Καταραμένο φαινόμενο Coolidge

 

                                                                     Patrick Finley - Last Call at Bar Marmont  

Δε μπορεί !  Ίσως να έχει υποπέσει στην αντίληψή σας ένας άνδρας που κάποτε .. απάτησε μια πανέμορφη γυναίκα, παρά το ότι σε γενικές γραμμές εκείνη διέθετε το  επιθυμητότατο σε όλους “πακέτο” ομορφιάς, σεξουαλικότητας, κοινωνικότητας, χιούμορ, ευφυίας, ευαισθησίας, τρυφερότητας, καλλιέργειας, ενεργητικότητας και αφοσίωσης. 

Έχετε αναρωτηθεί γιατί  συμβαίνει αυτό ? Ορίστε μια διασκεδαστική ανδροκεντρική προσέγγιση.

Κάποιοι "ειδικοί" έχουν ονομάσει την εν λόγω συμπεριφορά φαινόμενο Coolidge λόγω του εξής σουρεαλιστικού περιστατικού.  Στη δεκαετία του '20 ο τριακοστός πρόεδρος των ΗΠΑ, επισκέφτηκε μαζί με τη γυναίκα του μια φάρμα στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας. Κάποια στιγμή της ξενάγησης στη φάρμα το ζεύγος έφτασε μπροστά από ένα κοτέτσι. Η τότε πρώτη κυρία των ΗΠΑ, ρώτησε με νόημα τον υπεύθυνο της φάρμας: “ο κόκορας εκτελεί τα καθήκοντα του?” “Στο έπακρο και πολλές φορές την ημέρα κυρία” της απάντησε ο αγρότης. Τότε παρενέβη ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ρώτησε με τη σειρά του: “με την ίδια κότα κάθε φορά?” Η απάντηση του αγρότη ήταν αναμενόμενη: “Όχι κύριε πρόεδρε, με άλλη κότα κάθε φορά”. Και ο πρόεδρος των ΗΠΑ συμπλήρωσε: “Παρακαλώ πείτε το δυνατά για να το ακούσει η κυρία Coolidge !”

Πέρα από το προηγούμενο γραφικό περιστατικό, αρκετοί επιστήμονες θεωρούν ότι η απιστία των αρσενικών θηλαστικών παρέχει ένα επιπλέον εξελικτικό πλεονέκτημα, που αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης ενός είδους, αφού η γονιμοποίηση πολλών θηλυκών διευκολύνει την γονιδιακή μετάδοση στις επόμενες γενιές.

Συμπερασματικά,  το .. καταραμένο φαινόμενο Coolidge  είναι ικανό να αποσυνθέσει ακόμη και την καλύτερη σχέση (συμβίωση ή γάμο), κι' ας είναι ένα ευλογοφανές επιχείρημα στη φαρέτρα των αρσενικών, που μπορούν επιπλέον να επικαλεστούν το ότι συμβαίνει ακόμα και στις .. καλύτερες οικογένειες !

 

ΥΓ1. Κλικάρετε τις 2 εικόνες και τα 4 links  .. με δική σας ευθύνη !

ΥΓ2. Eυχαριστώ την mafalda για την ιδέα της ανάρτησης. 

:)

Εγκεφαλική "κλιματική" αλλαγή

 

                                                                                   Stuart Luke Gatherer - The book 

Ίσως οδηγούμαστε σ' ένα κόσμο πιό αισθητηριακό σε σχέση με τον παραδοσιακά γνωσιακό. Εξ΄ ορισμού, αναζητούμε μία οθόνη που μας προσφέρει ελάχιστες εμπειρίες ουσιαστικής ανάγνωσης λέξεων. Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα, τι είναι εκείνο που "κάνουν" οι αισθητηριακές εικόνες και οι ήχοι, που δεν μπορούν να "κάνουν" τα βιβλία .. και αντίστροφα ?

Πόσοι αναρωτιώμαστε αν είναι πιό σημαντικό και ενδιαφέρον να απολαμβάνουμε τις πραγματικές εμπειρίες του "εκεί" και του  "εδώ",  συμμετέχοντας ακόμη και σε διεργασίες επίλυσης αφηρημένων προβλημάτων που επιφέρουν ουσιαστική πνευματική ανατριχίλα, σε αντίθεση με τα γρήγορα και ανούσια σερφαρίσματα σε διαδικτυακές σελίδες, που μας βομβαρδίζουν με πλήθος αισθητηριακών ερεθισμάτων και ανούσιων πληροφοριών?

Οι εγκέφαλοί μας αλλάζουν και άρχισαν πλέον ν' αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαφορετικά μέσω του διαδικτύου και των παρελκόμενων πολυμέσων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες. Η ελάχιστη διάρκεια προσοχής σε συνδυασμό με την ηδονή του κλικαρίσματος, αλλά και την αυτόματη εμφάνιση τεράστιου όγκου πληροφοριών που φυσικά αγνοούμε, διαφέρουν ριζικά από την μεγάλης διάρκειας προσοχή που απαιτείται για την "μελέτη"  κάποιου βιβλίου (πχ ενός ιδιοφυούς συγγραφέα όπως ο Roger Penrose) που σε παίρνει κυριολεκτικά από το χέρι για να βυθιστείς μαζί του στο δρόμο της πραγματικότητας!

Υπάρχει βέβαια και το ζήτημα της "ταυτότητας" των ανθρώπων, που ανακύπτει από τις .. μπανάλ πληροφορίες που αισθάνονται την ανάγκη να (ανα)μεταδίδουν μέσω κοινωνικών δικτύων, όπως το Facebook και το Τwitter. Τι  μας "λέει" αυτή η συμπεριφορά για το πώς "βλέπουμε" τον εαυτό μας? Μήπως μας λέει κάτι, για το πόσο (αν)ασφαλείς αισθανόμαστε? Δεν θυμίζει τη συμπεριφορά μικρών παιδιών όταν φωνάζουν "Κοίτα, μαμάκα, φόρεσα την κάλτσα μου! Τώρα έβαλα και την άλλη!"? Επιτέλους, τι μας "λένε" όλα αυτά για την προσωπικότητά μας ?

                                                      Gabriel Mark Lipper - Adonis dilemma

ΥΓ. Δεν βλάπτει το κλικάρισμα σε εικόνες και link της ανάρτησης!

:)

Γάτες και .. θεωρία χορδών

 

Tώρα πια ξέρω γιατί ο γάτος μου δεν βαριέται να κυνηγά νήματα, σπάγγους, κορδόνια, κουβάρια κλπ, αλλά και γιατί δυσκολεύεται να  κατανοήσει την Θεωρία Χορδών !

Μία πανεπιστημιακή μελέτη στη Βρετανία κατέληξε στο εμβριθές  συμπέρασμα, ότι τα οικιακά αιλουροειδή (felis catus) δεν κατανοούν τις σχέσεις αιτίου - αποτελέσματος μεταξύ αντικειμένων.

Η .. συγκριτική ψυχολόγος Britta Osthaus, "δούλεψε" με 15 γάτες τις οποίες ταλαιπώρησε, δένοντας στο ένα άκρο κάποιου κορδονιού .. ψάρι ή μπισκότο. Ένα πλαστικό παραπέτασμα με ένα μικρό άνοιγμα στη βάση χώριζε τις γάτες από την αμοιβή τους, απαιτώντας από τα συμπαθή αιλουροειδή να τραβήξουν το κορδόνι για να πάρουν το κέρασμά τους.

Όταν οι γάτες αντιμετώπισαν  την περίπτωση ενός μόνο κορδονιού με τροφή στην άκρη του, οι περισσότερες έμαθαν πολύ γρήγορα να χρησιμοποιούν την πατούσα τους για να τραβήξουν το κορδόνι και να απολαύσουν τον ανέλπιστο μεζέ.

Όταν όμως η Osthaus και η ομάδα της εισήγαγαν και ένα δεύτερο κορδόνι που ΔΕΝ ήταν συνδεδεμένο με τροφή, οι γάτες τράβηξαν εκείνο με την τροφή σε λιγότερες περιπτώσεις από τις μισές. Έτσι, οι "ερευνητές" κατέληξαν στο .. ιδιοφυές συμπέρασμα, ότι οι γάτες δεν μπορούν να συνάγουν την λειτουργία των κορδονιών, αλλά ούτε τις αιτιώδεις σχέσεις, τις οποίες αναγκάζονται να εντοπίζουν κάθε φορά από την αρχή.

