Πρόκειται να παρακολουθήσετε την ωραιότερη ιταλική ρομαντική ταινία μικρού μήκους .. μόλις 7:37 λεπτά του χρόνου σας.
Ένα πανέμορφο, κουφό κορίτσι χάνει το τραίνο γιά το Μιλάνο και σχεδιάζει να περάσει τη νύχτα στη Ρώμη μέχρι το ξημέρωμα. Όμως μία τυχαία συνάντηση αλλάζει τα σχέδιά της, μετατρέποντας τα νυχτερινά φώτα της πρωτεύουσας σε φόντο μιάς τρυφερής ρομαντικής ιστορίας. Η εξαιρετική χημεία που αναδύεται στα φευγαλέα βλέμματα και τις εκλεπτυσμένες χειρονομίες, δυστυχώς διαχέεται μόνο στις λίγες στιγμές που απομένουν μέχρι την ανατολή του ήλιου ..
The zipless fuck is absolutely pure. It is free of ulterior motives. There is no power game. The man is not "taking" and the woman is not "giving." No one is attempting to cuckold a husband or humiliate a wife. No one is trying to prove anything or get anything out of anyone. The zipless fuck is the purest thing there is. And it is rarer than the unicorn. And I have never had one.
– Erica Jong, Fear of Flying (1973)
Είχα πρωτοδιαβάσει το παραπάνω βιβλίο της Erica Jongπολλά χρόνια μετά την έκδοσή του. Το είχα αγοράσει περιμένοντας αεροπλάνο στοHeathrowκαι το "ρούφηξα" κυριολεκτικά τις επόμενες ώρες (διαβάζω ... γρήγορα). Θυμάμαι ότι με είχε εντυπωσιάσει αφάνταστα. Ήταν η επιτομή της σεξουαλικής απελευθέρωσης στις δεκαετίες του '70 και '80 και ταυτόχρονα ένα cause celebre bestseller της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου.
To επίθετο zipless είναι ένας νεολογισμός άρρηκτα συνδεδεμένος με το συγκεκριμένο βιβλίο. Υποδηλώνει ότι τα ρούχα "εξαϋλώνονται" αυθόρμητα και χωρίς αμηχανία, όταν υπάρχει ξαφνικό sex μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζονται ελάχιστα ή καθόλου και δεν έχουν καμμία συναισθηματική δέσμευση. Όπως λέει η Jong, σ' αυτή την περίπτωση τα φερμουάρ "καταρρέουν" σαν ανθόφυλλα κόκκινου τριαντάφυλλου, ενώ τα εσώρουχα εκτοξεύονται αστραπιαία σαν χνούδι ... αγριοραδικιού :))
Σύμφωνα με την συγγραφέα, γιά την υπέρτατη zipless A-1 "εμπειρία" είναι απαραίτητο να μη γνωρίζεις τον άλλον πολύ καλά. Aκόμη και το μεγαλύτερο πάθος εξανεμίζεται γρήγορα όταν αρχίσεις να μαθαίνεις για τα κάθε είδους προβλήματά του, όπως πχ για τα στεγαστικά του δάνεια, ενδεχομένως για το πόσο τον "ταλαιπωρεί" η σύζυγός του, οι πρώην γυναίκες και φίλες του, η μητέρα του ή ακόμη και τα ... παιδιά του ! Μόλις όλα αυτά γνωστοποιηθούν, μπορεί μεν ο άλλος να σου αρέσει ακόμη περισσότερο, ακόμη και να τον αγαπήσεις, όμως το πάθος θα έχει εξατμισθεί οριστικά και αμετάκλητα.
Δεν έχει καμμία σημασία αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με τα παραπάνω. Αυτός ο προβληματισμός υπήρχε και θα υπάρχει. Οι άνθρωποι σκέφτονται διαφορετικά και ευτυχώς που αρκετές φορές δεν σκέφτονται συντεταγμένα και ομοιόμορφα, σε πείσμα των αναπόφευκτων κοινωνικών συμβάσεων και υπερ-ρυθμίσεων.
