας, δίνοντας όλη σας την προσοχή σ' αυτή την παρατήρηση, τότε θα δείτε μόνοι σας ότι δεν υπάρχει κέντρο απο το οποίο παρατηρείτε.