Όταν διαβάζω για τέτοιου είδους έρευνες, μου έρχεται αυθόρμητα στο νου η άποψη του νομπελίστα Φυσικής Richard Feynman για τις κοινωνικές (ψευδο)επιστήμες, με την oποία συμφωνώ απόλυτα. Όμως ανεξάρτητα απ΄ αυτό, θα ήθελα να πληροφορήσω κάθε ενδιαφερόμενο, ότι ο γάτος μου, ούτως ή άλλως, αρνείται να "τραβήξει" τέτοιου είδους  κορδόνια, ιδιαίτερα όταν αυτά είναι συνδεδεμένα στην άκρη τους με .. συγκριτικούς ψυχολόγους !! Ίσως αυτή η συμπεριφορά του πανέμορφου αιλουροειδούς μου να καταδεικνύει ότι είναι εξυπνότερο από τους ψυχολόγους :)))

YΓ. Ο γάτος μου προτείνει κλικάρισμα εικόνων και συνδέσμων!

:)

Κρίση ή Ευκαιρία ?

Αν και δεν υπάρχει ομοφωνία στο .. φαινόμενο, νομίζω ότι τελικά αρκετοί άντρες ΔΕΝ υφίστανται κάποια ουσιαστική ηλικιακή κρίση στα 45 - 55 χρόνια τους! Όμως χωρίς αμφιβολία πολλοί  αντιμετωπίζουν μία μεταβατική περίοδο ενδοσκόπησης και κατάθλιψης, που στη χειρότερη παθητική της εκδοχή εκφράζεται ως απελπισμένη τελευταία έξαρση  "ηρωϊσμού" και ανάληψης "κινδύνων".

Μία από τις επιστημονικοφανείς (και άρα .. αφελείς) εξηγήσεις που έχουν  προταθεί, είναι ότι η εν λόγω κρίση ΔΕΝ ανακύπτει επειδή ένας άντρας έχει κάποια ηλικία, αλλά ακριβώς επειδή η σύντροφός του έχει κάποια .. ηλικία! Μάλιστα ορισμένοι "ειδικοί" ψυχολόγοι έχουν επενδύσει το παραπάνω σκεπτικό με Δαρβινικό μανδύα, για να στηρίξουν την άποψη ότι η εν λόγω κρίση πυροδοτείται από την επικείμενη εμμηνόπαυση - δηλαδή το τέλος της αναπαραγωγικής "καρριέρας"  των γυναικών - η οποία με  τη σειρά της δημιουργεί αιτιοκρατικά μία .. "αυθόρμητη" ανάγκη στους άντρες για  προσέλκυση νεότερων γυναικών .. εξ΄ ου και η ανάληψη ρίσκου !

Θα παραβίαζα ανοικτές πόρτες αν επιχειρούσα να αντικρούσω το παραπάνω διάτρητο σκεπτικό. Όμως δεν θα αποφύγω να παρατηρήσω ότι οι άνθρωποι στην συντριπτική  τους πλειοψηφία  κάνουν sex για ευχαρίστηση και όχι για .. αναπαραγωγικούς σκοπούς, σε πείσμα των κάθε λογής .. Ταλιμπάν των θρησκευτικών δογμάτων, που είτε μέσα στα ανήλιαγα μοναστηρικά μπουντρούμια τους, είτε έξω από δαύτα, δέχονται .. υπερκόσμια επιφοίτηση για το αντίθετο!

Ότι και να πούμε, πάντα θα υπάρχουν  ορισμένοι που σκοπεύουν να .. υλοποιήσουν την προαναφερθείσα έξαρση  "ηρωϊσμού"  και ανάληψης  "κινδύνων". Αυτοί  είναι σίγουρο ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με το φλέγον ζήτημα του .. ΠΩΣ  ?

 

Ας τους προτείνω λοιπόν μερικά σουρεαλιστικά ενδεχόμενα:

Ορειβασία στο Everest: Aν και είναι μάλλον δύσκολο και επικίνδυνο το σκαρφάλωμα (ακόμη και για πεπειραμένους ορειβάτες) πάντα μπορείς να προσλάβεις κάποιον από τους sherpas για να σε βοηθήσει .. αν χρειαστεί. Όμως με τι μούτρα θα το εξηγήσεις στην εύχυμη 20αρα ?

Αγορά σπορ αυτοκινήτου: Αγνόησε την οικονομική κρίση και αγόρασε μια παλιά  Lotus. Είναι ότι πρέπει για την περίσταση, επειδή ακόμη και οι παλαιότερες δείχνουν σαν τις καινούργιες. Λίγο γυάλισμα σε μέταλλο και  μαύρα λάστιχα αρκούν. Σίγουρα η .. αναπαραγωγική 20αρα δεν θα το αντιληφθεί, εκτός αν  κάνεις το λάθος να αρχίσεις να "παίζεις" με το ογκώδες 8-κάναλο κασσετόφωνο! Σε κάθε περίπτωση της λες ότι πρόκειται για σπάνιο συλλεκτικό κομμάτι!

Κάνε .. τρίαθλο: Αυτό απαιτεί κάπως μεγαλύτερη προσπάθεια απ΄ το να οδηγείς την Lotus σου στην Κηφισίας! Πάντως αν είναι δύσκολο να κολυμπήσεις 3.86 km και να κάνεις ποδήλατο 180 km ως πρελούδιο σε έναν πλήρη Μαραθώνιο, τότε .. εναλλακτικά δήλωσε συμμετοχή στους αγώνες Australian Masters της Aδελαϊδας, στοχεύοντας σ' έναν αξιοσέβαστο χρόνο χωρίς να λιποθυμήσεις ..  κάνοντας μόνο 300 m κολύμπι, 13.3 km ποδήλατο και 2.5 km δρόμο αντοχής!

Ελεύθερη πτώση με Αλεξίπτωτο: Αν θες να εντυπωσιάσεις με την τόλμη σου δείχνοντας ότι θα τεθείς αντιμέτωπος με τις αυξημένες πιθανότητες θανάτου που προκύπτουν από την  ελευθερη πτώση, φρόντισε να επιλέξεις κάποιο εύπιστο .. νεαρό αντικείμενο του πόθου σου. Οι ελεύθερες πτώσεις δεν είναι πλέον επικίνδυνες όπως παλιά, αλλά εκπληκτικά ασφαλείς (πχ με συσκευές  αυτόματης ενεργοποίησης, όπως πχ του "κορδονιού" για την περίπτωση παράλυσης από φόβο!)

 Έκνομη σχέση: Αν μπορείς να οργανώσεις μία .. έκνομη ρύθμιση, που θα σε απαλλάσσει από ένα ακριβό διαζύγιο, απ΄ το να σκαρφαλώνεις βουνά, να αγοράζεις αυτοκίνητα, να .. επισκευάζεις  κάθε τόσο τον μηνίσκο σου λόγω τριάθλου και να πέφτεις από αεροπλάνα, τότε αυτή είναι σίγουρα η πιό οικονομική επιλογή της λίστας.

Τελειώνοντας, οφείλω να επισημάνω ότι υπάρχει και μία θαυμάσια προσέγγιση αντιμετωπίσης του φορτίου των δεκαετιών που έχουν μαζευτεί στην πλάτη σου. Άσε τα γκρίζα μαλλιά ν' ανθίσουν και αποδέξου την ικανοποίησή σου για ότι έχεις. Ταυτόχρονα θα διαθέτεις το πλεονέκτημα να βλέπεις τους νεότερους άντρες να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο. Άσε που θα χλευάζεις και θα γελάς με  τους μεγαλύτερους από σένα, επειδή καμμιά φορά  πηδάνε ανόητα έξω απο αεροπλάνα, ενώ σε σπανιότατες περιπτώσεις τους κυνηγούν -ακόμα και  με περίστροφα- σε υπνοδωμάτια τρίτων!

ΥΓ. Κλικάρετε οπωσδήποτε τα 4 link και τις 2 εικόνες !

:)

Άχθος μεγαλοσύνης

Ενώ περίμενα τις αποσκευές μου στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, ήμουν μάρτυρας μιας όμορφης σκηνής που καταστράφηκε ολοκληρωτικά από το άδικο βάρος μιάς .. μεταμορφωμένης φιλοφρόνησης.

Συγκεκριμένα άκουσα κάποια φοιτήτρια ελληνικού επαρχιακού πανεπιστημίου να ουρλιάζει ενώ έτρεχε να αγκαλιάσει τον πατέρα της, που ήταν σχεδόν δίπλα μου. Μεταξύ αρκετών αμοιβαίων φιλοφρονήσεων την άκουσα να λέει: "Σ' αγαπάω τρελλά μπαμπάκα μου !"

Αμέσως μετά ο πατέρας της την ρώτησε πως πήγε η Εξεταστική, κι' εκείνη απάντησε: "Πήρα 10 στην Ανάλυση ΙΙ !"

Αυτός ψιθύρισε: "Σε εξέπληξε αυτό ?"

"Εεε μπαμπά .. ξέρεις .. τα πράγματα μπορεί να είχαν εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά."

''Όχι γιά το κορίτσι μου !"

