Διάλογος εν μέσω κρίσης

 

Εσύ: Ζεις στον κόσμο σου! Μόλις γνωριστήκαμε και μιλάς για Αστροφυσική των .. υπερκαινοφανών?

Εγώ: Αυτό είναι παροδικό αγαπητή μου, όπως άλλωστε και η ομορφιά σου - σε αντίθεση  με το μάλλον διαρκές έλλειμμα της φαντασίας σου.

Εσύ: Αν ήσουν άντρας μου, θα έριχνα στον καφέ σου υδράργυρο από παλιό θερμόμετρο!

Εγώ: Αν ήμουν άντρας σου .. θα τον έπινα ευχαρίστως ! 

ΥΓ. Οι εικόνες  κρύβουν μουσική, ενώ το μοναδικό link .. αστρόσκονη!

:)

Flying high !

Το άγχος και οι φοβίες είναι μέρος της ζωής μας, είτε το θέλουμε είτε όχι. Θυμάμαι όταν ήμουν μαθητής του Δημοτικού, στην διάρκεια των 3μηνων καλοκαιρινών διακοπών στην  Κέα, φοβόμουν να διασχίσω μόνος μου τα βράδια την σκοτεινή παραλία του Γιαλισκαριού,  δίπλα σε ένα μικρό αλσύλιο με αλμυρίκια. Αργότερα κατάλαβα ότι αυτό το είδος άγχους δεν ήταν καθόλου χρήσιμο και το ξεπέρασα εντελώς στις  αρχές Γυμνασίου, όταν άρχισα να εντοπίζω τις πηγές/αιτίες των διάφορων ήχων που μου προκαλούσαν ανησυχία ...  πχ κάποιο πουλί μες τα κλαδιά των δέντρων ή κάποια νυφίτσα που έτρεχε να κρυφτεί κλπ.

Σε αντιδιαστολή με το άγχος που δεν είναι χρήσιμο και δύσκολα το αποφεύγουμε (όπως πχ ένα  ... μποτιλιάρισμα στην Κηφισίας) υπάρχει  και το εποικοδομητικό άγχος, που σε μικρή ένταση όχι μόνο δεν σε παραλύει, αλλά αντίθετα είναι χρήσιμο, όπως πχ εκείνο πριν απο κάποιο διαγωνισμό, test ή συνέντευξη, το οποίο μας κάνει πιο προσεκτικούς και μας υποχρεώνει να κινητοποιήσουμε το μέγιστο του δυναμικού μας.  Αλλά για πολλούς συνανθρώπους μας τα πράγματα μπορεί να γίνουν ξαφνικά πολύ σοβαρά, όπως προκύπτει απο το παρακάτω φαινομενικά αστείο περιστατικό που συνέβη πριν απο πολλά χρόνια, όταν αναπάντεχα δέχτηκα ένα παράξενο τηλεφώνημα απο έναν ομότεχνο συνάδελφο:  "Σταύρο θέλω την βοήθειά σου .. είμαι στον ισθμό της Κορίνθου .. έχω παρκάρει το αυτοκίνητό μου .. έχω κρίση πανικού .. δεν μπορώ να περάσω απέναντι .. με έπιασε ξαφνική φοβία για το ύψος, δεν ξέρω τι να κάνω .. δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανένα .. θέλω τη βοήθειά σου, να με περάσεις απέναντι!"  Ποιό ήταν το αποτέλεσμα ? Πήγα στον ισθμό (ολόκληρο ταξίδι απο την Αθήνα!) και οδηγώντας το αυτοκίνητό μου τον πέρασα απέναντι .. ήταν  κατακίτρινος, κάθιδρος, πανικοβλημένος και είχε κλείσει τα μάτια του την στιγμή που διέσχιζα απο ψηλά το φημισμένο Κορινθιακό κανάλι ! Το περίεργο ήταν ότι είχε περάσει μόνος του τον ισθμό κάτι ώρες πριν  χωρίς κανένα πρόβλημα. Εξ' όσων γνωρίζω δεν είχε ξανά παρόμοια δυσάρεστη εμπειρία.

