Moonglow

Sometimes we seem to float right through the air ...

Η ενορχήστρωση του Μοrris Stoloff είναι αιθέρια ..

 

Υπέροχο μουσικό φόντο για τον πιο όμορφο και αισθαντικό χορό που έχω δει στον  κινηματογράφο ..

Μoοnlight serenade .. για όλους !

ΥΓ.  Κλικάρετε αδίστακτα το μοναδικό link και τις 2 εικόνες !

:)

The Woman in the Window

Μια έξοχη ταινία του 1944. Αυτό το film noir του Fritz Lang αφηγείται την ιστορία του καθηγητή Ψυχολογίας Richard Wanley, ο οποίος βλέπει τυχαία τον πίνακα μιας πανέμορφης γυναίκας και μετά απ' αυτό η ζωή του παίρνει κυριολεκτικά τον κατήφορο.

Μπορείτε να δείτε  την ταινία απευθείας στο παρακάτω video :

Κλασσική περίπτωση femme fatale. Ας μη .. τύχει σε κανέναν !
Ή μήπως το .. αντίθετο ?

ΥΓ. Με μερικά κλικ βρείτε τι "κρύβουν" οι 2 εικόνες και oι 6 σύνδεσμοι στο κείμενο ..

:) 

Peppermint

Μία πολυβραβευμένη, συγκινητική ρομαντική ελληνική ταινία του  Κώστα Κάπακα, που προτείνω ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ για το σ/κ. Όμως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, γιατί υπάρχει πιθανότητα να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας, δηλαδή τις δικές σας εικόνες και συναισθήματα, και να ... υγρανθούν κάπως τα μάτια σας !

To ποτό Peppermint  ήταν μία απο τις κλασσικές ψυχώσεις των μεσοαστικών και των μεγαλοαστικών οικογενειών της μεταπολεμικής περιόδου. Ήταν ένα σύμβολο  status, και σχεδόν κάθε ελληνικό σπίτι με "καλή" φήμη είχε ένα μπουκάλι στο ψυγείο. Τότε ήταν η εποχή των πρώτων ηλεκτρικών ψυγείων (ξέρετε, αυτά τα όμορφα τέρατα της Kelvinator!) καθώς και των πρώτων ιδιωτικών  αυτοκινήτων στην Ελλάδα.

Η ταινία σε πολλές στιγμές μου θύμιζε το  Amarcord  του Felini. Η ιστορία είναι συναρπαστική, λογική και με πολλές λεπτές αποχρώσεις στις λεπτομέρειές της.

Ένας 45χρονος μηχανικός αεροσκαφών θυμάται την παιδική του ηλικία όταν μετά από χρόνια πάει στη γιορτή ενός παλιού του συμμαθητή. Θυμάται πως αγάπησε τα αεροπλάνα και την πρώτη του αγάπη, την Μαρίνα,  με την οποία χάθηκε λίγο μετά την είσοδό του στην εφηβεία. Η γιορτή αυτή και οι αναμνήσεις που ξαναζωντάνεψαν μέσα του, θα τον οδηγήσουν στην αναζήτηση της αγαπημένης του 30 χρόνια μετά. Τελικά, ο Στεφάνος συναντά, στο θάνατο της μητέρας του, την Μαρίνα. Σίγουρα έχουν πάρα πολλά να πουν. Θυμάται πώς έβγαλε το πρώτο του δόντι δένοντάς το με μια κλωστή στο πόμολο της πόρτας. Η πρόταση της μητέρας του ήταν να το πετάξει στα κεραμίδια, ώστε να του φέρει  μια ...  κουρούνα  ένα δαχτυλίδι. Όμως, ο Στέφανος δεν περίμενε και έκλεψε ένα δαχτυλίδι από την μπιζουτιέρα της θείας του, για να το χαρίσει στη Μαρίνα, την πρώτη του ξαδέρφη...

Ακολουθούν δύο πανέμορφα αποσπάσματα:

ΥΓ: Ένα click στην εικόνα του κολυμβητή ... δεν βλάπτει

:)

Aπραξία ή Swing ?

Mία απο τις πλέον αγαπημένες μου κινηματογραφικές δημιουργίες είναι το  Rear Window.  Προβλήθηκε στην Ελλάδα το 1954, με τον επιτυχημένο  τίτλο:  Σιωπηλός Μάρτυρας. 