Αμέσως η κοπελιά πάγωσε .. και άλλαξε θέμα. Εκείνη τη στιγμή έφτασαν οι αποσκευές μου και έχασα τη συνέχεια. 

Η συγκεκριμένη σκηνή με .. στοίχειωσε, όταν συνειδητοποίησα κάπως αργότερα, ότι όχι μόνο ο δικός μου πατέρας έλεγε παρεμφερή πράγματα, αλλά επίσης ότι .. κάνω σχεδόν το ίδιο πράγμα με τον μεγαλύτερο γιό μου, αν και .. περιστασιακά. Όταν ο τελευταίος ζητά την αναγνώριση πχ ενός ακαδημαϊκού επιτεύγματός του, μερικές φορές εισπράτει μιά φιλοφρόνηση, η οποία όπως κι' αν αναγνωστεί, ενδεχομένως να μην έχει ιδιαίτερα  μεγάλη απόσταση από τον .. ψόγο ! Αφήνω κατά μέρος την υπολανθάνουσα πίεση που μπορεί να ασκώ αυθόρμητα όποτε .. υποτονθορίζω,  καλοπροαίρετα έστω,  ότι έχει τις δυνατότητες να πετύχει μεγάλα πράγματα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Όλα αυτά ίσως ηχούν ασήμαντα όταν αναλογιστούμε την σουρεαλιστική, τριτοκοσμική και συνάμα παράλογη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας όσο αφορά το ειδικότερο θέμα της παιδείας. Με δεδομένο  και μετρημένο (PISA, λίστα Σαγκάης κλπ) το εξοργιστικά χαμηλό επίπεδο  Γυμνασίων, Λυκείων και ΑΕΙ, όλοι βλέπουμε ότι ανθεί η παραπαιδεία, που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ευρέως διαδεδομένο και εντελώς τυποποιημένο πνευματικό αναβολικό, που ντοπάρει τους έφηβους με την συναίνεση όλων μας. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και ποιός είναι ο σκοπός ? Η εισαγωγή στα κατά τεκμήριο τρισάθλια ελληνικά παν/μια και πολυτεχνεία .. δυστυχώς !

Είναι πολύ δύσκολο γιά τον μέσο συμπατριώτη μας ν' απαλλαγεί απ' αυτό που γενικότερα ονομάζω  "ελληνικό άχθος μεγαλοσύνης". Αυτό το .. ιδιαίτερο φορτίο συνεπάγεται:

(α) την διατήρηση αφύσικα υψηλών προτύπων, 

(β) την σπατάλη υπερβολικού χρόνου για νουθεσίες, επιπλήξεις κλπ που σχετίζονται με λάθη, ενώ αντίθετα "ξοδεύεται" ελάχιστος χρόνος γιά την αναγνώριση σημαντικών επιτευγμάτων αλλά και  γιά την κάθε λογής αριστεία,

(γ) συνεχές ψάξιμο γιά τον επόμενο κατά κανόνα εξωπραγματικό στόχο, που αφήνει τους ανθρώπους ανικανοποίητους, ανήσυχους και τελικά εξαντλημένους.

Με δεδομένες τις παραπάνω σκέψεις, έχω την αίσθηση ότι όταν εντοπίζουμε άριστα επιτεύγματα παιδιών, εφήβων, ενήλικων ή ακόμα και ηλικιωμένων, είναι καλό να τους τιμούμε γεναιόδωρα, εξειδικευμένα και με ειλικρινή λόγια ..  απολύτως χωρίς κανένα ίχνος μεταμφιεσμένης φιλοφρόνησης.  Τα ειλικρινή κομπλιμέντα ασκούν ευεργετική επίδραση στους εγκεφάλους μας και επιπλέον κάνουν την ζωή μας ομορφότερη. Δεν νομίζετε ??

ΥΓ: Όπως πάντα .. κάτι κρύβεται πίσω απο τις 2 εικόνες και τους 2 συνδέσμους

:)

Free space .. vs .. can't get enough ?

Είτε το θέλουμε είτε όχι, κολυμπάμε στη θάλασσα των .. "εξωτερικά" πολύτιμων δραστηριοτήτων ! Μου αρέσει να τις χαρακτηρίζω έτσι, επειδή είναι συνυφασμένες κυρίως με την επίτευξη εμφανούς αποτελέσματος.  Τέτοιες δραστηριότητες είναι το κτίσιμο ενός εξοχικού, το όμορφο ντύσιμο, το καθάρισμα ενός δωματίου, η καθημερινή εργασία, η βοήθεια σε κάποιο ηλικιωμένο να περάσει τον δρόμο, ο πρωταθλητισμός κλπ. Σε αντιδιαστολή υπάρχουν και οι .. "εγγενώς" πολύτιμες δραστηριότητες, όπου το ενδιαφέρον εστιάζεται  στην ίδια τη δραστηριότητα και όχι στην επιτελεσματική της αξία.

Η ακρόαση μουσικής είναι ένα έξοχο παράδειγμα. Ακούμε μουσική επειδή εκτιμούμε την αξία της και όχι επειδή έχουμε κάποια εμφανή επιδίωξη. Επιπλέον, ένας αληθινός ζωγράφος που θεωρεί ότι η ζωγραφική είναι ουσιώδης στη ζωή του - ας πούμε αναπόσπαστο μέρος της προσωπικής του ταυτότητας - ΔΕΝ διακόπτει οριστικά την τέχνη του, αν  και ενδεχομένως μπορεί να την αναστείλει περιστασιακά ή ακόμα και να παρατήσει εντελώς κάποιο συγκεκριμένο πίνακα. Γενικότερα, τα ίδια ισχύουν και για κάθε διανοητική ή ηθικής φύσεως δραστηριότητα, που συνδέεται ουσιωδώς με την ανθρώπινη ταυτότητα. Όχι μόνο δεν τις σταματάμε, αλλά τις θεωρούμε αναγκαία χαρακτηριστικά για την πληρότητα της ζωής μας.

 

Κάτω από ποιές προϋποθέσεις θεωρούμε ότι υπάρχει εγγενής αξία στην μουσική απόλαυση, στη ζωγραφική, στο στοχασμό ή ακόμα  και στη συνύπαρξη με κάποιο αγαπημένο  πρόσωπο ?

Ασφαλώς μία απαραίτητη προϋπόθεση είναι το βάθος της δραστηριότητας σε συνδυασμό με την προσφερόμενη ποικιλία, που αποτελεί ένα παράγοντα αδιάπτωτων εκπλήξεων. Έτσι δεν υπεισέρχεται το τέρας της βαρεμάρας, αλλά αντίθετα αναδύονται συνεχώς διαφορετικές πλευρές που αυξάνουν την απόλαυση.  Αν η μουσική είναι μονότονα επαναλαμβανόμενη, είναι δυστυχώς προβλέψιμη ..  και παρά τον ενδεχόμενο ρυθμό δεν θα είχε το στοιχείο της έκπληξης και αυτόματα δεν θα ήταν  ενδιαφέρουσα.  Παρόμοια, αν η ζωγραφική τέχνη αφορούσε την μονότονη αναπαραγωγή των ίδιων γραμμών, θα ήταν μία εξαιρετικά βαρετή δραστηριότητα. Το ίδιο θα συνέβαινε και με τον στοχασμό, αν το αντικείμενό του ήταν συνεχώς το ίδιο πρόβλημα. Τότε θα έπαυε να είναι διανοητικά προκλητικός.

Με την ίδια λογική, ένα πρόσωπο που μας τραβά σαν μαγνήτης και μας αρέσει να είμαστε μαζί του,  είναι κάποιο με το οποίο απολαμβάνουμε την .. ιδιαίτερη από κοινού εμπλοκή σε πληθώρα φυσικών και πνευματικών δραστηριοτήτων. Χωρίς αυτή την ποικιλία δεν υπάρχει οξυγόνο. Πχ ένα σπουδαίο κομμάτι του "πηγαίνουμε μαζί" στον κινηματογράφο, δεν αναδύεται κυρίως απο την ποιότητα μιας ταινίας, αλλά απο το ότι την "βλέπουμε" μαζί !

Είναι προφανές ότι οι "εγγενώς" πολύτιμες δραστηριότητες δεν αποκλείουν η μία την άλλη. Γιά παράδειγμα, η εγγενής αξία της ανάγκης δύο εραστών να είναι μαζί, δεν σημαίνει ότι πρέπει να συνυπάρχουν συνεχώς ! Σε μία υγιή σχέση η σπουδαιότητα του "προσωπικού χώρου" είναι εκ των ουκ άνευ.  Η ύπαρξη ενός τέτοιου χώρου είναι σημαντική αφού επιτρέπει στον καθένα να εξασκήσει με άνεση τις προσωπικές εγγενώς πολύτιμες δραστηριότητές του, όπως το γράψιμο, το blogging, την ζωγραφική κλπ .. Επιγραμματικά θα μπορούσα να "εγκιβωτίσω" την τελευταία ανάγκη στην εξής πρόταση: "Λατρεία μου, δεν σε χορταίνω .. αλλά μερικές φορές θέλω να΄μαι μόνος μου!"

