Πάνω, πάνω και μακριά!

Σαφώς και θα μπορούσαμε να αιωρηθούμε στ' άστρα.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

(στο video o Φραγκούλης υπερνικά την έλξη του πλανήτη μας) 

ΥΓ.  Είναι απαραίτητο το κλικ στον Πύργο του ΕΕΑ

☮

Θάνατος ο ισοπεδωτής

  Ο γεωλογικός χώρος που αποκαλούμε Ελλάδα ΔΕ θα υπάρχει σε μερικά εκατομμύρια χρόνια
 
 The glories of our blood and state
Are shadows, not substantial things;
There is no armour against fate;
  Death lays his icy hand on kings:
      Sceptre and crown
      Must tumble down,
  And in the dust be equal made
  With the poor crooked scythe and spade.

Δεν υπάρχει καμμία πανοπλία ενάντια στη μοίρα...

Το παραπάνω συγκλονιστικό απόσπασμα από το γνωστό ποίημα του Τζέιμς Σίρλεϋ (1659) είναι μόνιμα εγκατεστημένο στο μυαλό μου από την ηλικία των 17 χρόνων. 

Υπέυθυνος γι' αυτή τη διαχρονική δέσμευση κάποιων νευρώνων του εγκεφάλου μου ήταν ο χαρισματικός καθηγητής των Αγγλικών στη Σχολή Αναβρύτων Πέτρος Ορφανίδης, ένας εξαιρετικά καλλιεργημένος άνθρωπος, που έκανε το... extra mile, δηλ. το κάτι παραπάνω για τους μαθητές του.

Ο Πέτρος μας προσέφερε ιδιαίτερα φίλτρα για να διακρίνουμε την πραγματική Ποίηση και την ομορφιά που σπανίζει, σε αντιδιαστολή με την άφθονη ασχήμια που υπάρχει τριγύρω μας και δυστυχώς βαφτίζεται ως "ποίηση", υπό τον μανδύα της δήθεν προσωπικής έκφρασης του κάθε... πικραμένου.

Ίσως γι' αυτό το λόγο, στη ζωή μου πάντα  συντονιζόμουν απόλυτα με τον παρακάτω έξοχο, εικονοκλαστικό αφορισμό του Paul Dirac:

"The aim of science is to make difficult things understandable in a simpler way; the aim of poetry is to state simple things in an incomprehensible way. The two are incompatible."

ΥΓ. Μακάρι να διάβαζες αυτή την ανάρτηση Πέτρο, όπου κι' αν είσαι...

☮

Στο κοντινότερο αστέρι

Όλοι δηλώνουν σοκαρισμένοι.

Δήθεν. 

Ναι, δήθεν σοκαρισμένοι. 

Άθελά μου θυμήθηκα τον Τόλη, έναν μεγαλύτερο συμμαθητή μου στη Σχολή Αναβρύτων (ΕΕΑ).

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. 

Όμως, υπάρχουν και  κάποιοι που τα λένε όλα... ανυπόκριτα !


ΥΓ.  Κάποια  οχήματα μας οδηγούν στο κοντινότερο αστέρι...


☮


Δεν είμαστε πιά οι ίδιοι...

  Μου θύμισε το κτίριο Υμηττός με το πεύκο και το σκοινί αναρρίχησης στα αριστερά 

Δεν είμαστε πιά οι ίδιοι...

Κι' όμως είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου ένας ντροπαλός, 15χρονος Αναβρυτινός μαθητής, που ξύπναγε με ονειρική μουσική στις 6 κάθε πρωί, έκανε κρύο ντους και έτρεχε στο δάσος Συγγρού ΜΟΝΟ με σορτσάκι και αθλητικά παπούτσια χωρίς κάλτσες, ενώ αρκετές φορές επιχειρούσε και αναρρίχηση επί... κάλω.

Όχι, δεν είμαι πλέον ο ίδιος...

  Βαρετοί είναι όσοι-ες μας στερούν την μοναξιά χωρίς να παρέχουν συντροφιά


☮

Molotov cocktail

Mε αφορμή τον άδικο θάνατο τριών συνανθρώπων μας απο τις "βόμβες" μολότωφ ανεγκέφαλων και - κατά τεκμήριο - αναίσθητων κουκουλοφόρων, ξεπήδησε αυθόρμητα στο μυαλό μου η παρακάτω (ματαιόδοξη ... έστω) σκέψη.

