Alone is OK !

Yπάρχουν αναρίθμητοι τρόποι για να περνάμε υπέροχα  .. παρέα μόνο με τον εαυτό μας.  Tι  κι' αν δείχνουμε ιδιόρρυθμοι?  Το βρίσκω θαυμάσιο να έχει κανείς .. "ίδιο" ρυθμό, προσπερνώντας την γνώμη,  την πραγματικότητα, αλλά  και τις συνήθειες των άλλων .. και γιατί όχι .. των πολλών !

Το παρακάτω video τα λέει  .. σχεδόν όλα, μόλις σε 4:34 λεπτά.  Απολαύστε το !

Ένας επιπλέον εξαίσιος τρόπος για να περνάμε ονειρικά .. μόνοι μας, είναι η εκλεκτή συν + κίνηση απο την κάθε μορφή τέχνης .. ένα παράδειγμα, είναι βέβαια η  ποίηση της μαγικής τριάδας των Εγγονόπουλου, Εμπειρίκου και Καβάφη. Ακολουθεί ένα λατρεμένο δείγμα.

Σονέττο μάλλον απαισιόδοξο (Ν. Εγγονόπουλος)

Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου

να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία ?

όχι -όχι- μιά απέραντη ηθικολογία

δεν θα βοηθήση να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο

να ελπίζης -να ελπίζεις πάντα- πώς ανάμεσα εις τους

ανθρώπους

-που τους ρημάζει η τρομερή "ευκολία"-

θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλωσύνη -πόθος ευγένειας- ηρεμία

ίσως όχι πολλές -ίσως νάσ' άτυχος: καμία-

τότε εσύ προσπάθησε να γενής καλλίτερος

εις τρόπον ώστε να ερθή κάποια σχετική ισορροπία

άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζωνται πως κάνουν κάτι

σύ σκέψου -τώρα πιά- με τι γλυκειά γαλήνη

προσμένεις νάρθ' η ώρα να ξαπλώσης στο παρήγορο του

θάνατου κρεββάτι.

ΥΓ: Νομίζω ότι επιβάλεται το κλικάρισμα στις 2 εικόνες και στα 4 links !

:)

Ένοχον Πάθος

 
Μέσα στο δάσος

εκεί όπου ανάμεσα απ' τα πυκνά κλαριά
φτάνει λίγο φως
απ' τον βαρύ ουρανό
κοντά στο χώμα
που το σκεπάζει
παχύ στρώμα
σάπια φύλλα
σε μια κλάρα χαμηλή
κάθεται ένα
π ο υ λ ί

ένα πουλί
πολύ
περίεργο:
σα μαδημένο
σα σκεφτικό

έ ν α   π α λ ι ό   π ο υ λ ί

τι να σκέπτεται άραγες
αυτό το πουλί
το παλιό
στο σκοτάδι;

αχ! τίποτα
δε σκέπτεται απολύτως τίποτα!

απλούστατα
συνέλαβε δι' αυτήν
ένοχον
πάθος

(Ν. Εγγονόπουλος, Βενζίνη, Mην oμιλείτε εις τον οδηγόν, 1938)

YΓ: Με δική σας ευθύνη τα click στις 2 εικόνες και στο μοναδικό link!

:)

Τύψεις ?

Δεν είναι λίγες οι φορές που θυμάμαι το εξής περιστατικό. Στα 17 μου χρόνια γνώριζα έναν καταπληκτικό άνθρωπο, πρόσφυγα απο την Σμύρνη, συνταξιούχο ταξίαρχο, γείτονα στην Αθήνα (περιοχή Ερυθρού Σταυρού), χήρο και οικογενειακό φίλο.

Δεν ήταν συνηθισμένος στρατιωτικός. Στα 70 χρόνια του είχε μακριά μαλλιά με κοτσίδα, άκουγε Porgy and Bess  του Gershwin  και πολύ jazz, "τρελαινόταν" με το scat-singing της Ella Fitzgerald και του Louis Armstrong, ήταν εξαιρετικά καλλιεργημένος, διάβαζε πολύ,  μου δάνειζε jazz  LP δίσκους  καθώς και βιβλία με ποιήματα των Εγγονόπουλου και Εμπειρίκου, και άφηνε την όμορφη (συνομήλική μου) κόρη του να επιστρέφει ότι ώρα ήθελε απο τα Σαββατιάτικα party, αρκεί να την συνόδευα.