Στην αρχή της ταινίας, ο εργένης φωτογράφος Τζεφ (James Stewart), αποκρούει  τις προτάσεις της πανέμορφης Λίζας (Grace Kelly) να συζήσουν. Αντιστέκεται επίσης στις παραινέσεις της προστατευτικής  νοσοκόμας του, να εγκαταλείψει τις ηδονοβλεπτικές δραστηριότητές του και να παντρευτεί τη Λίζα. Ο Τζεφ είναι ακινητοποιημένος στο γύψο με σπασμένο πόδι, ανίκανος για οτιδήποτε. Επαναπαυμένος στη παθητική του κατάσταση, προτιμά να γεύεται τις πικάντικες, αλλόκοτες και απρόσμενες τέρψεις της ηδονοβλεψίας, παραμένοντας μπλοκαρισμένος και άπραγος ερωτικά, ώστε να επιδίδεται ανεμπόδιστος στο χόμπι του, την παρατήρηση όσων συμβαίνουν στην απέναντι πολυκατοικία.

Αρχικά απολαμβάνει το ερεθιστικό θέαμα της ημίγυμνης χορεύτριας, που λικνίζεται λίγο μακριά του, χωρίς εκείνη να αντιλαμβάνεται την αδιακρισία των ματιών του. Μετά εντοπίζει τις  όμορφες γυμνές κοπέλες που κάνουν ηλιοθεραπεία στην ταράτσα, και φαντάζεται το θέαμα που αντικρίζουν οι πιλότοι του ελικόπτερου που πετά από πάνω. Με λίγα λόγια,  με αρκετή δόση διαστροφής,  κυριολεκτικά κλέβει τη ζωή των άλλων ανθρώπων και αρνείται να ζήσει τη δική του!

Αναπόφευκτα όμως, κοιτάζουμε κι' εμείς! Η κάμερα του Hitchcock, στην ουσία η ματιά του Τζέφ και του θεατή, σαρώνει αργά και βασανιστικά το εσωτερικό των διαμερισμάτων με τα ανοιχτά παράθυρα, δηλαδή το θέαμα που προσφέρουν οι άνθρωποι στις ιδιωτικές κι απόκρυφες στιγμές τους, που κατά βάθος ο καθένας μας επιθυμεί να γνωρίζει. Απο το 1954 ο ιδιοφυής αυτός σκηνοθέτης σαν  να είχε διαβλέψει την  σημερινή μετεξέλιξη των χυδαίων ΜΜΕ σε εργαλεία φτηνού κουτσομπολιού και παραβίασης της ιδιωτικότητας.

Ο θεατής σε αρκετά πλάνα κοιτάζει με το μάτι του ήρωα, συνήθως μέσα από τα οπτικά όργανα του Τζεφ, πχ τη φωτογραφική μηχανή  και τα κυάλια του. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί κατά κόρο τα υποκειμενικά πλάνα, έτσι ώστε ο Τζεφ να αποτελεί προέκταση και ενσάρκωση του ίδιου του θεατή.

Τελικά ο ήρωας προβάλεται και ταυτίζεται με τους απέναντι ενοίκους, και τα προβλήματά τους.  Προβλήματα έρωτα και γάμου, αλλά και επιλογής ανάμεσα στην έγγαμη ή την εργένικη ζωή! Παρατηρώντας με πάθος τους άλλους, παίρνει μαθήματα από την ίδια τη ζωή. 

Οι άνθρωποι που βάζει στο στόχαστρο με τα κυάλια και τη φωτογραφική του μηχανή, ταλαντεύονται και δοκιμάζονται ανάμεσα στην πίκρα της μοναξιάς και τον κορεσμό του γάμου. Η γεροντοκόρη που αποπειράται να αυτοκτονήσει ή ο εργένης μουσικός επιθυμούν να φτιάξουν ένα δεσμό, ενώ το "φθαρμένο" παντρεμένο ζευγάρι, μέσα από τις γκρίνιες και τους καυγάδες οδηγείται στην καταστροφή. Ενδιάμεσος κρίκος, το ζευγάρι των νεονύμφων, που κλείνονται εσπευσμένα στο γαμήλιο δωμάτιο για να χαρούν τον έρωτα τους, αλλά μετά από λίγο ο άντρας "κουράζεται". Ο Τζεφ προβάλει τον ψυχικό  του κόσμο σε όλα αυτά τα πρόσωπα, και ίσως φαντάζεται τον εαυτό του στη θέση τους. Απέναντι σε τόσα δείγματα ζωής που εκτίθενται, σίγουρα υποπτεύεται και τη δική του παρόμοια μοίρα στο μέλλον !!

