Showing posts with label Φιλτρα. Show all posts
Showing posts with label Φιλτρα. Show all posts

February 5, 2013

Σπατάλη ενέργειας ..

 

Freedom and love go together. Love is not a reaction. If I love you because you love me, that is mere trade, a thing to be bought in the market; it is not love. To love is not to ask anything in return, not even to feel that you are giving something- and it is only such love that can know freedom.


All ideologies are idiotic, whether religious or political, for it is conceptual thinking, the conceptual word, which has so unfortunately divided man.


ΥΓ.  Κλικάρετε αδίστακτα .. εικόνα, 3 συνδέσμους και video !

:)

April 20, 2012

Βlow Up !



Απίστευτο και όμως αληθινό !

Περίπου πριν ένα μήνα μου συνέβη το εξής σουρεαλιστικό περιστατικό.

Είμασταν μια μεγάλη παρέα συνδαιτημόνων. Μερικά άτομα δεν τα ήξερα, μεταξύ των οποίων και ένα θεολόγο καθηγητή Λυκείου, που δεν ήταν ιδιαίτερα συντονισμένος με την υπόλοιπη ομήγυρη. 

Σαν να μην έφτανε αυτό, κάποια στιγμή ισχυρίστηκε ότι η κίνηση των πλανητών γύρω από τον ήλιο έχει εξηγηθεί πληρέστατα από τον Ιωάννη τον .. Χρυσόστομο

Αντέδρασα αμέσως λέγοντας: "Αστειεύεσαι, έτσι δεν είναι?" Aπερίφραστα είπε ένα μεγαλοπρεπές όχι .. προσθέτοντας ότι ο άγιος Χρυσόστομος αναφέρει πως .. άγγελοι κουβαλούν τους πλανήτες στους ώμους τους !

Παραλίγο να πέσω από την καρέκλα μου. Τον ρώτησα αν διδάσκει αυτά τα πράγματα στους μαθητές του. Η απάντησή του ήταν περίπου: "Γιατί ρωτάς? Μήπως δεν είσαι φίλος της εκκλησίας? Μήπως είσαι κανένας .. άθεος ?" 

Πριν διακόψω τον παραπάνω μάταιο .. διάλογο, έδωσα την τελική απάντηση: "Αδιαφορώ για τα θεϊστικά παραμυθάκια που προσβάλουν την ανθρώπινη νοημοσύνη, αλλά ταυτόχρονα αποκρούω κάθε αρνητικό απόνερο του χαρακτηρισμού ά-θεος, όπως κι' εσύ ενδεχομένως δεν αποδέχεσαι τον χαρακτηρισμό "ά-στριγκος", που πιθανότατα δεν σε αφορά - αν όντως δεν φοράς .. string!" 


ΥΓ1. Δεν εξεπλάγην που ο εν λόγω .. ά-στριγκος θεολόγος δεν εξετίμησε το χιούμορ, αλλά ούτε την ουσία του συλλογισμού μου, καθόσον γνωρίζω ότι όλες οι ποικιλίες των Ταλιμπάν τοποθετούν τους άλλους στον αντίποδα του φαντασιακού τους διπόλου, χωρίς όμως να κατανοούν τους .. "παράξενους" τύπους, που προσπαθούν να στοχάζονται ελεύθερα ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ για τις ανθρωπογενείς - και δήθεν .. εξ' αποκαλύψεως - "αλήθειες" τους  !

ΥΓ2. Κλικάρετε χωρίς δισταγμό τους 4 συνδέσμους και τις 2 εικόνες

:)


May 3, 2011

Πού βασίζονται οι πεποιθήσεις ?




Σε τελική ανάλυση, οι κάθε λογής διαμάχες, είτε είναι λεκτικές, συναισθηματικές ή ακόμη και "φυσικές", οφείλονται σε αντιθετικές σκέψεις, πεποιθήσεις και κοσμοθεωρίες. Δυστυχώς όμως, η συνηθισμένη ανικανότητα να προσδιορίζουμε ξεκάθαρα σε ποιό υπόβαθρο εδράζονται οι απόψεις μας, οδηγεί κατά κανόνα στην μονότονη και κουραστική εκφορά της δικής μας αλήθειας σε βαθμό ζαλάδας .. ad nauseam !

