Aπραξία ή Swing ?

Mία απο τις πλέον αγαπημένες μου κινηματογραφικές δημιουργίες είναι το  Rear Window.  Προβλήθηκε στην Ελλάδα το 1954, με τον επιτυχημένο  τίτλο:  Σιωπηλός Μάρτυρας. 

Στην αρχή της ταινίας, ο εργένης φωτογράφος Τζεφ (James Stewart), αποκρούει  τις προτάσεις της πανέμορφης Λίζας (Grace Kelly) να συζήσουν. Αντιστέκεται επίσης στις παραινέσεις της προστατευτικής  νοσοκόμας του, να εγκαταλείψει τις ηδονοβλεπτικές δραστηριότητές του και να παντρευτεί τη Λίζα. Ο Τζεφ είναι ακινητοποιημένος στο γύψο με σπασμένο πόδι, ανίκανος για οτιδήποτε. Επαναπαυμένος στη παθητική του κατάσταση, προτιμά να γεύεται τις πικάντικες, αλλόκοτες και απρόσμενες τέρψεις της ηδονοβλεψίας, παραμένοντας μπλοκαρισμένος και άπραγος ερωτικά, ώστε να επιδίδεται ανεμπόδιστος στο χόμπι του, την παρατήρηση όσων συμβαίνουν στην απέναντι πολυκατοικία.

Αρχικά απολαμβάνει το ερεθιστικό θέαμα της ημίγυμνης χορεύτριας, που λικνίζεται λίγο μακριά του, χωρίς εκείνη να αντιλαμβάνεται την αδιακρισία των ματιών του. Μετά εντοπίζει τις  όμορφες γυμνές κοπέλες που κάνουν ηλιοθεραπεία στην ταράτσα, και φαντάζεται το θέαμα που αντικρίζουν οι πιλότοι του ελικόπτερου που πετά από πάνω. Με λίγα λόγια,  με αρκετή δόση διαστροφής,  κυριολεκτικά κλέβει τη ζωή των άλλων ανθρώπων και αρνείται να ζήσει τη δική του!

Αναπόφευκτα όμως, κοιτάζουμε κι' εμείς! Η κάμερα του Hitchcock, στην ουσία η ματιά του Τζέφ και του θεατή, σαρώνει αργά και βασανιστικά το εσωτερικό των διαμερισμάτων με τα ανοιχτά παράθυρα, δηλαδή το θέαμα που προσφέρουν οι άνθρωποι στις ιδιωτικές κι απόκρυφες στιγμές τους, που κατά βάθος ο καθένας μας επιθυμεί να γνωρίζει. Απο το 1954 ο ιδιοφυής αυτός σκηνοθέτης σαν  να είχε διαβλέψει την  σημερινή μετεξέλιξη των χυδαίων ΜΜΕ σε εργαλεία φτηνού κουτσομπολιού και παραβίασης της ιδιωτικότητας.

Ο θεατής σε αρκετά πλάνα κοιτάζει με το μάτι του ήρωα, συνήθως μέσα από τα οπτικά όργανα του Τζεφ, πχ τη φωτογραφική μηχανή  και τα κυάλια του. Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί κατά κόρο τα υποκειμενικά πλάνα, έτσι ώστε ο Τζεφ να αποτελεί προέκταση και ενσάρκωση του ίδιου του θεατή.

Τελικά ο ήρωας προβάλεται και ταυτίζεται με τους απέναντι ενοίκους, και τα προβλήματά τους.  Προβλήματα έρωτα και γάμου, αλλά και επιλογής ανάμεσα στην έγγαμη ή την εργένικη ζωή! Παρατηρώντας με πάθος τους άλλους, παίρνει μαθήματα από την ίδια τη ζωή. 