Κάποια μέρα με παρακάλεσε να κάνω κάτι φαινομενικά απλό. Να δώσω ένα τριαντάφυλλο σε ένα άγνωστο κορίτσι (μαθήτρια Λυκείου!) που ζούσε σε ένα σπίτι απέναντι απο το δικό μας και να της πω ότι είναι απο κάποιον θαυμαστή της ομορφιάς της. Τον ρώτησα γιατί δεν της το έδινε ο ίδιος, και μου απάντησε ότι θα το έκανε αν ήταν πολύ νεώτερος, ότι την έβλεπε κάθε πρωϊ (απο το μπαλκόνι του) και ήταν ερωτευμένος μαζί της, ότι σαφώς συνειδητοποιούσε το αδιέξοδο της κατάστασης, και ότι ήθελε απόλυτη εχεμύθεια. To τριαντάφυλλο θα ήταν μία μοναδική ρομαντική πράξη,  χωρίς συνέχεια.

Είπα όχι ...

Ακόμη όμως το σκέφτομαι. Συχνά μέσα μου αναδύεται η ενοχλητική σκέψη ότι ίσως έκανα λάθος που είπα αυτό το "αναίσθητο" όχι, σε έναν τόσο "ευαίσθητο" άνθρωπο.

ΥΓ1: Έχουν ενδιαφέρον τα 8 links στο κείμενο και τα 2 "πίσω" απο τις εικόνες.

ΥΓ2: Μερικές φορές βλέπω αυτό το blog σαν ένα είδος λευκώματος. Συνεπώς αυτή η ανάρτηση βρίσκεται πλέον στον "φυσικό" της χώρο και του "ανήκει" δικαιωματικά.

:)

Δυαδικός αυτοματισμός

Να φύγουμε. Eμπρός!

Να φύγουμε μακρυά. Στα Γάβλανα!

Στα Γάβλανα! Εκεί που είναι η σωτηρία,

στης λήθης τ'απάνεμο λιμάνι.

Η γαλήνη. Εκεί!

Θύματα εξιλαστήρια της αγάπης,

της νύχτας ασκητικοί στρατοκόποι,

της αυγής περήφανοι περπατητές,

ανάφτε το θαλασσινό φανάρι.

Ποιός έχει τακαττ....

...τίνος το λέει στ'αλήθεια η καρδιά

ας έλθει...

Μη χρονοτριβούμε άδικα

σε μάταιες ανασκοπήσεις του παρελθόντος.

Οι καιροί είναι αβέβαιοι.

Καμμιά ασφάλεια δεν έχουν οι δρόμοι

και σε πολλά σημεία, η πλημμύρα

κατέκλεισε το παν. 

Στα σκοτεινά χαντάκια στοιβάχτηκαν

σε στάσεις ειρωνικές οι καρυάτιδες,

οι ποθοκρατόρισσες των ερωτικών μας χρόνων.

Το περίφημό τους χαμόγελο πέταξε μακρυά

κι ανθεί τώρα σε κάτι χαμένα ερημονήσια...

Τ'αστροπελέκι μας δείχνει το δρόμο.

Εμπρός! Στα Γάβλανα της Λυκαονίας,

ν'αναπαυθούμε... 

Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΥΓ1:  Διαβάζει ο Nικόλαος Εγγονόπουλος. Aνέκδοτη ηχογράφηση, Woodberry Poetry Room, 1950

Μπολιβάρ, Μέρος Α'

Μπολιβάρ, Μέρος Β'

Μπολιβάρ, Μέρος Γ'

(Με κλικ στην φωτογραφία ακούστε και το  υπέροχο: "Περί Ύψους" ) 

ΥΓ2:  "Νικόλαε Εγγονόπουλε, σε αυτόν τον κόσμον υπάρχουν δύο λογιών ανθρωποι, σε όλες τις τάξεις και σε όλες τις ειδικότητες. Οι δυνάμενοι να εκτοξεύσουν σπέρμα διεισδύοντες, και οι άνθρωποι οι εκτοξεύοντες μόνον σκατά. Εσύ ανήκεις εις τους πρώτους. Άσε τους άλλους να κάνουν τη βρωμερή δουλειά τους"

(Απόσπασμα απο το  κείμενο του Ανδρέα Εμπειρίκου  "Νικόλαος Εγγονόπουλος ή το θαύμα του Ελμπασάν και του Βοσπόρου", το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Τετράδιο, τεύχος 3, Δεκέμβριος 1945)