Η τέχνη του αβίαστου διαλόγου και της από κοινού γόνιμης έρευνας εκτοξεύει στην επιφάνεια τα αίτια  των αντιτιθέμενων πεποιθήσεων και στάσεων ζωής.  Απαραίτητη προϋπόθεση είναι τα "ανοιχτά" μυαλά,  δηλαδή η ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των ορίων που έχουν τα εγκεφαλικά μας φίλτρα.

Όταν το μυαλό είναι "κλειστό" και απόλυτα αιχμάλωτο στις υφιστάμενες διαμορφώσεις του, τότε είναι σχεδόν απίθανο να αλλάξουν προς το ποιοτικότερο οι αντιλήψεις μας. Δεν θα υπάρχει ουσιαστική μάθηση και ζύμωση με νέα γνώση, αλλά ούτε και ουσιαστική επικοινωνία με άλλους ανθρώπους. Πάντα θα είμαστε εμείς και οι άλλοι. Ο συνηθισμένος θρίαμβος της διαίρεσης και της διαμάχης.

Ευτυχώς όμως υπάρχει ένας ενδιαφέρων καταλύτης που πολλές φορές κάνει την διαφορά, επειδή είναι άξιος σεβασμού και γνήσιος. Είναι απλούστατα η ευθεία ερώτηση στον άλλο: "Που βασίζονται οι πεποιθήσεις σου ? Πώς σχηματοποιήθηκαν και δημιουργήθηκαν ? Υπήρξαν προϊόν αβίαστου, γόνιμου διαλόγου ή  ήταν πεποιθήσεις άλλων στον κοινωνικό σου περίγυρο, που επιβλήθηκαν de facto ?"

Χωρίς μιά τέτοια διερεύνηση, απλά "ξερνάμε" ο ένας επάνω στον άλλο το τελικό προϊόν της σκέψης μας, αδιαφορώντας για το κρυμμένο, βαθύτερο ξεδίπλωμα.  Για παράδειγμα, αν κάποιοι άρθρωναν ένα προκατειλειμμένο ή ρατσιστικό σχόλιο σε βάρος μας, θα ήταν μάταιο αν απλά προσπαθούσαμε να το ακυρώσουμε. Θα ήταν πολύ πιό παραγωγικό να τους ρωτούσαμε πως έφτασαν σ' αυτό το συμπέρασμα. Ενδεχομένως έτσι να μοιραζόντουσαν αμετακίνητες προσωπικές πεποιθήσεις, τις αιτίες γι' αυτές, καθώς και εμπειρίες της ζωής τους που ίσως άνοιγαν τον δρόμο για την κατανόηση του πως έφτασαν να πιστεύουν ότι πιστεύουν.

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ταυτοποιούνται τόσο πολύ με τα βαθύτατα πιστεύω τους, ώστε τείνουν να τα υπερασπίζονται αστραπιαία! Πόσοι όμως συνειδητοποιούν ότι οι πεποιθήσεις  σχηματοποιούνται  αλλά και  "ενσταλάζονται" στους εγκεφάλους μας από το άμεσο και έμμεσο οικογενειακό  περιβάλλον, από τον βαθμό καλλιέργειας,  μόρφωσης, τις εμπειρίες και τα διαβάσματά μας .. για να αναφέρω μερικά. Έχω την γνώμη ότι με λίγη προσπάθεια ίσως μπορούμε να αποφύγουμε την κλασσική πεποίθηση πως τα βαθύτατα πιστεύω μας είναι ισόμετρα με κάποια υπέρτατη  αλήθεια. Αν μη τι άλλο, τότε θα έπρεπε να αρνηθούμε την αλήθεια των .. άλλων !! 
















ΥΓ:  Click on the 2 pictures .. also don't forget the 6 text links ..

:)


March 18, 2010

Γαλάζια και καφέ μάτια


















Μία ημέρα μετά τη στυγνή δολοφονία του Martin Luther King, Jr το 1968, η δασκάλα Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό σχολείο της πόλης της στην Iowa, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Διαχώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους προσφέρει ένα αξέχαστο μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το παρακάτω ντοκουμέντο παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, καθώς και τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά, που κρατάει ακόμα ... σαρανταδύο χρόνια μετά !