Οι άνθρωποι που βάζει στο στόχαστρο με τα κυάλια και τη φωτογραφική του μηχανή, ταλαντεύονται και δοκιμάζονται ανάμεσα στην πίκρα της μοναξιάς και τον κορεσμό του γάμου. Η γεροντοκόρη που αποπειράται να αυτοκτονήσει ή ο εργένης μουσικός επιθυμούν να φτιάξουν ένα δεσμό, ενώ το "φθαρμένο" παντρεμένο ζευγάρι, μέσα από τις γκρίνιες και τους καυγάδες οδηγείται στην καταστροφή. Ενδιάμεσος κρίκος, το ζευγάρι των νεονύμφων, που κλείνονται εσπευσμένα στο γαμήλιο δωμάτιο για να χαρούν τον έρωτα τους, αλλά μετά από λίγο ο άντρας "κουράζεται". Ο Τζεφ προβάλει τον ψυχικό  του κόσμο σε όλα αυτά τα πρόσωπα, και ίσως φαντάζεται τον εαυτό του στη θέση τους. Απέναντι σε τόσα δείγματα ζωής που εκτίθενται, σίγουρα υποπτεύεται και τη δική του παρόμοια μοίρα στο μέλλον !!

    

Αναπόφευκτα προβάλει στους γείτονες του ακόμη και τους  δικούς του φόβους, την απωθημένη  του επιθετικότητα και τις βίαιες επιθυμίες του. Μάλιστα υποπτεύεται  ότι ο σύζυγος του απέναντι διαμερίσματος δολοφόνησε τη γυναίκα του, και  επιθυμεί σαδιστικά την εκπλήρωση των εικασιών του  και όχι την αθωότητα του συζύγου. Μέσα από  ψυχολογικά παιχνίδια προβολών, ταυτίσεων και απωθήσεων,  ακόμα κι ο ίδιος ο θεατής φτάνει στο σημείο να επιθυμεί το φόνο.

Στό τέλος όμως η έμπρακτη αναζήτηση της αλήθειας και του κινδύνου φέρνουν κοντά τον Τζεφ και τη Λίζα. Η πανέξυπνη αυτή γυναίκα θα περάσει στο πεδίο της δράσης εγκαταλείποντας την επιτήδευση της, επιδεικνύοντας πρακτικό πνεύμα και τόλμη. Υποσκελίζει άνετα τον ντε φάκτο ανίκανο γκόμενο, και παίρνει τα ηνία στα χέρια της. Ο κοινός αγώνας τους για την κατάκτηση της γνώσης μέσα από την πράξη και ο πυρετός της ενεργοποίησης τους, θα ενώσουν το ζευγάρι. Μέσα από δυνατές δοκιμασίες, ο ήρωας θα εγκαταλείψει τη στάση του αδρανούς ηδονιζομένου παρατηρητή και θα εμπλακεί ενεργά στο ρου της ζωής και του κόσμου.

Η ταινία έχει "happy end". Συμβαίνει όμως το ίδιο και στη ζωή του καθενός μας; Τροφή για σκέψη ...

Απο τις πολλές όμορφες σκηνές της ταινίας, διάλεξα τον παρακάτω διασκεδαστικό διάλογο (περίπου στο 9ο λεπτό) μεταξύ του Τζεφ και της Στέλλας, της νοσοκόμας  του: 

Στέλλα: Θα έπρεπε να γίνω μέντιουμ, αντί για νοσοκόμα ασφαλιστικής εταιρείας. Η μύτη μου μυρίζεται τις φασαρίες, μπορώ να τις μυριστώ από μίλια μακριά… Έχεις ακούσει για το κραχ του ’29 στο χρηματιστήριο; Το πρόβλεψα !

Τζεφ: Πώς;

Στέλλα: Πολύ απλά. Ήμουν νοσοκόμα ενός διευθυντή της Τζέναραλ Μότορς. Πρόβλημα στα νεφρά, έλεγαν οι γιατροί. Νεύρα, έλεγα εγώ. Ύστερα αναρωτήθηκα, τι προκαλεί νεύρα στην Τζένεραλ Μότορς; Υπερπαραγωγή, κατάρρευση, απάντησα. Όταν η Τζένεραλ Μότορς πάει στην τουαλέτα δέκα φορές τη μέρα, όλη η χώρα είναι έτοιμη να τα κάνει πάνω της.