YΓ:  Oι 2 εικόνες "κρύβουν" αντίστοιχες εκπλήξεις !

:)

What makes humans .. jump ?

Εντελώς αναπάντεχα, μου ήρθαν στο νου .. τρία φαινομενικά ασήμαντα συμβάντα, που όμως κάποτε με έκαναν να .. αναπηδήσω προσωρινά, χωρίς να ξέρω το γιατί. Τώρα όμως ξέρω !

Πριν απο .. αρκετά χρόνια, μιά υγρή και ζεστή μέρα βρισκόμουν σ' ένα γεμάτο αμφιθέατρο. Ξαφνικά, πριν την έναρξη της διάλεξης, μιά κοπελιά 2 σειρές μπροστά - περίπου στα 2 μ  - κούνησε το κεφάλι της και μάζεψε σε κότσο τα όμορφα, ξανθά μαλλιά της. Ένας παντελώς άγνωστος τύπος που τυχαία καθόταν δίπλα, γύρισε και μου είπε συνωμοτικά: "Είδες ? Είναι πολύ .. hot το κορίτσι !"

Ομολογώ ότι αιφνιδιάστηκα και γι' αυτό ίσως του απάντησα αστραπιαία: "Είμαι σίγουρος ότι το κορίτσι όντως .. ζεσταίνεται και προφανώς θέλει να δροσίσει λίγο τον καταϊδρωμένο λαιμό της!"

Περίπου την ίδια χρονική περίοδο, σε ένα καζίνο στο Bayswater του Λονδίνου, ετοιμαζόμουν να ποντάρω στο κόκκινο. Σημειωτέον ότι προηγουμένως είχε έρθει το μαύρο χρώμα, 7 συνεχόμενες φορές, πράγμα που φυσικά ΔΕΝ άλλαζε τις πιθανότητες για τον επόμενο  γύρο (αντίθετα απο ότι πιστεύουν οι περισσότεροι !)

Ξαφνικά και από το πουθενά, εμφανίστηκε δίπλα μου ένας μυστήριος, κοντόχοντρος τύπος σαν τον Danny DeVito, που έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου (κλασσικός ... Κύπριος του Λονδίνου) και μου είπε σε άψογα .. Ελληνικά : "Follow the colour, ρε !!"

Το μαύρο ήρθε για 8η συνεχόμενη φορά και έχασα ! Ο δε Κύπριος ανεφώνησε: "Στό'πα, δε με άκουσες ρε φίλε .."

Σ' αυτόν τον τύπο δεν είπα τίποτε .. μόνο τον αγριοκοίταξα λίγο,  και συνέχισα την περιπλάνησή μου στα μονοπάτια της τύχης, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η τελευταία ήταν εξ' ορισμού (πιθανοκρατικά) προκατειλημμένη σε βάρος μου.

Το τελευταίο συμβάν μου άνοιξε μιά πόρτα σ' έναν άλλο κόσμο, στον οποίο έμελε να ξαναμπώ πολλά χρόνια μετά! Μιά πανέξυπνη, πανέμορφη, αλλά αρκετά ιδιόρρυθμη αγγλίδα συμφοιτήτριά μου, με την οποία είχα ανταλλάξει στο παρελθόν μόλις ένα "γεια", μου είπε εντελώς  ξαφνικά και απερίφραστα : "Αυτό το απαίσιο πουλόβερ που φοράς, με τις  φριχτές οριζόντιες ρίγες, σε δείχνει χοντρό και άσχημο! Κάνε κάτι επειγόντως !!"

Δυστυχώς, τότε νόμισα ότι ήταν απλά αγενής. Πολύ αργότερα έμαθα απο τον .. thesis advisor μου, ότι η κοπελιά είχε σύνδρομο Asperger και έτσι συνειδητοποίησα ότι πιθανότατα επιθυμούσε να μου επισημάνει με τον ευθύ, άκομψο, αλλά πάντως όχι μοχθηρό τρόπο της, ότι κανείς δεν θά'θελε να δείχνει παχύς και άσχημος, πόσο μάλλον όταν .. ενδεχομένως δεν είναι.

Επειδή τον αυτισμό τον ξανασυνάντησα πολύ αργότερα σε διαφορετική εκδοχή, σε κάποια  .. άλλη πόρτα της ζωής μου, θά'θελα έστω και τώρα, με τεράστια καθυστέρηση βέβαια, αλλά κάπως .. σοφώτερος, να την ευχαριστήσω "φωναχτά" για εκείνο το ιδιαίτερο σχόλιό της. Όσο αφορά τους άλλους δύο τύπους .. χμ .. δε βαριέσαι .. ακόμα και τότε, ένα έξυπνο μπινελίκωμα μάλλον θα ήταν χάσιμο χρόνου !

ΥΓ:  Will you kindly click on the 2 images and 7 links ?

:)

Amazingly ... zipless !

The zipless fuck is absolutely pure. It is free of ulterior motives. There is no power game. The man is not "taking" and the woman is not "giving." No one is attempting to cuckold a husband or humiliate a wife. No one is trying to prove anything or get anything out of anyone.   The zipless fuck is the purest thing there is. And it is rarer than the unicorn. And I have never had one.

– Erica Jong, Fear of Flying (1973)

 Είχα πρωτοδιαβάσει το παραπάνω βιβλίο της  Erica Jong πολλά χρόνια μετά την έκδοσή του. Το είχα αγοράσει  περιμένοντας αεροπλάνο στο Heathrow και το "ρούφηξα" κυριολεκτικά τις επόμενες ώρες (διαβάζω ... γρήγορα). Θυμάμαι ότι με είχε εντυπωσιάσει αφάνταστα. Ήταν η επιτομή της σεξουαλικής απελευθέρωσης στις δεκαετίες του '70 και '80 και ταυτόχρονα ένα cause celebre bestseller της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου.

To επίθετο zipless είναι ένας νεολογισμός άρρηκτα συνδεδεμένος με το συγκεκριμένο βιβλίο. Υποδηλώνει ότι τα ρούχα "εξαϋλώνονται" αυθόρμητα και  χωρίς αμηχανία, όταν υπάρχει ξαφνικό sex  μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται ελάχιστα ή καθόλου και δεν έχουν  καμμία συναισθηματική δέσμευση. Όπως λέει η Jong, σ' αυτή την περίπτωση τα φερμουάρ "καταρρέουν" σαν ανθόφυλλα κόκκινου τριαντάφυλλου, ενώ τα εσώρουχα εκτοξεύονται αστραπιαία σαν  χνούδι ... αγριοραδικιού :))

Σύμφωνα με την συγγραφέα, γιά την υπέρτατη zipless A-1 "εμπειρία" είναι απαραίτητο να μη γνωρίζεις τον άλλον πολύ καλά. Aκόμη και το μεγαλύτερο πάθος εξανεμίζεται γρήγορα όταν αρχίσεις να μαθαίνεις για τα κάθε είδους προβλήματά του, όπως πχ για τα στεγαστικά του δάνεια, ενδεχομένως για το πόσο τον "ταλαιπωρεί" η σύζυγός του, οι πρώην γυναίκες και φίλες του, η μητέρα του ή ακόμη και τα ...  παιδιά του ! Μόλις όλα αυτά γνωστοποιηθούν, μπορεί  μεν ο άλλος να σου αρέσει ακόμη περισσότερο, ακόμη και να τον αγαπήσεις, όμως το πάθος θα έχει εξατμισθεί οριστικά και αμετάκλητα.

Δεν έχει καμμία σημασία αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με τα παραπάνω. Αυτός ο προβληματισμός υπήρχε και θα υπάρχει. Οι άνθρωποι σκέφτονται διαφορετικά και ευτυχώς που αρκετές φορές δεν σκέφτονται συντεταγμένα και ομοιόμορφα, σε πείσμα των αναπόφευκτων κοινωνικών συμβάσεων και  υπερ-ρυθμίσεων. 

Πώς μου ήρθαν όλα αυτά στο μυαλό ? Μα φυσικά αρκούσε το χθεσινό "ξεσκόνισμα" στη βιβλιοθήκη μου. Eυτυχώς που έχω κρατήσει σχεδόν όλα τα βιβλία που έχουν περάσει απο τα χέρια μου. Λέω "σχεδόν", μιά που έχω χάσει τα περισσότερα απο τα λίγα που έχω κατά καιρούς δανείσει σε φίλους και γνωστούς !