Πάντα θυμόμουν αυτό το συμβάν και το θεωρούσα διασκεδαστικό, χωρίς ποτέ να μου περνάει απο το μυαλό ότι κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα .. ακόμη και σε μένα τον θρασύτατο, που είχα μάλιστα την εμπειρία της πτώσης μέ αλεξίπτωτο απο τα φοιτητικά μου χρόνια !  Και όμως .. πριν απο 13 χρόνια περίπου είχα ανέβει στην οροφή  (επίπεδη πλατφόρμα) ενός γεμιστηρίου βυτιοφόρων, 15 μέτρα επάνω απο το έδαφος,  χρησιμοποιώντας μία ειδική, 20μετρη πτυσσόμενη σκάλα, επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος πρόσβασης. Στην άνοδο όλα πήγαν τέλεια.  Μαζί με τον εργολάβο που με συνόδευε, κάναμε την επιθεώρηση στις ηλεκτροβάνες της οροφής. Είχα ρίξει και μιά ματιά στο έδαφος έχοντας μάλιστα αστειευτεί  για το ύψος, λέγοντας ότι είναι ανάλογο 5όροφης πολυκατοικίας ! Φαινομενικά  κανένα πρόβλημα. Στην κάθοδο όμως συνέβη το εξής απρόσμενο. Πρώτος ξεκίνησε ο εργολάβος και ακολούθησα αμέσως μετά. Ενώ είχα κατέβει 2 μ περίπου, εντελώς ξαφνικά πάγωσα .. δεν μπορούσα να κινηθώ ούτε  κάτω ούτε πάνω! Ιδρώτας παντού ..  ταχυπαλμία .. πλήρης ακινησία .. δεν τολμούσα καν να κοιτάξω το έδαφος ! Ευτυχώς ο εργολάβος  ήταν έμπειρος (25 χρόνια μεγαλύτερος) και με διαβεβαίωνε ότι έχει δει να συμβαίνει σε πολλούς, ακόμα και στον ίδιο .. και να μην ανησυχώ!  Δυστυχώς οι διαβεβαιώσεις όχι μόνο δεν με καθησύχασαν, αλλά είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα. Μου πέρναγαν ανόητες σκέψεις απο το μυαλό, όπως πχ τι θα γινόταν αν έχανα ξαφνικά τις αισθήσεις μου και άλλα φαιδρά. Με τα πολλά κατέβηκα την σκάλα σε 20 λεπτά της ώρας, ενώ την είχα ανέβει σε λιγότερο απο ένα λεπτό !  Τέλος καλό .. όλα καλά.

Τα προηγούμενα διασκεδαστικά (?) περιστατικά μου έφεραν στο μυαλό κάτι πραγματικά αστείο. Σαν μεταπτυχιακός φοιτητής έγινα μέλος του πανεπιστημιακού Parachuting Club. Στην αρχή των μαθημάτων και των επίγειων προπονήσεων που διήρκεσαν  2 εβδομάδες, μάθαμε ότι εκτός απο το κύριο αλεξίπτωτο θα είχαμε γύρω απο την μέση μας ένα "μπροστινό" σάκο σαν sleeping bag, o οποίος ήταν το λεγόμενο εφεδρικό αλεξίπτωτο που θα έπρεπε να ενεργοποιήσουμε αν δεν άνοιγε το κύριο αλεξίπτωτο!

Ο εκπαιδευτής ήταν ένας πανύψηλος 40χρονος, περίεργος τύπος με μούσι που θύμιζε τον ... Ρασπούτιν. Μας συστήθηκε ως God ... Έτσι ήθελε να τον αποκαλούμε ... Θα μας έλεγε το όνομά του ΜΕΤΑ την πρώτη πτώση μας, ενώ στα πλαίσια μιας "άτυπης" παράδοσης θα έπρεπε όλοι μας να τον κεράσουμε ουϊσκι !

Κάποια στιγμή τον ρώτησα τι θα κάνουμε αν ΔΕΝ ανοίξει το κύριο αλεξίπτωτο. Μας είπε ότι οφείλουμε να τραβήξουμε την "ασφάλεια" του εφεδρικού σάκου, να  τον ψαχουλέψουμε, να αρπάξουμε το ύφασμα και να το πετάξουμε με δύναμη μπροστά μας. Αυτή θα έπρεπε να είναι η αντίδρασή μας κατά την διάρκεια μιας "ανεπιθύμητης" ελεύθερης πτώσης ... με οριακή ταχύτητα ~ 200 ως 250 km/hr !

Τον ρώτησα: "Πες ότι σαν αρχάριοι έχουμε την ψυχραιμία να τα κάνουμε όλα αυτά ... Αν δεν ανοίξει?"

"Το κάνετε όσες φορές χρειαστεί", μου απάντησε. "Πέφτοντας, μαζεύετε γρήγορα το ύφασμα και το ... ξαναπετάτε με δύναμη!"

"Are you serious man ? Κι' αν παρ' όλα αυτά ... ΔΕΝ ανοίξει το εφεδρικό, τι κάνουμε?", τον ξαναρώτησα.

Θυμάμαι ακριβώς την απάντησή του: "In that case, you open your legs, you look between them, and you ... kiss your ass goodbye !"