Τζεφ: Στέλλα, στην οικονομία μια πάθηση των νεφρών δεν έχει σχέση με το χρηματιστήριο. Καμία απολύτως.

Στέλλα: Το χρηματιστήριο κατέρρευσε όμως, δεν κατέρρευσε;

Ακολουθεί μία όμορφη ανάλυση της ταινίας από φοιτητές του παν/μίου Central Florida, στο video του παρακάτω συνδέσμου:

Rear Window

ΥΓ: Οι 3 εικόνες είναι αποκαλυπτικότερες με ένα μόνο κλικ!

:)

Eπιτέλους !

Οut of my mind, λοιπόν! Mια και καλή ...

I'm putting you baby

I'm putting you right out, right out of my mind

I'm putting you baby

I'm putting you right out, right out of my mind

So tired of running after you girl, 

being, being, being, being, being

being 1 & 1 & 1 & 1 & 1 & 1 half steps behind
all the time

Go tell your friends (your ... stupid friends !)

Go tell your friends just what Johnny did

(and don't lie about it either, tell the truth baby)

Go tell your friends

Go tell your friends EXACTLY, EXACTLY what Johnny did, dear

If they don't tell you that you're stupid and crazy baby

Lord, they're just as messed up as you is!

Blues to the max ... All is not lost ...

ΥΓ: Κλικ στις 2 εικόνες του post, για  ... ενδιαφέροντα ενδεχόμενα



:)

69th Post

Ποτέ δεν μου άρεσαν τα στρογγυλά νούμερα. Όμως δεν μπορώ να πω το ίδιο  για oρισμένους ιδιαίτερους αριθμούς, όπως για παράδειγμα τους πρώτους (με την μαθηματική έννοια του όρου.) Όποτε έπαιζα μπάσκετ στην ομάδα του σχολείου μου ή αργότερα στο παν/μιο, πάντα προτιμούσα να φοράω φανέλα που επάνω της είχε πρώτο αριθμό. Είχα την περίεργη αλλά σαφώς αβάσιμη αίσθηση, ότι αριθμοί όπως το 17 ή το 23 αύξαναν την  αποτελεσματικότητα και την επιθετικότητά μου στο παιχνίδι. Αυτό όμως δεν σήμαινε σε καμμία περίπτωση ότι δεν θεωρούσα αισθητικά ελκυστικούς αρκετούς σύνθετους αριθμούς !

Για παράδειγμα, το σημερινό μου post είναι το εξηκοστό ένατο. Ο αριθμός αυτός, αν και δεν είναι πρώτος, πάντα ασκούσε επάνω μου μία εξαιρετική γοητεία. Ας προσπαθήσω λοιπόν να ψηλαφήσω στοιχειωδώς μερικά πράγματα που σχετίζονται με τον αριθμό 69. 

Ο αριθμός 69, ως σύνθετος και ημιπρώτος, είναι το γινόμενο δύο όμορφων πρώτων,  του 3 και του 23.  Οι τεράστιοι ημιπρώτοι είναι χρήσιμοι στην κρυπτογραφία (πχ αλγόριθμος RSA), και αυτό σε πείσμα του υπέροχου G.H. Hardy, που πίστευε ότι είναι αδιανόητη η πρακτική χρησιμότητα των Καθαρών Μαθηματικών και ιδιαίτερα της βασίλισσάς τους, της Θεωρίας Αριθμών !

To 69 είναι στροβογραμματικός αριθμός, δηλαδή παραμένει ο ίδιος αν τον γυρίσουμε ανάποδα. Ενδεικτικά, τέτοιοι αριθμοί είναι οι εξής:  11, 69, 88, 96, 101, 111, 181, 609, 619, 689, 808, 818, 888, 906, 916, 986, 1001, 1111, 1691, 1881, 1961, 6009, 6119 ...

69 ≈ 163(π - e), με ακρίβεια 0,0005 % !!!

Το τετράγωνο και ο κύβος του 69, περιέχουν μαζί τα 10 ψηφία του δεκαδικού συστήματος αρίθμησης: 69² = 4,761 και 69³ = 328,509

Είναι το ζωδιακό σύμβολο του Καρκίνου.