Δύο είναι λοιπόν τα συμπεράσματα απο την παρούσα ανάρτηση. Πρώτο και ... πιό σημαντικό, ότι ΔΕΝ δανείζουμε βιβλία σε κανένα ... κερατά, και δεύτερο, ότι το πάθος είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογο του πόσο καλά γνωρίζουμε τον σεξουαλικό μας σύντροφο. Όμως πολύ φοβάμαι ότι τελικά παραβίασα πόρτες ανοιχτές !

ΥΓ: Click on the 2 images (especially the second one!)

:)

Φαντασία ή πραγματικότητα ?

Ο  ελεγκτής με ξύπνησε κάποια εντελώς ακατάλληλη στιγμή για το ferry boat ... Όταν βγήκα απ' το τραίνο είχε απίστευτη ομίχλη και ήμουν τόσο νυσταγμένος, που αν  η τότε φίλη μου με έσπρωχνε  απαλά για να βαδίσω στο στενό του Ντόβερ, δεν νομίζω ότι θα είχα την παρουσία του μυαλού μου για να αντισταθώ σ' αυτή την εφιαλτική προοπτική.

Μετά θυμάμαι να σέρνω τη βαλίτσα μου πάνω σε ατέλειωτους διαδρόμους, και τελικά προσπάθησα να κοιμηθώ σε μία chaise longue, σε ένα κατάστρωμα που πήγαινε πάνω - κάτω.  Η πρωϊνή υγρασία ήταν αφόρητη. Επιπλέον, μου ερχόταν να ξεράσω, πράγμα που τελικά δεν έγινε.

Ξαφνικά συνέβη κάτι υπέροχο. Mε μάτια θολωμένα απο την κούραση, είδα μπροστά μου τα περίφημα ψηλά λευκά βράχια του Ντόβερ. Τι θέαμα !! Έπειτα, θυμάμαι έναν τσιμεντένιο διάδρομο, με μήκος περίπου ένα μίλι, όπου έσερνα βαριεστημένα τη βαλίτσα μου για να μπώ στο τραίνο.

Το τραίνο σύρθηκε για 3 - 4 ώρες μέχρι το Waterloo ... H  ύπαιθρος ήταν έρημη, παγερή, υγρή, μονότονη και σκοτεινή. Ήξερα ότι ήμουν στην Αγγλία ... μόνο απο την μυρωδιά. Την λάτρεψα όμως όσο τίποτε άλλο στην Ελλάδα. Mα εντελώς όμως ...

ΥΓ: Οπωσδήποτε click στις 2 εικόνες και στα 3 links της ανάρτησης

:)

Πιστεύω τῷ φίλῳ

H αληθινή φιλία είναι ίσως η μόνη ανθρώπινη σχέση που  επιβιώνει στις δοκιμασίες του χρόνου και μάλιστα άνευ όρων. Η πραγματική σημασία της φιλίας ίσως να οριοθετείται απο ένα μοναδικό μείγμα στοργής, αφοσίωσης, αγάπης, σεβασμού, εμπιστοσύνης,  γνήσιας συναισθηματικής υποστήριξης, κοινών ενδιαφερόντων και οπωσδήποτε ... πολύ μεγάλων "δόσεων" διασκέδασης και χιούμορ. 

O Kικέρων πίστευε ότι η  ουσιαστική φιλία πρέπει να εδράζεται στην πλήρη εντιμότητα, αλήθεια και εμπιστοσύνη. Στο έργο του Περί φιλίας θεωρούσε ότι οι φίλοι αυθόρμητα κάνουν πράγματα ο ένας για τον άλλον χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση. Επίσης, επειδή πίστευε ότι η άγνοια είναι η βασική αιτία του κακού, ήταν ξεκάθαρος στο ότι δεν πρέπει να κάνουμε συμβιβασμούς με την ηθική, στην περίπτωση που ένας φίλος διαπράξει κάτι το μεμπτό, και  σε κάθε περίπτωση να ... προσπαθούμε να τον μεταπείσουμε. Γι' αυτό τον λόγο πίστευε ότι οι φιλίες φτάνουν στο τέλος τους, επειδή το ένα απο τα δύο μέρη γίνεται  κακό ή φαύλο.

Δυστυχώς για μένα, ουδέποτε κατόρθωσα να βιώσω την εμπειρία της ουσιαστικής φιλίας  μαζί με όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, παρά τον ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό γνωριμιών που είχα και έχω στη ζωή μου. Όμως αυτό δεν με εμποδίζει να εκτιμώ ότι η αξία μιας φιλίας  ίσως θα πρέπει επίσης να βασίζεται και στην συνεπή διαχρονική έκφραση των παρακάτω χαρακτηριστικών:

-  Αυθόρμητη και γνήσια παρόρμηση να επιθυμούμε το καλό για τον άλλον

-  Ικανότητα και  διάθεση να κατανοούμε και να συμπάσχουμε

-  Εντιμότητα και αλήθεια ιδιαίτερα στις δύσκολες καταστάσεις

-  Αμοιβαία κατανόηση, αλλά και "συντονισμό" στις συγκεκριμένες "ιδιοσυχνότητές" μας

-  Εμπιστοσύνη (στην έκφραση συναισθημάτων και πράξεων ΧΩΡΙΣ το φόβο να κριθούμε)

-  Θετική αμοιβαιότητα ( η φιλία να μην είναι ετεροβαρής, αλλά όσο το δυνατό να βασίζεται σε ισοζυγισμένο "πάρε- δώσε")

Αν και δεν με αφορά καθόλου η έννοια της ψυχής,  ομολογώ πως ΔΕΝ θα ήμουν ειλικρινής αν ΔΕΝ πρόσθετα στο τέλος, ότι με συναρπάζει απόλυτα ο παρακάτω ποιητικός ορισμός του Αριστοτέλη : "Τι είναι φιλία ? Μία και μοναδική ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα !"

YΓ: Ένα κλικ στις 2 εικόνες είναι  ... απαραίτητο !!

:)

Η ομορφιά της ... ροής !

Τις σπάνιες φορές που  εστιάζουμε ολοκληρωτικά το "είναι" μας σε κάποια δραστηριότητα, ο νους κατακυριεύεται απο έναν απίστευτο βαθμό συγκέντρωσης. Διαπιστώνουμε ότι  παρασυρόμαστε απο μία όμορφη ροή, στη διάρκεια της οποίας έχει εξαφανιστεί εντελώς κάθε περισπασμός, όπως ανησυχίες, άγχη, έγνοιες κλπ. Το μυαλό "καθαρίζει" εντελώς,  σαν να υφίσταται ένα είδος προσωρινού "reset", επιτρέποντας σε νου και σώμα να δρουν σαν μία ενιαία οντότητα.

Για να νιώσουμε αυτή την υπέροχη ροή, η δραστηριότητα που θα επιλέξουμε πρέπει να είναι επαρκώς προκλητική, διεγερτική και ενδιαφέρουσα,  χωρίς να μας κατακλύζει με τυχόν ανυπέρβλητα εμπόδια. Αν είμαστε τυχεροί θα νιώσουμε μία αβίαστη αίσθηση αγαλλίασης, σε συνδυασμό με απώλεια της αίσθησης του χρόνου, αλλά και απόλυτης ταύτισης με αυτό που κάνουμε. Αυτή ακριβώς είναι και η ομορφιά της !

Στα 23 δευτερόλεπτα του παρακάτω video βλέπουμε τον Roger Federer σε έναν αγώνα του, όπου κατά τη γνώμη μου υφίσταται την θαυμάσια εμπειρία της εν λόγω ... ροής !

Επέλεξα αυτό το "αθλητικότατο" παράδειγμα, επειδή θεωρώ εκπληκτικό το γεγονός, ότι ένας τενίστας απαράμιλλης κλάσης αντιδρά με τέτοιο τρόπο, εξαϋλώνοντας αυθόρμητα την πίεση και τις δονήσεις απο το παιχνίδι του αντιπάλου του ! Είναι σαφώς κάτι πολύ παραπάνω απο την γρήγορη σύλληψη κάποιας στρατηγικής και της άψογης υλοποίησής της μέσω αλάνθαστης τεχνικής.

Όταν λοιπόν απορροφηθούμε και απογειωθούμε στη εξαιρετική αυτή κατάσταση που ονομάζω "ροή", αυτή εξακοντίζει σε υπέρτατο βαθμό τις ικανότητες αλλά και τις επιδόσεις μας, εκμηδενίζοντας εντελώς το "εγώ" μας, καθώς και  οποιαδήποτε  άλλη περιοριστική εξωγενή επίδραση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το παραπάνω παράδειγμα του Federer έχει πεδίο εφαρμογής στα πάντα, όπως πχ σε ένα παιχνίδι σκακιού,  στη συγγραφή ενός διηγήματος ή ποιήματος, στη παρακολούθηση του νυχτερινού ουρανού με τηλεσκόπιο ή γυμνό μάτι, σε μια απολαυστική συζήτηση, στην επίλυση ενός μαθηματικού προβλήματος,  σε ένα παιχνίδι μπάσκετ με φίλους,  ή ακόμη και στον έρωτα με κάποια ύπαρξη που ... οπωσδήποτε λατρεύετε !

