Σελαγίζουσα Σελήνη !

Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς.

Κράζων δε «σταθήτε ρε πούστηδες, γαμώ το στανιό σας» και απαντησάντων «κλάστε μας τ’ @@», απέδρασαν !

(Αναφορά του  Ιωάννη Πετράκη, υπενωματάρχη Κιλκίς το 1923)

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται συχνότατα στον μακρόκοσμο, λόγω του φαινομένου της .. κοινωνικής αποσυνοχής ! 

                                                            Jack Vettriano - Double trouble

YΓ. Οπωσδήποτε κλικ στις 2 εικόνες και στα 3 link !

 :) 

Moonglow

Sometimes we seem to float right through the air ...

Η ενορχήστρωση του Μοrris Stoloff είναι αιθέρια ..

 

Υπέροχο μουσικό φόντο για τον πιο όμορφο και αισθαντικό χορό που έχω δει στον  κινηματογράφο ..

Μoοnlight serenade .. για όλους !

ΥΓ.  Κλικάρετε αδίστακτα το μοναδικό link και τις 2 εικόνες !

:)

H ακαταμάχητη έλξη τoυ Φεγγαριού

Απο την αυγή του πολιτισμού, το φωτεινό φεγγάρι του πλανήτη μας προκαλούσε την ανθρώπινη διάνοια και πυροδοτούσε τη φαντασία. Πριν απο 4000 περίπου χρόνια, τα πήγαινε - έλα της Σελήνης καταγράφονταν σχολαστικά στα χρονικά Σουμέριων ιερέων. Το πάθος τους για τάξη, που ήταν εμφανές στο περίφημο δίκτυο καναλιών και πόλεων της ηλιοκαμένης Μεσοποταμίας, εκδηλώθηκε και με την καταγραφή ακριβέστατων αστρονομικών παρατηρήσεων. Απο διασωθείσα σφηνοειδή γραφή σε πήλινες πλάκες προκύπτει ότι οι υπέροχοι μεσοποτάμιοι παρατηρητές του ουρανού είχαν επινοήσει ακριβέστατα σεληνιακά ημερολόγια και προέβλεπαν τις ηλιακές εκλείψεις. Επιπλέον, λάτρευαν τη Σελήνη σαν θεά και στις αλλαγές της "διάβαζαν" κάθε λογής επικείμενα δεινά.

Η Σελήνη, επιβραδύνοντας την ιδιοπεριστροφή της με το πέρασμα του χρόνου, έχει καταφέρει  να συμπληρώνει μία πλήρη περιστροφή γύρω απο τον άξονά της, στον ίδιο χρόνο που χρειάζεται για μία περιστροφή γύρω απο τη γη. Αυτή η "σύγχρονη" ιδιοπεριστροφή, που προκύπτει απο την αρχή διατήρησης της στροφορμής στα πλαίσια του γοητευτικού βαρυτικού εναγκαλισμού της Σελήνης με τη γη, έχει σαν αποτέλεσμα να βλέπουμε πάντoτε το ίδιο σεληνιακό πρόσωπο όταν την παρατηρούμε τα βράδια, με αποκορύφωμα τις πανσέληνους για τους απανταχού ρομαντικούς.

Βέβαια, είναι απόλυτα σίγουρο ότι κάποτε θα διακοπεί αυτή η αμοιβαία έλξη. Η διατήρηση της στροφορμής στο σύστημα γης - σελήνης έχει σαν μόνιμη συνέπεια την μεταφορά στροφορμής απο τη γη στο φεγγάρι λόγω παλλιροϊκών επιδράσεων. Αυτό συντελεί στην βαθμιαία αύξηση της γήϊνης ιδιοπεριστροφής (~ 42 ns/ημέρα), αλλά και στην απομάκρυνση του υπέροχου φεγγαριού, με ρυθμό περίπου  4,5 cm/έτος.  Το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς προδιαγεγραμένο, ότι και να κάνει ο δυστυχής πλανήτης μας.

Επειδή νοιώθω ότι "ξε-ύφανα" κάπως αυτή τη σεληνιακή ... ωδή,  ας  προσπαθήσω να επανορθώσω ...