  Σίγουρα δεν πήγαν στράφι οι σχεδόν καθημερινοί περίπατοι στο δάσος Συγγρού (Μαρούσι)  μιάς ασυνήθιστης γυμνασιακής τάξης, με τον υπέροχο καθηγητή του ΕΕΑ (Καραγεωργίου) να απαγγέλει και να μεταφράζει Λυσία και Ισοκράτη σε καμμιά 15αριά μαθητές του, που τον ακολουθούσαν ανάμεσα στα πεύκα ! Όλα αυτά στο πλαίσιο του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών με πρωτοβουλία  αυτού του χαρισματικού φιλόλογου. Βέβαια, αρκετές φορές κάναμε και τις χοντρές πλάκες  μας σαν  "έκνομοι" πιτσιρικάδες, χωρίς φυσικά να φανταζόμαστε ότι  η ποιοτική διαμόρφωση των εγκεφάλων μας λόγω  ... Λυσία, θα ήταν ίσως χρήσιμη και καθοριστική στις ζωές μας. Στη δική μου ζωή πάντως ήταν !

  Ο Λυσίας, είχε πει στον “υπέρ του αδυνάτου” λόγο του: "Τα του σώματος δυστυχήματα τοίς της ψυχής επιτηδεύμασιν ιάσθαι". Μάθαμε πάρα πολλά απο αυτόν τον λογογράφο, αλλά κυρίως μας έδωσε μοναδικά ερεθίσματα για να σκεφτούμε παραπέρα!

  Δεν χρειαζόμαστε καμιά "αριστερά", καμιά "δεξιά", κανέναν “-ισμό”, αλλά ούτε και τα κάθε λογής ανθρωπογενή και αφελή θεϊστικά παραμυθάκια, για να αγαπάμε και να σεβόμαστε ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους συνανθρώπους μας, και να "προστατεύουμε" τους αδύνατους κάθε μορφής (παιδιά, ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, κοινωνικά αποκλεισμένους, κλπ.) Η προστασία των αδύναμων και συνεπώς των μη προνομιούχων είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού μιας κοινωνίας. Δυστυχώς, απο στατιστικό ατύχημα γεννηθήκαμε σε ένα τρισάθλιο κράτος, που είναι ελειμματικό σε όλους σχεδόν τους τομείς, και ταυτόχρονα έχει εξοργιστικά χαμηλό επίπεδο "κατά κεφαλήν καλλιέργειας" και κοινωνικής συνείδησης.

  Το μόνο που σαφέστατα χρειαζόμαστε είναι κοινή λογική και καλλιέργεια του νου. Πού και πού, άντε ... και λίγο George Benson, για να μας ηρεμεί και να μας υπενθυμίζει τα εντελώς βασικά:

ΥΓ: Όπως πάντα, click τις 2 εικόνες και τα 10 links του κειμένου

:)

Miracles

Why, who makes much of a miracle?
As to me I know of nothing else but miracles,
Whether I walk the streets of Manhattan,
Or dart my sight over the roofs of houses toward the sky,
Or wade with naked feet along the beach just in the edge of the water,
Or stand under trees in the woods,
Or talk by day with any one I love, or sleep in the bed at night
with any one I love,
Or sit at table at dinner with the rest,
Or look at strangers opposite me riding in the car,
Or watch honey-bees busy around the hive of a summer forenoon,
Or animals feeding in the fields,
Or birds, or the wonderfulness of insects in the air,
Or the wonderfulness of the sundown, or of stars shining so quiet
and bright,
Or the exquisite delicate thin curve of the new moon in spring;
These with the rest, one and all, are to me miracles,
The whole referring, yet each distinct and in its place.To me every hour of the light and dark is a miracle,
Every cubic inch of space is a miracle,
Every square yard of the surface of the earth is spread with the same,
Every foot of the interior swarms with the same.
To me the sea is a continual miracle,
The fishes that swim--the rocks--the motion of the waves--the
ships with men in them,
What stranger miracles are there?

Walt Whitman

Αφιερωμένο στον Πέτρο Ορφανίδη (ΕΕΑ, 31-3-1973)

Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ πειραματιστεί να παρατηρήσετε κάτι με όλες σας τις αισθήσεις. Έχετε παρατηρήσει ένα καταπράσινο λιβάδι, τα πουλιά και το φεγγαρόφωτο τη νύχτα πάνω απο τη θάλασσα, για να καταλάβετε αν τα παρατηρείτε εν μέρει ή με όλες σας τις αισθήσεις εντελώς "ξύπνιες ?"

Οι δύο αυτές καταστάσεις είναι τελείως διαφορετικές. Όταν παρατηρείτε κάτι εν μέρει, ριζώνετε στη ζωή σας πιο πολύ τη διαχωριστική εγωκεντρική στάση.

Αλλά όταν παρατηρείτε το φεγγαρόφωτο που φτιάχνει ένα μονοπάτι πάνω στα νερά με όλες τις αισθήσεις σας, δηλαδή με το νου σας, την καρδιά σας, τα νεύρα σας, δίνοντας όλη σας την προσοχή σ' αυτή την παρατήρηση, τότε θα δείτε μόνοι σας ότι δεν υπάρχει κέντρο απο το οποίο παρατηρείτε.