Σας έχει συμβεί ?

ΥΓ: Μη ξεχάσετε το click στις 2 εικόνες της ανάρτησης. Προτείνω να δείτε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το video που "κρύβεται" στην 2η (κάτω) εικόνα, καθώς επίσης και τα 3 σουρεαλιστικά  links του κειμένου !

:)

Η τέχνη της αντιπαράθεσης

H oυσία στις περισσότερες διαφωνίες είναι η εξής: "Έχω δίκιο, έχεις άδικο!"

Τόσοι, μα τόσοι καβγάδες είναι κυριολεκτικά ανούσιοι. Ξεκινούν απο κάτι βλακώδες και άστοχο, του στυλ: "Ξέχασε να φέρει γάλα επιστρέφοντας  σπίτι!" ... "Τον κριτίκαρε μπροστά στους φίλους του!" ... "Κανόνισε κάτι χωρίς να την ρωτήσει!"

Όμως, τις περισσότερες φορές οι αντιπαραθέσεις κλιμακώνονται: "Ποτέ δεν προσέχεις τι λέω!"  ...  "Δε νιάζεσαι γιά μένα!"  ...  "Είσαι γεννημένος χαμένος!" ... "Είσαι μοχθηρός!"

Τη στιγμή της διαφωνίας κακώς θεωρούμε απαράδεκτο να διαφωνεί μαζί μας η άλλη πλευρά, είτε πρόκειται γιά τη  φίλη, τη σύζυγο, τη μητέρα μας ή την συνεργάτιδα στο γραφείο μας. Βέβαια, δεν είναι εγγενώς κακό να διαφωνούμε. Το αντίθετο μάλιστα! Αλλά το να απαιτούμε ανηλεώς απο τον συνομιλητή μας να αποδεχτεί την δική μας ερμηνεία των γεγονότων, δεν είναι και σημάδι άψογης πνευματικής υγείας. Είναι σημαντικό να μπορούμε να διαφωνούμε παραγωγικά, ώστε να μη βλάπτουμε ανεπανόρθωτα  τη σχέση μας με αγαπημένα άτομα.

Στις καλές διαφωνίες είμαστε συνήθως σε θέση να ξεδιαλύνουμε τι θέλουμε πραγματικά και πως μπορούμε να συμβιβαστούμε, ακόμα κι' αν δεν έχουμε καταλήξει κάπου. Η αντιπαράθεση έχει μία αρχή και ένα τέλος, ακόμη κι' αν η ανταλλαγή των επιχειρημάτων  δεν γίνεται πάντοτε με ευγένεια και  σεβασμό στην άλλη πλευρά.

Όμως, οι βλακώδεις αντιπαραθέσεις είναι το κάτι άλλο. Δεν είναι παρά ατέρμονες λούπες (κλειστοί βρόχοι) που αναπαράγουν συνεχώς την διαμάχη σε μία σχέση χωρίς να την επιλύουν! Στην έξαψη της στιγμής, η θεματολογία είναι ευμετάβλητη και μπορεί να ξεκινήσει απο το "Kοίτα πώς πάρκαρες το αυτοκίνητο!" για να καταλήξει στο καθόλου πρωτότυπο : "Είσαι ίδια η μάνα σου!"

Πως μπορεί να βγει κανείς  απ' αυτό τον φαύλο κύκλο ? Χμ ... Νομίζω πως  όταν αισθανθούμε την ακατανίκητη παρόρμηση να επιβάλουμε στον άλλο το "δίκιο" μας, τότε ακριβώς είναι και η στιγμή που  πρέπει να σταματήσουμε την αντιπαράθεση. Η μικρή μου πείρα "λέει" πως οι παρακάτω τρεις  ιδέες ίσως και να είναι χρήσιμες :

- Σκέψου!  Υπάρχει κάτι που να κερδίσεις απο την αντιπαράθεση στο σημείο που έχει φτάσει ? Αν όχι, τότε έφτασε η ώρα να σταματήσεις να μιλάς, όσο θυμωμένος και να είσαι !

- Μην επαναλαμβάνεσαι!  Το να θέτεις μόνο μία φορά το επιχείρημά σου είναι πιό ισχυρό απο πολλές φορές. Αυτό ισχύει και στο εργασιακό περιβάλλον. Πες ότι έχεις να πεις σαν καλός δικηγόρος στην τελική του αγόρευση. Οτιδήποτε πλεονασματικό θα αραιώσει και θα αποδυναμώσει τη επιχειρηματολογία σου.

- Mην απαντάς σε χαμηλού επιπέδου προκλήσεις, που ενδεχομένως έχουν σχεδιαστεί για να σε θυμώσουν !  Αν ο συνεργάτης ή η φίλη σου προσπαθήσουν να σε αποσταθεροποιήσουν λέγοντας  πχ  ... "Λες συνέχεια τις ίδιες μαλακίες!", αναγνώρισε την επιχειρηματολογική τους ένδεια  και άλλαξε αμέσως  κανάλι επικοινωνίας.

Πάνω απ' όλα οφείλουμε να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι η καλύτερη κατάληξη σε μία αντιπαράθεση είναι ότι ... τελειώνει ! Ακόμη και στις καλύτερες σχέσεις πάντα υπάρχουν εστίες ανεπίλυτης πικρίας και συνεπώς οφείλουμε να ξέρουμε ΠΩΣ να διαφωνούμε και ΠΟΤΕ να σταματάμε, αν θέλουμε να μη βλάψουμε ανεπανόρθωτα τις σχέσεις μας με ανθρώπους που μετράνε γιά μας.

ΥΓ: Δεν βλάπτει ένα κλικ στις 2 εικόνες και στα 2 link του κειμένου

:) 

Εσωστρεφείς ενωθείτε (με ... ηρεμία!)

Είμαι εσωστρεφής.

Kαι φυσικά μερικές φορές με παρεξηγούν οδυνηρά,  όπως και όλους τους ... "συναδέλφους" μου.

Η Ελλάδα είναι μία χώρα εξωστρεφών στην οποία η εσωστρέφεια είναι στίγμα. Οι γονείς συνήθως ανησυχούν όταν τα παιδιά τους διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία στο δωμάτιό τους  αντί να παίζουν (ποδόσφαιρο ?) με την παρέα τους. Όσο για μένα που έπαιζα και παίζω μανιωδώς μπάσκετ, ουδέποτε με "χάλαγε" να  σουτάρω μόνος μου,  χωρίς συμπαίκτες ... αντίθετα αρκετές φορές το επεδίωκα !

Δεν είμαι ούτε ντροπαλός, ούτε κοινωνικά παράξενος ή ανεπαρκής (απ' όσο  τουλάχιστον... γνωρίζω, lol !!)  Γενικά, δεν απεχθάνομαι τους ανθρώπους, με τρεις αξιοσημείωτες εξαιρέσεις: τους κάθε λογής ρασοφόρους, πολιτικούς και δικτάτορες. Πάντως είμαι φιλικός με όλους και ορισμένοι  λένε ότι γοητεύονται με την παρέα, το χιούμορ, την συνεισφορά μου στον διάλογο και τις γνώσεις μου.  Επιπλέον, έχω μιλήσει πολλές φορές σε μεγάλα ακροατήρια ... Με λίγα λόγια, όποιος με γνωρίζει νομίζει ότι είμαι ... τέρας εξωστρέφειας !

Όμως η διαφορά μεταξύ εξωστρεφών και εσωστρεφών δεν είναι ότι οι πρώτοι είναι άριστοι  στην κοινωνικοποίηση  ενώ οι τελευταίοι όχι. Κατά τη γνώμη μου το κρίσιμο σημείο είναι ότι οι εξωστρεφείς εστιάζουν προς τα έξω και απορροφούν ενέργεια απο τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, ενώ αντίθετα οι εσωστρεφείς εστιάζουν προς τα μέσα (τροπή προς τα έσω ==>  εν + τροπή  ==> εντροπία) και αποστραγγίζονται απο την ενέργεια των  αλληλεπιδράσεων ...  μέσω αντίθετης ενεργειακής ροής !

Τα παραπάνω με περιγράφουν τέλεια. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κατανοούν.

Έχω έρθει πολλές φορές  σε δύσκολη θέση για την απέχθειά μου στα κινητά τηλέφωνα (έχω MONO ένα ... μόνιμα μέσα στ΄αυτοκίνητο και σχεδόν πάντα είναι κλειστό!) και για την επιθυμία μου να φεύγω απο τις διάφορες συγκεντρώσεις (πάρτυ, pub, συνεστιάσεις κλπ) σχεδόν αμέσως μόλις φτάνω!