    

Αναπόφευκτα προβάλει στους γείτονες του ακόμη και τους  δικούς του φόβους, την απωθημένη  του επιθετικότητα και τις βίαιες επιθυμίες του. Μάλιστα υποπτεύεται  ότι ο σύζυγος του απέναντι διαμερίσματος δολοφόνησε τη γυναίκα του, και  επιθυμεί σαδιστικά την εκπλήρωση των εικασιών του  και όχι την αθωότητα του συζύγου. Μέσα από  ψυχολογικά παιχνίδια προβολών, ταυτίσεων και απωθήσεων,  ακόμα κι ο ίδιος ο θεατής φτάνει στο σημείο να επιθυμεί το φόνο.

Στό τέλος όμως η έμπρακτη αναζήτηση της αλήθειας και του κινδύνου φέρνουν κοντά τον Τζεφ και τη Λίζα. Η πανέξυπνη αυτή γυναίκα θα περάσει στο πεδίο της δράσης εγκαταλείποντας την επιτήδευση της, επιδεικνύοντας πρακτικό πνεύμα και τόλμη. Υποσκελίζει άνετα τον ντε φάκτο ανίκανο γκόμενο, και παίρνει τα ηνία στα χέρια της. Ο κοινός αγώνας τους για την κατάκτηση της γνώσης μέσα από την πράξη και ο πυρετός της ενεργοποίησης τους, θα ενώσουν το ζευγάρι. Μέσα από δυνατές δοκιμασίες, ο ήρωας θα εγκαταλείψει τη στάση του αδρανούς ηδονιζομένου παρατηρητή και θα εμπλακεί ενεργά στο ρου της ζωής και του κόσμου.

Η ταινία έχει "happy end". Συμβαίνει όμως το ίδιο και στη ζωή του καθενός μας; Τροφή για σκέψη ...

Απο τις πολλές όμορφες σκηνές της ταινίας, διάλεξα τον παρακάτω διασκεδαστικό διάλογο (περίπου στο 9ο λεπτό) μεταξύ του Τζεφ και της Στέλλας, της νοσοκόμας  του: 

Στέλλα: Θα έπρεπε να γίνω μέντιουμ, αντί για νοσοκόμα ασφαλιστικής εταιρείας. Η μύτη μου μυρίζεται τις φασαρίες, μπορώ να τις μυριστώ από μίλια μακριά… Έχεις ακούσει για το κραχ του ’29 στο χρηματιστήριο; Το πρόβλεψα !

Τζεφ: Πώς;

Στέλλα: Πολύ απλά. Ήμουν νοσοκόμα ενός διευθυντή της Τζέναραλ Μότορς. Πρόβλημα στα νεφρά, έλεγαν οι γιατροί. Νεύρα, έλεγα εγώ. Ύστερα αναρωτήθηκα, τι προκαλεί νεύρα στην Τζένεραλ Μότορς; Υπερπαραγωγή, κατάρρευση, απάντησα. Όταν η Τζένεραλ Μότορς πάει στην τουαλέτα δέκα φορές τη μέρα, όλη η χώρα είναι έτοιμη να τα κάνει πάνω της.

Τζεφ: Στέλλα, στην οικονομία μια πάθηση των νεφρών δεν έχει σχέση με το χρηματιστήριο. Καμία απολύτως.

Στέλλα: Το χρηματιστήριο κατέρρευσε όμως, δεν κατέρρευσε;

Ακολουθεί μία όμορφη ανάλυση της ταινίας από φοιτητές του παν/μίου Central Florida, στο video του παρακάτω συνδέσμου:

Rear Window

ΥΓ: Οι 3 εικόνες είναι αποκαλυπτικότερες με ένα μόνο κλικ!