Είναι ενδιαφέρουσα μία απλή σύγκριση με το παρακάτω video :



Αναρωτιέμαι ... μήπως  μαύρισε η πατρίδα μας, αλλά και η ζωή μας από το πολύ ... ράσο ?















ΥΓ1: Οι δύο εικόνες, αλλά και τα  links σε κείμενο και  υστερόγραφα, "κρύβουν" κάτι ...

ΥΓ2: Σαν ... πρασινομάτης, υποπτεύομαι ότι δε θα είχα καμμία τύχη στην τάξη της Jane Elliott.  Πιθανότατα θα με έστελνε κατευθείαν στη ... "γωνία" !!!  Δυστυχώς, ελάχιστοι έχουν την τύχη να αποκτούν τέτοιες μοναδικές εμπειρίες, και μάλιστα σε μικρή ηλικία. Κι' αυτό επειδή δεν υπάρχουν αρκετοί προικισμένοι, αμερόληπτοι και ευαίσθητοι άνθρωποι, σαν αυτή την υπέροχη δασκάλα.  

ΥΓ3: Aκολουθεί κάτι "διαφορετικό", με τον Randy Newman.  Αν και ο ίδιος  δεν είναι  το πρώτο "μπόι", πολλοί παρεξήγησαν το ειρωνικό, αντιρατσιστικό πνεύμα των στίχων του !



ΥΓ4:  Η κυρία Νίτσα ! (Μιχάλης Καραγάτσης)

ΥΓ5:  Mάντεψε ποιός θα 'ρθει το βράδυ (Guess who's coming to dinner)

:)

January 26, 2010

Βαμμένο Πέπλο


















Υποθέτω  ότι οι περισσότεροι άνθρωποι  γνωρίζουν νεαρά κορίτσια, που ατυχώς πιστεύουν,  αφενός μεν ότι είναι στο κέντρο του σύμπαντος, αφετέρου δε ότι  οι υπόλοιποι περιστρέφονται γύρω απο τον ανιαρό τους μικρόκοσμο. Είναι κάτι που συμβαίνει διαχρονικά και ανεξέλεγκτα σε αρκετές ανώριμες γυναίκες (κυρίως νεαρές, αλλά  όχι μόνο !), που κατά τα άλλα μπορεί να είναι όμορφες ή άσχημες, έξυπνες ή αφελείς, μορφωμένες ή αμόρφωτες, συχνά εγωπαθείς, αλλά σίγουρα όχι ... καλλιεργημένες !

Δύο τέτοια πρόσφατα παραδείγματα έφεραν αυθόρμητα στην  μνήμη μου την εκπληκτική νουβέλα του Somerset Maugham με τίτλο "Βαμμένο Πέπλο". Η γοητεία αυτής της υπέροχης ιστορίας βασίζεται στην απλότητα της αφήγησης ενός μετρ του είδους, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και των καταστάσεων.

Η Kitty, ένα αφελές, ματαιόδοξο και άπειρο κορίτσι, είναι ακόμα ανύπαντρη την ημέρα του γάμου της μικρότερης αδελφής της. Πανικοβάλεται, και αντιδρά αυθόρμητα με το να αρραβωνιαστεί τον Walter, έναν ήσυχο και σοβαρό βακτηριολόγο, που μετά τον γάμο την παίρνει μαζί του στη Σαγκάη.  Αν και ο Walter  ήταν κατώτερος των προσδοκιών που είχε συσσωρεύσει στο "διαμορφωμένο" μυαλό της,  η Kitty άρπαξε αμέσως την ευκαιρία να αφήσει την βαρετή λονδρέζικη αριστοκρατία του 1925, για κάτι πιο ... εξωτικό.