Πώς μου ήρθαν όλα αυτά στο μυαλό ? Μα φυσικά αρκούσε το χθεσινό "ξεσκόνισμα" στη βιβλιοθήκη μου. Eυτυχώς που έχω κρατήσει σχεδόν όλα τα βιβλία που έχουν περάσει απο τα χέρια μου. Λέω "σχεδόν", μιά που έχω χάσει τα περισσότερα απο τα λίγα που έχω κατά καιρούς δανείσει σε φίλους και γνωστούς !
Δύο είναι λοιπόν τα συμπεράσματα απο την παρούσα ανάρτηση. Πρώτο και ... πιό σημαντικό, ότι ΔΕΝ δανείζουμε βιβλία σε κανένα ... κερατά, και δεύτερο, ότι το πάθος είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογο του πόσο καλά γνωρίζουμε τον σεξουαλικό μας σύντροφο. Όμως πολύ φοβάμαι ότι τελικά παραβίασα πόρτες ανοιχτές !
ΥΓ:Click on the 2 images (especially the second one!)
Γράφτηκε την δεκαετία του 1920 και χρησιμοποιήθηκε στην κινηματογραφική ταινία What women want. Έχω την γνώμη ότι οι υπέροχοι παρακάτω κύριοι, σαν πραγματικοί gentlemen ανέδειξαν με τις θεσπέσιες φωνές τους την ομορφιά του ονειρικού "ποιήματος" που ακολουθεί :
Η ελευθερία του σώματος είναι ανεξέλεγκτη. Το σώμα δεν μπορεί να ελεγχτεί απο καμία πηγή. Αντίθετα, τις ιδέες σου τις ελέγχω και σε κάνω να εξωτερικεύσεις τις απαγορεύσεις, μετά να τις προβάλλεις ως δική σου ελευθερία. Μέσω αυτού του μηχανισμού της εσωτερικεύσεως σε κάνω τελικά να νιώθεις τη σκλαβιά σου ως ελευθερία σου. Με το σώμα δεν μπορείς να κάνεις αυτό το πράγμα. Η ελευθερία του σώματος είναι ad infinitum. Στο άπειρο. Εδώ λες, στη σκέψη σου, μη σκέφτεσαι αυτό το πράγμα - είναι ουτοπία. Το σώμα λέει το αντίθετο : αυτό που είναι ουτοπία είναι είναι αυτό που με καθοδηγεί. Έχουμε καταφέρει να έχουμε το σύνδρομο της καρδερίνας, η οποία όταν της ανοίγουμε το πορτάκι του κλουβιού να πάει στο φυσικό της περιβάλλον, βγαίνει, κάνει δύο, τρία πετάγματα και αμέσως γυρίζει πίσω. Γιατί το κλουβί της είναι η ελευθερία της. Αυτό έχουμε καταφέρει εξοντώνοντας, διασχίζοντας και ταπεινώνοντας το σώμα.
(Απο συνομιλία της Τijana Prodanovic με τον Στέφανο Ροζάνη, καθηγητή φιλοσοφίας και ψυχοθεραπευτή, Κοντέινερ, Μάρτιος 2010, σελ. 17)
YΓ2: Ένα κλικ στις 3 εικόνες ... μάλλον δεν βλάπτει
Ένα διάλειμμα απο τις .... συνηθισμένες (εικονοκλαστικές έστω) προσεγγίσεις του blog ... δεν βλάπτει !
«Αγάπη ή ελευθερία; Ιδού το μεγάλο δίλημμα», σκέφτεται ο Μάκης...
«Κάν’ τη στη ζούλα», απαντάει ο Αντρέας...
«Η ζωή είναι καθήκον», σκέφτεται ο Μάκης...
«Η ζωή είναι ταξίδι και περιπέτεια», απαντάει ο Αντρέας, «και πρέπει να τη ζεις παρέα με όμορφα πλάσματα...»