Έχω διαβασει απο παλιά σχεδόν OΛA τα έργα του Βοris Vian ... Σε κάποιο απ' αυτά θυμάμαι αδρά το εξής θεσπέσιο σκηνικό ... Ένας ανθρωπάκος ξύπναγε κάθε πρωϊ στις 5 η ωρα για να πάει στη δουλειά του. Έβλεπε στην ίδια σταση τα ίδια πρόσωπα κάθε μέρα. Μέσα στο λεωφορείο τους ίδιους ανθρώπους. Ήξερε που θα κατέβει ο καθένας. Μια μέρα όμως, έπειτα απο μερικές δεκαετίες, αποφάσισε να μη πάει στη δουλειά, να εγκαταλείψει την οικογένειά του και τις υποχρεώσεις του, και τελικά να μην κατέβει στη στάση που συνήθιζε ... Ο οδηγός του λεωφορείου τον ρώτησε που θα κατέβει ... Εκείνος απάντησε αδίστακτα ... Στη Μεσοποταμία !!!

  

Μα πού αλλού θα μπορούσε να κατέβει για να βρει το φεγγάρι ?  Δεν νομίζετε οτι είναι φυσική η επιλογή της Μεσοποταμίας (λίκνο του ανθρώπινου πολιτισμού), καθώς και ότι μερικές φορές ίσως υπάρχει καιρός για δραστικές αποφάσεις, ανεξάρτητα απο τους κάθε λογής περιορισμούς ?

ΥΓ1: Είναι επιβεβλημένο ένα click στις 2 εικόνες της ανάρτησης

ΥΓ2:  Μιλτιάδης Μαλακάσης (Μεσολόγγι 1869 - Αθήνα 1943), Παίζει απόψε το φεγγάρι ('Ωρες)

Παίζει απόψε το φεγγάρι
Μέσα στην κληματαριά,
Πούναι να το πιεις, αλήθεια,
Στο ποτήρι.

Κι όχι τόσο γιατί παίζει
Στην κληματαριά,
Όσο γιατί φέγγει δίπλα
Σ᾿ ένα παραθύρι…

Miracles

Why, who makes much of a miracle?
As to me I know of nothing else but miracles,
Whether I walk the streets of Manhattan,
Or dart my sight over the roofs of houses toward the sky,
Or wade with naked feet along the beach just in the edge of the water,
Or stand under trees in the woods,
Or talk by day with any one I love, or sleep in the bed at night
with any one I love,
Or sit at table at dinner with the rest,
Or look at strangers opposite me riding in the car,
Or watch honey-bees busy around the hive of a summer forenoon,
Or animals feeding in the fields,
Or birds, or the wonderfulness of insects in the air,
Or the wonderfulness of the sundown, or of stars shining so quiet
and bright,
Or the exquisite delicate thin curve of the new moon in spring;
These with the rest, one and all, are to me miracles,
The whole referring, yet each distinct and in its place.To me every hour of the light and dark is a miracle,
Every cubic inch of space is a miracle,
Every square yard of the surface of the earth is spread with the same,
Every foot of the interior swarms with the same.
To me the sea is a continual miracle,
The fishes that swim--the rocks--the motion of the waves--the
ships with men in them,
What stranger miracles are there?

Walt Whitman

Αφιερωμένο στον Πέτρο Ορφανίδη (ΕΕΑ, 31-3-1973)

Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ πειραματιστεί να παρατηρήσετε κάτι με όλες σας τις αισθήσεις. Έχετε παρατηρήσει ένα καταπράσινο λιβάδι, τα πουλιά και το φεγγαρόφωτο τη νύχτα πάνω απο τη θάλασσα, για να καταλάβετε αν τα παρατηρείτε εν μέρει ή με όλες σας τις αισθήσεις εντελώς "ξύπνιες ?"

Οι δύο αυτές καταστάσεις είναι τελείως διαφορετικές. Όταν παρατηρείτε κάτι εν μέρει, ριζώνετε στη ζωή σας πιο πολύ τη διαχωριστική εγωκεντρική στάση.

Αλλά όταν παρατηρείτε το φεγγαρόφωτο που φτιάχνει ένα μονοπάτι πάνω στα νερά με όλες τις αισθήσεις σας, δηλαδή με το νου σας, την καρδιά σας, τα νεύρα σας, δίνοντας όλη σας την προσοχή σ' αυτή την παρατήρηση, τότε θα δείτε μόνοι σας ότι δεν υπάρχει κέντρο απο το οποίο παρατηρείτε.