Στην πορεία ο δυστυχής Walter  διαπιστώνει ότι δεν έχει τίποτα κοινό με την σύζυγό του !   Σαν να μην του έφτανε αυτό, ανακαλύπτει στην πορεία ότι εκείνη τον απατάει με έναν  βρετανό διπλωμάτη.  Τότε αντιδρά εκδικητικά και της ανακοινώνει ότι δέχτηκε μια θέση, που απαιτεί να μετακομίσουν και να εγκατασταθούν σε μία περιοχή, που είναι κέντρο επιδημίας χολέρας ! Η Κitty χωρίς να έχει άλλη  επιλογή τον ακολουθεί, επειδή ένα διαζύγιο λόγω "μοιχείας", εκείνη την εποχή θα σήμαινε την κοινωνική της απομόνωση και απαξίωση.

Όμως, εκεί στο καταπράσινο  απόμακρο χωριό της Κίνας συμβαίνει κάτι απρόσμενο. Μέσα στη δυστυχία, τον ανθρώπινο πόνο και τα συντρίμια,  θα "νιώσουν" ο ένας τον άλλο και θα ανακαλύψουν την τρυφερότητα και το μεγαλείο της συγχώρεσης. Η  Kitty αρχίζει σταδιακά να αποβάλλει τα κοινωνικά φίλτρα που καταδυνάστευαν τη  σκέψη της και να μεταλάσσεται απο εγωϊστρια και άπειρη, σε κάποια που "βλέπει" την ευρύτερη εικόνα του κόσμου.

Για εμένα, η ομορφιά και η απόλαυση σ' αυτή την ιστορία  βρίσκονται στο ξετύλιγμα του δρόμου της σταδιακής μετεξέλιξης της Kitty, η οποία αντιλαμβάνεται ακριβώς τι έχει κάνει στον εαυτό της, στον άντρα της και στον εραστή της. Επίσης είναι υπέροχο το ότι ο Maugham βλέπει τον κόσμο μέσα απο τα μάτια της Kitty, και μας βοηθάει να κάνουμε κι' εμείς το ίδιο !

Στον παρακάτω σύνδεσμο, όποιος θέλει, μπορεί να δει απευθείας ολόκληρη την ομώνυμη ταινία του 2006. Είναι όμορφη αυτή η κινηματογραφική μεταφορά. Όμως το βιβλίο είναι αναντικατάστατο. Το πρόβλημα όπως πάντα είναι ο χρόνος, δυστυχώς ο πιο αμείλικτος και πολύτιμος πόρος για όλους  ...

The Painted Veil (2006)




























ΥΓ:  Οπωσδήποτε ένα κλικ στις 2 εικόνες ... προσθέτει, δεν αφαιρεί 

December 19, 2009

Παραμόρφωση




Όλοι σκεφτόμαστε, και η σκέψη μας εκφράζεται με λέξεις, με μία χειρονομία, μ' ένα βλέμμα, ή με κάποια κίνηση του σώματος.  Μπορούμε όμως να δούμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι ή μήπως είμαστε προγραμματισμένοι να τα βλέπουμε όπως θέλουμε?

Αν "βλέπουμε" μέσα απο προκαταλήψεις και στερεότυπα, τότε σίγουρα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον τεράστιο κίνδυνο, την κρίση που αντιμετωπίζουμε. Αν έχουμε συσσωρεύσει πολλές γνώσεις απο την πείρα μας και τα βιβλία, ο νους μας είναι ήδη γεμάτος και μας εμποδίζει να δούμε μέσα απο τα παραμορφωτικά φίλτρα που έχουν αυθόρμητα αναδυθεί. Μπορούμε άραγε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, όχι σαν ξεχωριστό άνθρωπο, αλλά σαν ανθρώπινο όν, που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η υπόλοιπη ανθρωπότητα ?  Ένα τέτοιο αίσθημα σίγουρα σημαίνει ότι έχουμε τεράστια αγάπη για τους ανθρώπους. 

Ερευνώντας όλη την κίνηση της σκέψης διαπιστώνουμε ότι χωρίς αυτήν δε θα υπήρχε φόβος, αίσθηση ευχαρίστησης, ακόμα και χρόνος. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για όλα αυτά. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για την ομορφιά ενός μεγαλόπρεπου ναού, αλλά δυστυχώς είναι υπεύθυνη και για όλες τις ανοησίες που συμβαίνουν εκεί μέσα.