Δεκατρία χρόνια μετά την υπέροχη τηλεοπτική σειρά του Λευτέρη Καπώνη, σκέφτομαι ότι άξιζε τον κόπο που τότε δεν είχα χάσει ούτε ένα επεισόδιο (τα έβλεπα έστω και με καθυστέρηση, σε video). Για μένα ήταν ένας θεσπέσιος ύμνος στον έρωτα, στην αγάπη, στην φιλία, στην αλληλεγγύη και στην ευρηματικότητα των ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς. Με λίγα λόγια, ήταν μιά μοναδική ωδή στην περιπέτεια, μέσα στη μουντή και άχρωμη συμβατικότητα που μας "πνίγει". Άραγε, το βλέπουν και άλλοι έτσι, όπως εγώ ? Ίσως να είμαι απελπιστικά μόνος σ' αυτή μου την προσέγγιση. Αλλά ειλικρινά, δεν μ' ενδιαφέρει καθόλου ...
«Είναι η εποχή του µπροστινού, κατάλαβες; Έτσι γίνονται οι δουλειές σήµερα. Ο πρωθυπουργός το λέει στον υπουργό, ο υπουργός το λέει στον υφυπουργό, ο υφυπουργός το λέει στον Φίτσουλα, ο Φίτσουλας το λέει στον Κίτσουλα, ο Κίτσουλας στον Ακάλυπτο και ο Ακάλυπτος στο ... Εργαλείο».
«Σ’ εµένα, δηλαδή...» τον έκοψε η Ζέτα.
«Ναι, κούκλα µου, σ’ εσένα. Και σκέπασε λίγο τα πόδια σου, γιατί ο πιλότος θα µας στουκάρει σε καµιά βραχονησίδα !»
Το αμέσως επόμενο video ήταν πάντα ο "απόλυτος ύμνος" για την ... απιστία ! Ένα πράμα σαν "εθνικός ύμνος" για τους κάθε λογής ... μύστες και μύστριες. Εκπληκτικοί για την εποχή τους οι διάσημοι μονόλογοι στα χρονικά σημεία 3:57 και 7:45. Ασκούν μιά ανεξήγητη γοητεία. Απολαύστε ΟΛΟ το video ... χωρίς φόβο και πάθος, μόνο με τη συντροφιά κόκκινου κρασιού ! Kαι πάντα να θυμάστε κάτι που δυστυχώς οι περισσότεροι ξεχνάμε : Live now, die later !!
Απο την αυγή του πολιτισμού, το φωτεινό φεγγάρι του πλανήτη μας προκαλούσε την ανθρώπινη διάνοια και πυροδοτούσε τη φαντασία. Πριν απο 4000 περίπου χρόνια, τα πήγαινε - έλα της Σελήνης καταγράφονταν σχολαστικά στα χρονικά Σουμέριων ιερέων. Το πάθος τους για τάξη, που ήταν εμφανές στο περίφημο δίκτυο καναλιών και πόλεων της ηλιοκαμένης Μεσοποταμίας, εκδηλώθηκε και με την καταγραφή ακριβέστατων αστρονομικών παρατηρήσεων. Απο διασωθείσα σφηνοειδή γραφή σε πήλινες πλάκες προκύπτει ότι οι υπέροχοι μεσοποτάμιοι παρατηρητές του ουρανού είχαν επινοήσει ακριβέστατα σεληνιακά ημερολόγια και προέβλεπαν τις ηλιακές εκλείψεις. Επιπλέον, λάτρευαν τη Σελήνη σαν θεά και στις αλλαγές της "διάβαζαν" κάθε λογής επικείμενα δεινά.
Η Σελήνη, επιβραδύνοντας την ιδιοπεριστροφή της με το πέρασμα του χρόνου, έχει καταφέρει να συμπληρώνει μία πλήρη περιστροφή γύρω απο τον άξονά της, στον ίδιο χρόνο που χρειάζεται για μία περιστροφή γύρω απο τη γη. Αυτή η "σύγχρονη" ιδιοπεριστροφή, που προκύπτει απο την αρχή διατήρησης της στροφορμής στα πλαίσια του γοητευτικού βαρυτικού εναγκαλισμού της Σελήνης με τη γη, έχει σαν αποτέλεσμα να βλέπουμε πάντoτε το ίδιο σεληνιακό πρόσωπο όταν την παρατηρούμε τα βράδια, με αποκορύφωμα τις πανσέληνους για τους απανταχού ρομαντικούς.