Έχω την γνώμη (επειδή ίσως με συμφέρει ? ... δε νομίζω !) ότι κανένας απο τους δύο τρόπους δεν είναι απο μόνος του  ο "σωστός" τρόπος. Απλούτατα είναι διαφορετικοί τρόποι συμπεριφοράς. Εγώ πάντως διαπερνώ το τείχος της εξωστρεφικής κοινωνικής προκατάληψης, αγκαλιάζοντας την εσωστρέφειά μου, παρατηρώντας την, διασκεδάζοντας μ' αυτήν, μελετώντας σαν τον Somerset Maugham τις διαφορετικές ανθρώπινες συμπεριφορές και σχεδιάζοντας στρατηγικές ... αν και με όλα αυτά το μόνο που τελικά καταφέρνω  ίσως είναι να  διαμορφώνω ποιοτικά τον αυθορμητισμό μου, που συνήθως ξεχειλίζει ανεξέλεγκτα χωρίς απολύτως κανένα πλάνο !

Συνεπώς, εσωστρεφείς όλου του κόσμου ...  ενωθείτε και αγκαλιάστε τη φύση σας.

Ήσυχα !

ΥΓ:  Κλικάρετε τις  2 εικόνες με ... δική σας ευθύνη !

:)

Aπραξία ή Swing ?

Mία απο τις πλέον αγαπημένες μου κινηματογραφικές δημιουργίες είναι το  Rear Window.  Προβλήθηκε στην Ελλάδα το 1954, με τον επιτυχημένο  τίτλο:  Σιωπηλός Μάρτυρας. 

Στην αρχή της ταινίας, ο εργένης φωτογράφος Τζεφ (James Stewart), αποκρούει  τις προτάσεις της πανέμορφης Λίζας (Grace Kelly) να συζήσουν. Αντιστέκεται επίσης στις παραινέσεις της προστατευτικής  νοσοκόμας του, να εγκαταλείψει τις ηδονοβλεπτικές δραστηριότητές του και να παντρευτεί τη Λίζα. Ο Τζεφ είναι ακινητοποιημένος στο γύψο με σπασμένο πόδι, ανίκανος για οτιδήποτε. Επαναπαυμένος στη παθητική του κατάσταση, προτιμά να γεύεται τις πικάντικες, αλλόκοτες και απρόσμενες τέρψεις της ηδονοβλεψίας, παραμένοντας μπλοκαρισμένος και άπραγος ερωτικά, ώστε να επιδίδεται ανεμπόδιστος στο χόμπι του, την παρατήρηση όσων συμβαίνουν στην απέναντι πολυκατοικία.

Αρχικά απολαμβάνει το ερεθιστικό θέαμα της ημίγυμνης χορεύτριας, που λικνίζεται λίγο μακριά του, χωρίς εκείνη να αντιλαμβάνεται την αδιακρισία των ματιών του. Μετά εντοπίζει τις  όμορφες γυμνές κοπέλες που κάνουν ηλιοθεραπεία στην ταράτσα, και φαντάζεται το θέαμα που αντικρίζουν οι πιλότοι του ελικόπτερου που πετά από πάνω. Με λίγα λόγια,  με αρκετή δόση διαστροφής,  κυριολεκτικά κλέβει τη ζωή των άλλων ανθρώπων και αρνείται να ζήσει τη δική του!

Αναπόφευκτα όμως, κοιτάζουμε κι' εμείς! Η κάμερα του Hitchcock, στην ουσία η ματιά του Τζέφ και του θεατή, σαρώνει αργά και βασανιστικά το εσωτερικό των διαμερισμάτων με τα ανοιχτά παράθυρα, δηλαδή το θέαμα που προσφέρουν οι άνθρωποι στις ιδιωτικές κι απόκρυφες στιγμές τους, που κατά βάθος ο καθένας μας επιθυμεί να γνωρίζει. Απο το 1954 ο ιδιοφυής αυτός σκηνοθέτης σαν  να είχε διαβλέψει την  σημερινή μετεξέλιξη των χυδαίων ΜΜΕ σε εργαλεία φτηνού κουτσομπολιού και παραβίασης της ιδιωτικότητας.

Ο θεατής σε αρκετά πλάνα κοιτάζει με το μάτι του ήρωα, συνήθως μέσα από τα οπτικά όργανα του Τζεφ, πχ τη φωτογραφική μηχανή  και τα κυάλια του. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί κατά κόρο τα υποκειμενικά πλάνα, έτσι ώστε ο Τζεφ να αποτελεί προέκταση και ενσάρκωση του ίδιου του θεατή.

Τελικά ο ήρωας προβάλεται και ταυτίζεται με τους απέναντι ενοίκους, και τα προβλήματά τους.  Προβλήματα έρωτα και γάμου, αλλά και επιλογής ανάμεσα στην έγγαμη ή την εργένικη ζωή! Παρατηρώντας με πάθος τους άλλους, παίρνει μαθήματα από την ίδια τη ζωή. 

Οι άνθρωποι που βάζει στο στόχαστρο με τα κυάλια και τη φωτογραφική του μηχανή, ταλαντεύονται και δοκιμάζονται ανάμεσα στην πίκρα της μοναξιάς και τον κορεσμό του γάμου. Η γεροντοκόρη που αποπειράται να αυτοκτονήσει ή ο εργένης μουσικός επιθυμούν να φτιάξουν ένα δεσμό, ενώ το "φθαρμένο" παντρεμένο ζευγάρι, μέσα από τις γκρίνιες και τους καυγάδες οδηγείται στην καταστροφή. Ενδιάμεσος κρίκος, το ζευγάρι των νεονύμφων, που κλείνονται εσπευσμένα στο γαμήλιο δωμάτιο για να χαρούν τον έρωτα τους, αλλά μετά από λίγο ο άντρας "κουράζεται". Ο Τζεφ προβάλει τον ψυχικό  του κόσμο σε όλα αυτά τα πρόσωπα, και ίσως φαντάζεται τον εαυτό του στη θέση τους. Απέναντι σε τόσα δείγματα ζωής που εκτίθενται, σίγουρα υποπτεύεται και τη δική του παρόμοια μοίρα στο μέλλον !!

    

Αναπόφευκτα προβάλει στους γείτονες του ακόμη και τους  δικούς του φόβους, την απωθημένη  του επιθετικότητα και τις βίαιες επιθυμίες του. Μάλιστα υποπτεύεται  ότι ο σύζυγος του απέναντι διαμερίσματος δολοφόνησε τη γυναίκα του, και  επιθυμεί σαδιστικά την εκπλήρωση των εικασιών του  και όχι την αθωότητα του συζύγου. Μέσα από  ψυχολογικά παιχνίδια προβολών, ταυτίσεων και απωθήσεων,  ακόμα κι ο ίδιος ο θεατής φτάνει στο σημείο να επιθυμεί το φόνο.

Στό τέλος όμως η έμπρακτη αναζήτηση της αλήθειας και του κινδύνου φέρνουν κοντά τον Τζεφ και τη Λίζα. Η πανέξυπνη αυτή γυναίκα θα περάσει στο πεδίο της δράσης εγκαταλείποντας την επιτήδευση της, επιδεικνύοντας πρακτικό πνεύμα και τόλμη. Υποσκελίζει άνετα τον ντε φάκτο ανίκανο γκόμενο, και παίρνει τα ηνία στα χέρια της. Ο κοινός αγώνας τους για την κατάκτηση της γνώσης μέσα από την πράξη και ο πυρετός της ενεργοποίησης τους, θα ενώσουν το ζευγάρι. Μέσα από δυνατές δοκιμασίες, ο ήρωας θα εγκαταλείψει τη στάση του αδρανούς ηδονιζομένου παρατηρητή και θα εμπλακεί ενεργά στο ρου της ζωής και του κόσμου.

Η ταινία έχει "happy end". Συμβαίνει όμως το ίδιο και στη ζωή του καθενός μας; Τροφή για σκέψη ...

Απο τις πολλές όμορφες σκηνές της ταινίας, διάλεξα τον παρακάτω διασκεδαστικό διάλογο (περίπου στο 9ο λεπτό) μεταξύ του Τζεφ και της Στέλλας, της νοσοκόμας  του: 

Στέλλα: Θα έπρεπε να γίνω μέντιουμ, αντί για νοσοκόμα ασφαλιστικής εταιρείας. Η μύτη μου μυρίζεται τις φασαρίες, μπορώ να τις μυριστώ από μίλια μακριά… Έχεις ακούσει για το κραχ του ’29 στο χρηματιστήριο; Το πρόβλεψα !