Όλα τα έργα των μεγάλων ζωγράφων, ποιητών, μουσικών είναι δραστηριότητα της σκέψης. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για όλους τους θεούς, όλους τους σωτήρες, όλους τους δασκάλους και γκουρού. Είναι υπεύθυνη για την υποταγή και την αφοσίωση στη γυναίκα μας ή/και στη φίλη μας. Όλα είναι αποτέλεσμα της σκέψης που αναζητά ικανοποίηση αλλά  και διαφυγή απο την μοναξιά. Η σκέψη είναι ισοπεδωτική, είναι ο κοινός παρονομαστής  της ανθρωπότητας.

Πως υπερβαίνουμε λοιπόν αυτούς τους περιορισμούς της σκέψης ? Υπάρχει τρόπος να σταματήσουμε τις παραμορφωτικές επιπτώσεις ?  Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει συνταγή για κάτι τέτοιο. Υπάρχουν όμως μερικές σπάνιες, αιθέριες στιγμές στη ζωή μας, όπου και μόνο η  απλή συνειδητοποίηση όλων αυτών των  επιπτώσεων αρκεί για να πετάξουμε ψηλά, και μόλις κοιτάξουμε κάτω, ίσως τελικά  να χαμογελάσουμε βλέποντάς μας. Πιστέψτε με, μου έχει συμβεί ...

Πλησιάζουν λοιπόν τα Χριστούγεννα. Πως τα αντιμετωπίζει ένα άτομο σαν εμένα, βαθύτατα αλλεργικό σε οτιδήποτε έχει σχέση με οργανωμένες θρησκείες ? Μα φυσικά με παγερή αδιαφορία !  Όμως, ακόμα και ως αθεϊστής, ομολογώ ότι αισθάνομαι κάποιο “τράβηγμα” στις χορδές τις καρδιάς μου όταν ακούω τον Μεσσία του Χέντελ. Όχι βέβαια για τους λόγους που συνήθως αρθρώνουν οι κάθε λογής ανυποψίαστοι "θεoύσοι". Απλούστατα, η ονειρική μουσική εξυψώνει πέρα απο τον καθημερινό κόσμο επιτρέποντας την επαφή με ένα υψηλότερο συναισθηματικό επίπεδο. Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ορισμένοι άνθρωποι που παρακολουθούν θρησκευτικές τελετές προσεγγίζουν αυτό το είδος της υπερβατικότητας, κι’ αυτό επειδή είναι ΣΑΝ να βρίσκονται κάτω από επήρρεια ναρκωτικών, ίσως χωρίς τις δυσάρεστες παρενέργειες. Ο Μεσσίας του Χέντελ είναι ενδεχομένως ένα είδος κρακ, πράγμα που υποπτεύομαι ότι ο περίφημος συνθέτης θα εκτιμούσε ιδιαίτερα σαν επιτάφιό του …



ΥΓ: Γιατί όχι ένα κλικ στην γιαπωνέζα της εικόνας, αλλά και στη λέξη "Χριστούγεννα" της τελευταίας παραγράφου του κειμένου ?

November 1, 2009

The man who loved Clare Torry



The bus swinged slowly near the last bend, and the village appeared, like in a technicolor film. It was a nice village, a classical english village with its black and white houses, its grannies behind the windshields and everybody knowing everything about anybody, but still looking as if they didn't care. There were not more than forty houses, but it gave the impression of a much bigger place. The bus stopped in the centre, in the geometric centre, because the village extended along both sides of the road. The man came down quite carefully, looking at both sides of the pavement, deserted. He studied the sign of a tobacconist, then went inside.

- Good morning. May I have a box of Marlboro and some candies?

Behind the desk, a middle-aged man, looking distinctive, wearing turtle textured glasses with very thick lenses.

- Do you need anything else, Sir? You don't live around here, don't you?

- How can you tell that?

- Simply that I've owned this shop twenty years and I've never seen you before. And looking at the way you dress, you don't even look english, even if your accent is perfect.

- Are you a relative of Sherlock Holmes? - asked the customer a bit angry.

- I'm sorry, Sir, I'm really sorry, I didn't mean to mind your business, I thought that automatically.