ΥΓ: Οι 3 εικόνες και το 1 link κάτι ... κρύβουν !!

:)

Φαντασία ή πραγματικότητα ?

Ο  ελεγκτής με ξύπνησε κάποια εντελώς ακατάλληλη στιγμή για το ferry boat ... Όταν βγήκα απ' το τραίνο είχε απίστευτη ομίχλη και ήμουν τόσο νυσταγμένος, που αν  η τότε φίλη μου με έσπρωχνε  απαλά για να βαδίσω στο στενό του Ντόβερ, δεν νομίζω ότι θα είχα την παρουσία του μυαλού μου για να αντισταθώ σ' αυτή την εφιαλτική προοπτική.

Μετά θυμάμαι να σέρνω τη βαλίτσα μου πάνω σε ατέλειωτους διαδρόμους, και τελικά προσπάθησα να κοιμηθώ σε μία chaise longue, σε ένα κατάστρωμα που πήγαινε πάνω - κάτω.  Η πρωϊνή υγρασία ήταν αφόρητη. Επιπλέον, μου ερχόταν να ξεράσω, πράγμα που τελικά δεν έγινε.

Ξαφνικά συνέβη κάτι υπέροχο. Mε μάτια θολωμένα απο την κούραση, είδα μπροστά μου τα περίφημα ψηλά λευκά βράχια του Ντόβερ. Τι θέαμα !! Έπειτα, θυμάμαι έναν τσιμεντένιο διάδρομο, με μήκος περίπου ένα μίλι, όπου έσερνα βαριεστημένα τη βαλίτσα μου για να μπώ στο τραίνο.

Το τραίνο σύρθηκε για 3 - 4 ώρες μέχρι το Waterloo ... H  ύπαιθρος ήταν έρημη, παγερή, υγρή, μονότονη και σκοτεινή. Ήξερα ότι ήμουν στην Αγγλία ... μόνο απο την μυρωδιά. Την λάτρεψα όμως όσο τίποτε άλλο στην Ελλάδα. Mα εντελώς όμως ...

ΥΓ: Οπωσδήποτε click στις 2 εικόνες και στα 3 links της ανάρτησης

:)

Δεσμευμένες πιθανότητες ?

Όταν ήμουν νεότερος, πολλές φορές τα κορίτσια στα πάρτυ με ρωτούσαν  ποιό είναι το επάγγελμά μου.  Μερικές φορές, όταν είχα το απαιτούμενο κέφι, αλλά και για καθαρά "πειραματικούς" λόγους,  η μοναδική πληροφορία που έβγαινε απο το στόμα μου ήταν ότι δήθεν εργαζόμουν σε κάποιο ινστιτούτο ... ψυχιατρικής, ελπίζοντας έτσι, το ομολογώ, ότι θα έβγαζαν το συμπέρασμα πως είμαι ψυχολόγος ή, ακόμα καλύτερα ... ψυχίατρος ! Τις ελάχιστες φορές που ήμουν πειστικός (ποτέ ... πιεστικός!) - κυρίως επειδή ακόμη ΔΕΝ είχα βάλει τα γέλια - ακολουθούσε συνήθως η ερώτησή τους αν θα μπορούσα να τις "ψυχαναλύσω", πράγμα που φυσικά ανέμενα σαν εξαιρετικό σημάδι για την εξέλιξη της βραδιάς.

Βέβαια, πάντοτε στο τέλος  τους απεκάλυπτα τη φριχτή αλήθεια, ότι δηλαδή ασχολούμαι με την "μουντή" επιστήμη της  ...  μηχανολογίας. Έτσι, στα πλαίσια ενός παρόμοιου σουρεαλιστικού σκηνικού, μία ενδιαφέρουσα κοπέλλα που δούλευε σε εταιρία πετρελαιοειδών στο Λονδίνο, μου είχε  πει κάποτε ότι δεν της άρεσαν οι αιφνιδιασμοί και ότι κάτι την προβλημάτιζε έντονα.

Μου εξήγησε λοιπόν, ότι η εταιρία της είχε αποφασίσει να κάνει "ξαφνική" άσκηση πυρκαγιάς, κάποια τυχαία εργάσιμη ημέρα την επόμενη εβδομάδα. Της είπα ότι δεν χρειάζεται να ανησυχεί, γιατί  σίγουρα δεν πρόκειται να την αιφνιδιάσει κανείς σ' αυτό το θέμα, επειδή απλούστατα ΔΕΝ υπάρχουν αιφνίδιες ασκήσεις πυρκαγιάς !