:)

Βαμμένο Πέπλο

Υποθέτω  ότι οι περισσότεροι άνθρωποι  γνωρίζουν νεαρά κορίτσια, που ατυχώς πιστεύουν,  αφενός μεν ότι είναι στο κέντρο του σύμπαντος, αφετέρου δε ότι  οι υπόλοιποι περιστρέφονται γύρω απο τον ανιαρό τους μικρόκοσμο. Είναι κάτι που συμβαίνει διαχρονικά και ανεξέλεγκτα σε αρκετές ανώριμες γυναίκες (κυρίως νεαρές, αλλά  όχι μόνο !), που κατά τα άλλα μπορεί να είναι όμορφες ή άσχημες, έξυπνες ή αφελείς, μορφωμένες ή αμόρφωτες, συχνά εγωπαθείς, αλλά σίγουρα όχι ... καλλιεργημένες !

Δύο τέτοια πρόσφατα παραδείγματα έφεραν αυθόρμητα στην  μνήμη μου την εκπληκτική νουβέλα του Somerset Maugham με τίτλο "Βαμμένο Πέπλο". Η γοητεία αυτής της υπέροχης ιστορίας βασίζεται στην απλότητα της αφήγησης ενός μετρ του είδους, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και των καταστάσεων.

Η Kitty, ένα αφελές, ματαιόδοξο και άπειρο κορίτσι, είναι ακόμα ανύπαντρη την ημέρα του γάμου της μικρότερης αδελφής της. Πανικοβάλεται, και αντιδρά αυθόρμητα με το να αρραβωνιαστεί τον Walter, έναν ήσυχο και σοβαρό βακτηριολόγο, που μετά τον γάμο την παίρνει μαζί του στη Σαγκάη.  Αν και ο Walter  ήταν κατώτερος των προσδοκιών που είχε συσσωρεύσει στο "διαμορφωμένο" μυαλό της,  η Kitty άρπαξε αμέσως την ευκαιρία να αφήσει την βαρετή λονδρέζικη αριστοκρατία του 1925, για κάτι πιο ... εξωτικό.

Στην πορεία ο δυστυχής Walter  διαπιστώνει ότι δεν έχει τίποτα κοινό με την σύζυγό του !   Σαν να μην του έφτανε αυτό, ανακαλύπτει στην πορεία ότι εκείνη τον απατάει με έναν  βρετανό διπλωμάτη.  Τότε αντιδρά εκδικητικά και της ανακοινώνει ότι δέχτηκε μια θέση, που απαιτεί να μετακομίσουν και να εγκατασταθούν σε μία περιοχή, που είναι κέντρο επιδημίας χολέρας ! Η Κitty χωρίς να έχει άλλη  επιλογή τον ακολουθεί, επειδή ένα διαζύγιο λόγω "μοιχείας", εκείνη την εποχή θα σήμαινε την κοινωνική της απομόνωση και απαξίωση.

Όμως, εκεί στο καταπράσινο  απόμακρο χωριό της Κίνας συμβαίνει κάτι απρόσμενο. Μέσα στη δυστυχία, τον ανθρώπινο πόνο και τα συντρίμια,  θα "νιώσουν" ο ένας τον άλλο και θα ανακαλύψουν την τρυφερότητα και το μεγαλείο της συγχώρεσης. Η  Kitty αρχίζει σταδιακά να αποβάλλει τα κοινωνικά φίλτρα που καταδυνάστευαν τη  σκέψη της και να μεταλάσσεται απο εγωϊστρια και άπειρη, σε κάποια που "βλέπει" την ευρύτερη εικόνα του κόσμου.

Για εμένα, η ομορφιά και η απόλαυση σ' αυτή την ιστορία  βρίσκονται στο ξετύλιγμα του δρόμου της σταδιακής μετεξέλιξης της Kitty, η οποία αντιλαμβάνεται ακριβώς τι έχει κάνει στον εαυτό της, στον άντρα της και στον εραστή της. Επίσης είναι υπέροχο το ότι ο Maugham βλέπει τον κόσμο μέσα απο τα μάτια της Kitty, και μας βοηθάει να κάνουμε κι' εμείς το ίδιο !

Στον παρακάτω σύνδεσμο, όποιος θέλει, μπορεί να δει απευθείας ολόκληρη την ομώνυμη ταινία του 2006. Είναι όμορφη αυτή η κινηματογραφική μεταφορά. Όμως το βιβλίο είναι αναντικατάστατο. Το πρόβλημα όπως πάντα είναι ο χρόνος, δυστυχώς ο πιο αμείλικτος και πολύτιμος πόρος για όλους  ...

The Painted Veil (2006)

ΥΓ:  Οπωσδήποτε ένα κλικ στις 2 εικόνες ... προσθέτει, δεν αφαιρεί