- Ok, ok, forget it, also because I have a question for you. Do you know Clare Torry?

The man with the glasses suddenly turned to white, as if somebody gave him very bad news. He was about to say something, but he changed his mind. He put a hand in a cabinet to get something, but changed his mind again.

- Yes, I know her very well. I visited her just this morning. Why are you looking for her? Are you a friend of hers?

- No, actually I don't know her, but that's why I came here. I must know her, I think I'm in love with her.

- How can you be in love with her, if you don't know her?

- Oh, yes, it's strange, but I fell in love with her since the first time I listened to her voice. Surely you know that Clare Torry is a singer, don't you?

- Of course.

- So you know how marvellously sweet her voice is. 

- Of course but, you see, Clare is very different from the way you imagine her, very very different.

- She can't be very different, with that voice.

- Look, let's do this: I'll tell you where you can find Clare, then you come back and I'll explain everything to you, ok?

- What do you have to explain?

- Nothing, nothing, just do as I ask.

The shopkeeper gave him the address, not so far away, just at the end of the village. The man walked to it, a bit confused by that strange conversation. He followed the pavement until the end of the village, and then he saw it. The cemetery was quite separated from the rest of the houses, discreet. Not believing his eyes, the man entered and almost immediately found her. 


Here rest Clare Torry's voice and body, dead at the age of 30

For few seconds he could even think, he saw nothing, he felt nothing. Then his hand moved to his face, drying a rebel drop going down his cheek. The first notes, the first sad notes of
The Great Gig in the Sky came back to his mind and Clare Torry's voice, the divine Clare Torry's voice suffering in that unreal song. He remembered the day when he bought the record, the day when he bought a second copy, just in case, the day when he knew it was one of Earth's best selling records, the day when he wrote her for the first time, addressing the letter to the record company, the days when he idly waited for an answer, the day when he bought the ticket to go looking for her. Many things came back to his mind, most of them now without any importance. He took a young rose from a near grave and put it on hers, and walked. He followed the road back to the tobacconist shop.

- You could have told me.

- You wouldn't have believed me - said the man behind he desk, - after all, you're not the first one coming to look for her, and I've got some experience with this. You see, Clare was a fabulous person, with a fabulous voice and an unbelievable attitude. She was, almost, divine. Then they convinced her to sing in that record, you know, the guitarist went to school with her, he knew her force, her magnetic power, her magic voice. She let them convince her, she didn't want to listen to me. The song was, surely, a masterpiece. Clare started to receive letters and phone calls. Then, once, somebody found her. I don't know how he did it, who the hell gave directions; he came here and asked to see her. I tried to convince him not to do it, with no luck. When he did see her, he ran away.

- Ran away? - asked the man, disoriented.

- You see, Sir, as I told you Clare was a fantastic person, but she had some small defects, small and without importance for her. For instance, she weighted 92 kilos, 200 pounds. That didn't embarass her, until the day that man came here. Then another one came, acting the same way, then others again. It was very difficult for Clare, used to be loved for her spiritual values, clashing against the realty, with the cynical inhabitants of the world. So difficult, she couldn't survive anymore, and she stopped her life.

- I'm really sorry - said the visitor.

- Don't worry, I'm sure you would have run away as well, after all. It's better if you didn't know her.

- I wouldn't have run away.

- You would have run away like all the others, you would have based your judgement on the container and not on the content. You wouldn't have been better then the rest.

- How can you say that? - asked the visitor, offended.

- I told you I've got some experience. If you think that you care so much, I can test you.

He put the hand in the cabinet under the desk, pulling out a black and white picture, surrounded by one of those silver frames so popular among english shopkeepers. He studied it for a moment, and passed it to the man. A little imperceptible reaction, betrayed the visitor. The man behind the desk took back the picture. He studied it again and put it back in the cabinet.

- You see, my dear Sir, - he said - you are exactly like the others.

- I'm sorry, I... - tried to say the stranger. - By the way - he said - how is it that you have that photo?

The man behind the desk smiled subtly.

- Clare Torry was my wife - he said.