Εκεί που με κοίταζε σαν να ήμουν απο άλλο ... πλανήτη, της είπα ότι η άσκηση ετοιμότητας ΔΕΝ μπορεί να γίνει την Παρασκευή, διότι τότε οι εργαζόμενοι θα το ξέρουν απο την Πέμπτη το βράδυ (αφού η άσκηση δεν θα έχει γίνει μέχρι εκείνη την ημέρα), και επομένως δεν θα υπήρχε το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Παρομοίως, δεν μπορεί να γίνει ούτε την Πέμπτη, διότι αφού έχει αποκλειστεί η Παρασκευή, οι εργαζόμενοι θα ξέρουν απο την Τετάρτη το βράδυ ότι δεν θα γίνει την επόμενη μέρα, και ούτω καθεξής. Επεστράτευσα λοιπόν τα καλύτερα αγγλικά μου και της είπα με όση άνεση μπορούσα: " Καλό μου κορίτσι,  οι αιφνίδιες ασκήσεις ετοιμότητας είναι αδύνατες ! "

Επειδή συνέχιζε να με κοιτάζει ... περίεργα, και παρά τον έντονο κίνδυνο να οδηγήσω τη συζήτηση σε άλλα εξόχως  ατέρμονα και μη επιθυμητά μονοπάτια, επεχείρησα να  "ψελίσω" ότι η λύση  του φαινομενικού  αυτού παράδοξου επιτυγχάνεται με την βοήθεια των δεσμευμένων πιθανοτήτων, στα πλαίσια του θεωρήματος  Bayes !!! Σ' αυτό ακριβώς  το σημείο μου είπε :  " Αν και είσαι περίεργος τύπος, θα τα πάμε πολύ καλά εμείς οι δύο. Και ξέρεις γιατί ?  Είμαι στατιστικός, και την βρίσκω αφάνταστα με τις δεσμευμένες πιθανότητες ! "

Ο απόλυτος αιφνιδιασμός έρχεται απο εκεί που δεν το περιμένεις ... Φαντάσου δηλαδή και να της άρεσαν οι αιφνιδιασμοί !

YΓ: Click τις 2 εικόνες και το μοναδικό   link ... πάντα με δική σας ευθύνη !

:)

Έχουν ψυχή οι ... παντρεμένοι ?

Ένα διάλειμμα απο τις .... συνηθισμένες (εικονοκλαστικές έστω) προσεγγίσεις του blog ... δεν βλάπτει !

«Αγάπη ή ελευθερία; Ιδού το μεγάλο δίλημμα», σκέφτεται ο Μάκης...

«Κάν’ τη στη ζούλα», απαντάει ο Αντρέας...

«Η ζωή είναι καθήκον», σκέφτεται ο Μάκης...

«Η ζωή είναι ταξίδι και περιπέτεια», απαντάει ο Αντρέας, «και πρέπει να τη ζεις παρέα με όμορφα πλάσματα...»

Δεκατρία χρόνια μετά την υπέροχη τηλεοπτική σειρά του Λευτέρη Καπώνη, σκέφτομαι ότι  άξιζε τον κόπο που τότε δεν είχα χάσει  ούτε ένα επεισόδιο (τα έβλεπα έστω και με καθυστέρηση, σε video).  Για μένα ήταν ένας  θεσπέσιος ύμνος στον έρωτα, στην αγάπη, στην φιλία,  στην αλληλεγγύη και στην ευρηματικότητα των ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς. Με λίγα λόγια, ήταν μιά μοναδική ωδή στην περιπέτεια,  μέσα στη μουντή και άχρωμη  συμβατικότητα που μας  "πνίγει".  Άραγε, το βλέπουν και άλλοι  έτσι,  όπως εγώ ?  Ίσως να είμαι απελπιστικά μόνος σ' αυτή μου την προσέγγιση. Αλλά ειλικρινά, δεν μ' ενδιαφέρει καθόλου ...

«Είναι η εποχή του µπροστινού, κατάλαβες; Έτσι γίνονται οι δουλειές σήµερα. Ο πρωθυπουργός το λέει στον υπουργό, ο υπουργός το λέει στον υφυπουργό, ο υφυπουργός το λέει στον Φίτσουλα, ο Φίτσουλας το λέει στον Κίτσουλα, ο Κίτσουλας στον Ακάλυπτο και ο Ακάλυπτος στο ... Εργαλείο».

«Σ’ εµένα, δηλαδή...» τον έκοψε η Ζέτα.

«Ναι, κούκλα µου, σ’ εσένα. Και σκέπασε λίγο τα πόδια σου, γιατί ο πιλότος θα µας στουκάρει σε καµιά βραχονησίδα !»