Τζεφ: Πώς;

Στέλλα: Πολύ απλά. Ήμουν νοσοκόμα ενός διευθυντή της Τζέναραλ Μότορς. Πρόβλημα στα νεφρά, έλεγαν οι γιατροί. Νεύρα, έλεγα εγώ. Ύστερα αναρωτήθηκα, τι προκαλεί νεύρα στην Τζένεραλ Μότορς; Υπερπαραγωγή, κατάρρευση, απάντησα. Όταν η Τζένεραλ Μότορς πάει στην τουαλέτα δέκα φορές τη μέρα, όλη η χώρα είναι έτοιμη να τα κάνει πάνω της.

Τζεφ: Στέλλα, στην οικονομία μια πάθηση των νεφρών δεν έχει σχέση με το χρηματιστήριο. Καμία απολύτως.

Στέλλα: Το χρηματιστήριο κατέρρευσε όμως, δεν κατέρρευσε;

Ακολουθεί μία όμορφη ανάλυση της ταινίας από φοιτητές του παν/μίου Central Florida, στο video του παρακάτω συνδέσμου:

Rear Window

ΥΓ: Οι 3 εικόνες είναι αποκαλυπτικότερες με ένα μόνο κλικ!

:)

Eπιτέλους !

Οut of my mind, λοιπόν! Mια και καλή ...

I'm putting you baby

I'm putting you right out, right out of my mind

I'm putting you baby

I'm putting you right out, right out of my mind

So tired of running after you girl, 

being, being, being, being, being

being 1 & 1 & 1 & 1 & 1 & 1 half steps behind
all the time

Go tell your friends (your ... stupid friends !)

Go tell your friends just what Johnny did

(and don't lie about it either, tell the truth baby)

Go tell your friends

Go tell your friends EXACTLY, EXACTLY what Johnny did, dear

If they don't tell you that you're stupid and crazy baby

Lord, they're just as messed up as you is!

Blues to the max ... All is not lost ...

ΥΓ: Κλικ στις 2 εικόνες του post, για  ... ενδιαφέροντα ενδεχόμενα



:)

Έχουν ψυχή οι ... παντρεμένοι ?

Ένα διάλειμμα απο τις .... συνηθισμένες (εικονοκλαστικές έστω) προσεγγίσεις του blog ... δεν βλάπτει !

«Αγάπη ή ελευθερία; Ιδού το μεγάλο δίλημμα», σκέφτεται ο Μάκης...

«Κάν’ τη στη ζούλα», απαντάει ο Αντρέας...

«Η ζωή είναι καθήκον», σκέφτεται ο Μάκης...

«Η ζωή είναι ταξίδι και περιπέτεια», απαντάει ο Αντρέας, «και πρέπει να τη ζεις παρέα με όμορφα πλάσματα...»

Δεκατρία χρόνια μετά την υπέροχη τηλεοπτική σειρά του Λευτέρη Καπώνη, σκέφτομαι ότι  άξιζε τον κόπο που τότε δεν είχα χάσει  ούτε ένα επεισόδιο (τα έβλεπα έστω και με καθυστέρηση, σε video).  Για μένα ήταν ένας  θεσπέσιος ύμνος στον έρωτα, στην αγάπη, στην φιλία,  στην αλληλεγγύη και στην ευρηματικότητα των ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς. Με λίγα λόγια, ήταν μιά μοναδική ωδή στην περιπέτεια,  μέσα στη μουντή και άχρωμη  συμβατικότητα που μας  "πνίγει".  Άραγε, το βλέπουν και άλλοι  έτσι,  όπως εγώ ?  Ίσως να είμαι απελπιστικά μόνος σ' αυτή μου την προσέγγιση. Αλλά ειλικρινά, δεν μ' ενδιαφέρει καθόλου ...

«Είναι η εποχή του µπροστινού, κατάλαβες; Έτσι γίνονται οι δουλειές σήµερα. Ο πρωθυπουργός το λέει στον υπουργό, ο υπουργός το λέει στον υφυπουργό, ο υφυπουργός το λέει στον Φίτσουλα, ο Φίτσουλας το λέει στον Κίτσουλα, ο Κίτσουλας στον Ακάλυπτο και ο Ακάλυπτος στο ... Εργαλείο».

«Σ’ εµένα, δηλαδή...» τον έκοψε η Ζέτα.

«Ναι, κούκλα µου, σ’ εσένα. Και σκέπασε λίγο τα πόδια σου, γιατί ο πιλότος θα µας στουκάρει σε καµιά βραχονησίδα !»

Το  αμέσως επόμενο video ήταν πάντα  ο "απόλυτος ύμνος" για  την  ... απιστία ! Ένα πράμα σαν "εθνικός ύμνος" για τους κάθε λογής  ... μύστες και μύστριες.  Εκπληκτικοί για την εποχή τους οι διάσημοι μονόλογοι στα χρονικά σημεία 3:57 και 7:45.  Ασκούν μιά ανεξήγητη γοητεία. Απολαύστε ΟΛΟ το video ... χωρίς φόβο και  πάθος,  μόνο με τη συντροφιά κόκκινου κρασιού ! Kαι πάντα να θυμάστε κάτι που δυστυχώς οι περισσότεροι ξεχνάμε :  Live now, die later !!

Υπέροχη η Millie Jackson και το τραγούδι της ... Tick on clock !

ΥΓ:  Oι εικόνες πάντα "κρύβουν" κάτι ... Βρείτε το με ένα click !

Ιf 6 was 9 !!!

H πολυμορφία στη συμπεριφορά (πχ της παραπάνω χορεύτριας) σώζει τις ζωές μας απο τον υποβιβασμό τους στο βασίλειο της μονοτονίας. Είμαστε όλοι διαφορετικοί με τον δικό μας μοναδικό τρόπο.  Η συνύπαρξή μας με τους άλλους και το κυνήγι  των κατ' επίφαση ομοιοτήτων, όταν αυτές δεν υπάρχουν,  είναι μια "φενάκη" που μας παρέχει ο κοινωνικά διαμορφωμένος τρόπος ζωής μας.

Και τι έγινε που είμαι  ιδιόρρυθμος ? Μήπως πρέπει να θεωρηθώ υπόλογος για κάτι "έκνομο" ?  Απλά αδιαφορώ. Είναι μέρος της ζωής μου η αυτοκριτική, ενώ  παράλληλα διαθέτω μερικά ενδοσκοπικά αγκυροβόλια αναφοράς. Είτε αρέσω είτε όχι, οι ατομικές μου ιδιοτροπίες και φαντασιώσεις είναι εκείνες  που προσδιορίζουν αυτό που είμαι στη πραγματικότητα.

Μερικές φορές στοχάζομαι  γύρω απο τη γενική τάση που έχουμε να σπρώχνουμε τους ανθρώπους προς  κάποια κατεύθυνση, που δεν τους αφορά. Διαχρονικά, πάντα διασκέδαζα με τους κάθε λογής "φίλους" και "φίλες", όποτε προσπαθούσαν να με ... παροτρύνουν για το προσωπικό μου "καλό",  λέγοντάς μου να μη κατασπαταλώ το δήθεν πλούσιο δυναμικό μου! Βέβαια, έχοντας  "πιστοποιημένες" κάποιες πιστωτικές μονάδες ευθυκρισίας, πάντα μπορούσα να διακρίνω άνετα μεταξύ της θετικής παρακίνησης και της μιμητικής ανοησίας, την οποία ανέκαθεν σιχαινόμουν.

Τα  περισσότερα ανθρώπινα όντα συμπονούν,  με χαριτωμένο τρόπο είναι .... αλήθεια,  όλους εκείνους που εμπλέκονται σε καταστάσεις βλαπτικές της τάχα κοινωνικής τους καταξίωσης, ιδιαίτερα όταν  ενεδρεύει το ενδεχόμενο  κάποιας συνεπακόλουθης δυσμενούς ισοπεδωτικής ετυμηγορίας.

Δυστυχώς, λίγο - πολύ, όλοι αναζητούμε την κοινωνική επιδοκιμασία γι' αυτό που είμαστε και γι' αυτό που κάνουμε. Τις περισσότερες φορές προσπαθούμε να κερδίσουμε την αποδοχή εκείνων που νομίζουμε ότι "μετράνε", αλλά ατυχώς κάνουμε το ίδιο ακόμα και με εκείνους που απεχθανόμαστε!

Έχω την γνώμη,  ότι ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε το εξής. To να παρακινούμε ανθρώπους που αγαπάμε και μας ενδιαφέρουν, ίσως  και να είναι ένα δικαίωμα, που σφυρηλατούμε μέσα απο  αμοιβαία στοργή και τρυφερότητα. Αντίθετα, το να παρακινούμε κραυγαλέα  τους πάντες για τα πάντα, είναι  για μένα ταυτόσημο με  κατάχρηση της όποιας κοινωνικής μας θέσης.

ΥΓ: Όπως πάντα, δεν βλάπτουν τα κλικ στις 2 εικόνες, αλλά  και στα 5 links του κειμένου !

:)