Βέβαια, είναι απόλυτα σίγουρο ότι κάποτε θα διακοπεί αυτή η αμοιβαία έλξη. Η διατήρηση της στροφορμής στο σύστημα γης - σελήνης έχει σαν μόνιμη συνέπεια την μεταφορά στροφορμής απο τη γη στο φεγγάρι λόγω παλλιροϊκών επιδράσεων. Αυτό συντελεί στην βαθμιαία αύξηση της γήϊνης ιδιοπεριστροφής (~ 42ns/ημέρα), αλλά και στην απομάκρυνση του υπέροχου φεγγαριού, με ρυθμό περίπου 4,5cm/έτος.Το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς προδιαγεγραμένο, ότι και να κάνει ο δυστυχής πλανήτης μας.
Επειδή νοιώθω ότι "ξε-ύφανα" κάπως αυτή τη σεληνιακή ... ωδή, ας προσπαθήσω να επανορθώσω ...
Έχω διαβασει απο παλιά σχεδόν OΛA τα έργα του Βοris Vian ... Σε κάποιο απ' αυτά θυμάμαι αδρά το εξής θεσπέσιο σκηνικό ... Ένας ανθρωπάκος ξύπναγε κάθε πρωϊ στις 5 η ωρα για να πάει στη δουλειά του. Έβλεπε στην ίδια σταση τα ίδια πρόσωπα κάθε μέρα. Μέσα στο λεωφορείο τους ίδιους ανθρώπους. Ήξερε που θα κατέβει ο καθένας. Μια μέρα όμως, έπειτα απο μερικές δεκαετίες, αποφάσισε να μη πάει στη δουλειά, να εγκαταλείψει την οικογένειά του και τις υποχρεώσεις του, και τελικά να μην κατέβει στη στάση που συνήθιζε ... Ο οδηγός του λεωφορείου τον ρώτησε που θα κατέβει ... Εκείνος απάντησε αδίστακτα ... Στη Μεσοποταμία !!!
Μα πού αλλού θα μπορούσε να κατέβει για να βρει το φεγγάρι ?Δεν νομίζετε οτι είναι φυσική η επιλογή της Μεσοποταμίας (λίκνο του ανθρώπινου πολιτισμού), καθώς και ότι μερικές φορές ίσως υπάρχει καιρός για δραστικές αποφάσεις, ανεξάρτητα απο τους κάθε λογής περιορισμούς ?
ΥΓ1:Είναι επιβεβλημένο ένα click στις 2 εικόνες της ανάρτησης
ΥΓ2:Μιλτιάδης Μαλακάσης(Μεσολόγγι 1869 - Αθήνα 1943), Παίζει απόψε το φεγγάρι ('Ωρες)
Παίζει απόψε το φεγγάρι
Μέσα στην κληματαριά,
Πούναι να το πιεις, αλήθεια,
Στο ποτήρι.
Κι όχι τόσο γιατί παίζει
Στην κληματαριά,
Όσο γιατί φέγγει δίπλα
Σ᾿ ένα παραθύρι…
Stavros is a product of thousand millennia of evolving life-forms on Earth.
His ancestry can be traced to protozoa in the end of the Hadean.
His family line can be followed through cyanobacteria and multicellular organisms around 1,400,000,000 BCE.
In 350,000,000 BCE the first tetrapod Stavroses emerged, allowing for rapid movement on land. This was handy, given his reticence to spend a life submerged in the ocean.
Finally, the evolution to bipedalism in 260,000,000 BCE has freed up Stavros's upper limbs to allow for jotting down math abstractions and abide with his attempted avocational mastery of Conservation Laws within the realm of Symmetry in the context of QFT.