Το  αμέσως επόμενο video ήταν πάντα  ο "απόλυτος ύμνος" για  την  ... απιστία ! Ένα πράμα σαν "εθνικός ύμνος" για τους κάθε λογής  ... μύστες και μύστριες.  Εκπληκτικοί για την εποχή τους οι διάσημοι μονόλογοι στα χρονικά σημεία 3:57 και 7:45.  Ασκούν μιά ανεξήγητη γοητεία. Απολαύστε ΟΛΟ το video ... χωρίς φόβο και  πάθος,  μόνο με τη συντροφιά κόκκινου κρασιού ! Kαι πάντα να θυμάστε κάτι που δυστυχώς οι περισσότεροι ξεχνάμε :  Live now, die later !!

Υπέροχη η Millie Jackson και το τραγούδι της ... Tick on clock !

ΥΓ:  Oι εικόνες πάντα "κρύβουν" κάτι ... Βρείτε το με ένα click !

Ιf 6 was 9 !!!

H πολυμορφία στη συμπεριφορά (πχ της παραπάνω χορεύτριας) σώζει τις ζωές μας απο τον υποβιβασμό τους στο βασίλειο της μονοτονίας. Είμαστε όλοι διαφορετικοί με τον δικό μας μοναδικό τρόπο.  Η συνύπαρξή μας με τους άλλους και το κυνήγι  των κατ' επίφαση ομοιοτήτων, όταν αυτές δεν υπάρχουν,  είναι μια "φενάκη" που μας παρέχει ο κοινωνικά διαμορφωμένος τρόπος ζωής μας.

Και τι έγινε που είμαι  ιδιόρρυθμος ? Μήπως πρέπει να θεωρηθώ υπόλογος για κάτι "έκνομο" ?  Απλά αδιαφορώ. Είναι μέρος της ζωής μου η αυτοκριτική, ενώ  παράλληλα διαθέτω μερικά ενδοσκοπικά αγκυροβόλια αναφοράς. Είτε αρέσω είτε όχι, οι ατομικές μου ιδιοτροπίες και φαντασιώσεις είναι εκείνες  που προσδιορίζουν αυτό που είμαι στη πραγματικότητα.

Μερικές φορές στοχάζομαι  γύρω απο τη γενική τάση που έχουμε να σπρώχνουμε τους ανθρώπους προς  κάποια κατεύθυνση, που δεν τους αφορά. Διαχρονικά, πάντα διασκέδαζα με τους κάθε λογής "φίλους" και "φίλες", όποτε προσπαθούσαν να με ... παροτρύνουν για το προσωπικό μου "καλό",  λέγοντάς μου να μη κατασπαταλώ το δήθεν πλούσιο δυναμικό μου! Βέβαια, έχοντας  "πιστοποιημένες" κάποιες πιστωτικές μονάδες ευθυκρισίας, πάντα μπορούσα να διακρίνω άνετα μεταξύ της θετικής παρακίνησης και της μιμητικής ανοησίας, την οποία ανέκαθεν σιχαινόμουν.

Τα  περισσότερα ανθρώπινα όντα συμπονούν,  με χαριτωμένο τρόπο είναι .... αλήθεια,  όλους εκείνους που εμπλέκονται σε καταστάσεις βλαπτικές της τάχα κοινωνικής τους καταξίωσης, ιδιαίτερα όταν  ενεδρεύει το ενδεχόμενο  κάποιας συνεπακόλουθης δυσμενούς ισοπεδωτικής ετυμηγορίας.

Δυστυχώς, λίγο - πολύ, όλοι αναζητούμε την κοινωνική επιδοκιμασία γι' αυτό που είμαστε και γι' αυτό που κάνουμε. Τις περισσότερες φορές προσπαθούμε να κερδίσουμε την αποδοχή εκείνων που νομίζουμε ότι "μετράνε", αλλά ατυχώς κάνουμε το ίδιο ακόμα και με εκείνους που απεχθανόμαστε!

Έχω την γνώμη,  ότι ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε το εξής. To να παρακινούμε ανθρώπους που αγαπάμε και μας ενδιαφέρουν, ίσως  και να είναι ένα δικαίωμα, που σφυρηλατούμε μέσα απο  αμοιβαία στοργή και τρυφερότητα. Αντίθετα, το να παρακινούμε κραυγαλέα  τους πάντες για τα πάντα, είναι  για μένα ταυτόσημο με  κατάχρηση της όποιας κοινωνικής μας θέσης.

ΥΓ: Όπως πάντα, δεν βλάπτουν τα κλικ στις 2 εικόνες, αλλά  και στα 5 links του κειμένου !

:)