ΥΓ1:  Η  παραπάνω ανάρτηση με τίτλο "Τhe man who loved Clare Tory", είναι μετάφραση της φανταστικής ιστορίας με τον πρωτότυπο τίτλο: "L'uomo che amava Clare Torry", που έγραψε ο Ιταλός Riccardo Francavilla, τον Σεπτέμβριο του 1986 !

ΥΓ2:  Στο παρακάτω link ακούστε την αιθέρια και ονειρική φωνή της Clare Torry, που την δάνεισε στους Pink Floyd μόλις για £30 ...

The Great Gig in the Sky

Η φωνή είναι της Clare Torry. Τα υπόλοιπα στο κείμενο του Riccardo Francavilla ... δεν είναι !

ΥΓ3:  Γνωρίζετε φυσικά τι θα επακολουθήσει αν κλικάρετε τις δύο εικόνες της ανάρτησης ...


 

August 6, 2009

Φράχτες και ελευθερία

















Πόσοι άνθρωποι άραγε συνειδητοποιούν ότι ενώ υπάρχουν εθνικοί, οικονομικοί, ιδεολογικοί και θρησκευτικοί φράχτες, όλοι μιλούν υποκριτικά για αδελφότητα, αγάπη και ειρήνη. Για να γνωρίσουμε πραγματικά τι είναι αγάπη πρέπει να ρίξουμε όλα αυτά τα φράγματα και φυσικά οφείλει ο καθένας να ξεκινήσει πρώτα από τον εαυτό του.

H κάθε είδους πίστη ειναι τόσο άχρηστη όσο και τα ιδανικά. Είναι ο σοβάς που καλύπτει τις ρωγμές στα αποδεικτικά στοιχεία και στα λογικά κενά. Και τα δύο σκορπάνε την ενέργεια που χρειάζεται για την επίγνωση του ξετυλίγματος της πραγματικότητας.

Τα «πιστεύω» όπως και τα ιδανικά ειναι διαφυγές από το αληθινό γεγονός. Όμως, στη φυγή υπάρχει θλίψη δίχως τέλος. Το τέλος της θλίψης ειναι η κατανόηση της πραγματικότητας. Δυστυχώς δεν υπάρχει σύστημα ή μέθοδος που φέρνει αυτή τη κατανόηση. Μόνο η χωρίς επιλογές επίγνωση της πραγματικότητας είναι στη σωστή κατεύθυνση ...

Η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανέναν δρόμο προς αυτή. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να την προσεγγίσει μέσα από οποιονδήποτε οργανισμό, οποιοδήποτε «πιστεύω» οποιοδήποτε δόγμα, ρασοφόρους ή τελετουργίες, ούτε μέσα από φιλοσοφική γνώση και ψυχολογικές τεχνικές. Ίσως μπορέσουμε να την ψηλαφήσουμε μπροστά στον καθρέφτη των σχέσεων και μέσα από την παρατήρηση, όχι όμως μέσα από την διανοητική ανάλυση ή την ενδοσκοπική ανατομία.

Ο άνθρωπος έχει χτίσει στη συνείδησή του εικόνες, για να έχει μια αίσθηση ασφάλειας, εικόνες θρησκευτικές, ιδεολογικές, προσωπικές. Αυτές εκδηλώνονται σαν σύμβολα, ιδέες, πεποιθήσεις. Το βάρος τους κυριαρχεί στις καθημερινές σχέσεις. Η ατομικότητα, είναι το όνομα, το σχήμα και η επιφανειακή διαπαιδαγώγηση που αποκτά ο άνθρωπος από το περιβάλλον του. Όμως, η μοναδικότητα του ατόμου δεν έγκειται στο επιφανειακό, αλλά στην πλήρη ελευθερία του απο αυτό το περιεχόμενο της συνείδησης.

Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση, δεν είναι επιλογή. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση χωρίς κατεύθυνση, χωρίς τον φόβο της τιμωρίας και της ανταμοιβής. Η ελευθερία είναι χωρίς κίνητρο, δεν βρίσκεται στο τέλος της εξέλιξης του ανθρώπου, αλλά στο πρώτο βήμα της ύπαρξης. Με την παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας και τελικά συνειδητοποιεί ότι η ελευθερία βρίσκεται στην επίγνωση χωρίς επιλογή.