Eίναι ο τίτλος του βιβλίου και της ομώνυμης ταινίας 69 (2004) του  Ryu Murakami, που θεωρείται το μαύρο άλογο της σύγχρονης γιαπωνέζικης λογοτεχνίας.

Ο Ατομικός Αριθμός του στοιχείου Θούλιου είναι 69. 

Το  M69 είναι  ένα σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό του Αιγόκερου.

To VAT 69 είναι μία παλιά μάρκα ουίσκυ. Όταν ήμουν στο Δημοτικό θυμάμαι ότι στο σπίτι είχαμε ένα πανέμορφο πορτατίφ με βάση ένα παλιό μπουκάλι ουίσκυ VAT 69.  Χθες, γιορτή της Μητέρας,  ρώτησα την μάνα μου τι απόγινε το πορτατίφ, και η απάντησή της ήταν: "Μήπως παίρνεις ... ληγμένα παιδάκι μου ?" Αμέσως βέβαια απέδωσα την έλλειψη συνενόησης στο ηλικιακό χάσμα !

Το 69 μοιάζει με το σύμβολο Yin Yang.

Kαι .. φυσικά  το 69 είναι η πασίγνωστη σεξουαλική στάση, που διευκολύνει αφάνταστα τον αμοιβαίο και ταυτόχρονο στοματικό έρωτα !

Εννοείται πως είναι ευπρόσδεκτες οποιεσδήποτε άλλες σκέψεις για τον αριθμό 69, αυτόν τον γοητευτικό και παράξενο ελκυστή.

YΓ: Ένα κλικ στις 2 εικόνες και στα 22 links .. δεν βλάπτει!

:)

Molotov cocktail

Mε αφορμή τον άδικο θάνατο τριών συνανθρώπων μας απο τις "βόμβες" μολότωφ ανεγκέφαλων και - κατά τεκμήριο - αναίσθητων κουκουλοφόρων, ξεπήδησε αυθόρμητα στο μυαλό μου η παρακάτω (ματαιόδοξη ... έστω) σκέψη.

  Σίγουρα δεν πήγαν στράφι οι σχεδόν καθημερινοί περίπατοι στο δάσος Συγγρού (Μαρούσι)  μιάς ασυνήθιστης γυμνασιακής τάξης, με τον υπέροχο καθηγητή του ΕΕΑ (Καραγεωργίου) να απαγγέλει και να μεταφράζει Λυσία και Ισοκράτη σε καμμιά 15αριά μαθητές του, που τον ακολουθούσαν ανάμεσα στα πεύκα ! Όλα αυτά στο πλαίσιο του μαθήματος των Αρχαίων Ελληνικών με πρωτοβουλία  αυτού του χαρισματικού φιλόλογου. Βέβαια, αρκετές φορές κάναμε και τις χοντρές πλάκες  μας σαν  "έκνομοι" πιτσιρικάδες, χωρίς φυσικά να φανταζόμαστε ότι  η ποιοτική διαμόρφωση των εγκεφάλων μας λόγω  ... Λυσία, θα ήταν ίσως χρήσιμη και καθοριστική στις ζωές μας. Στη δική μου ζωή πάντως ήταν !

  Ο Λυσίας, είχε πει στον “υπέρ του αδυνάτου” λόγο του: "Τα του σώματος δυστυχήματα τοίς της ψυχής επιτηδεύμασιν ιάσθαι". Μάθαμε πάρα πολλά απο αυτόν τον λογογράφο, αλλά κυρίως μας έδωσε μοναδικά ερεθίσματα για να σκεφτούμε παραπέρα!

  Δεν χρειαζόμαστε καμιά "αριστερά", καμιά "δεξιά", κανέναν “-ισμό”, αλλά ούτε και τα κάθε λογής ανθρωπογενή και αφελή θεϊστικά παραμυθάκια, για να αγαπάμε και να σεβόμαστε ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους συνανθρώπους μας, και να "προστατεύουμε" τους αδύνατους κάθε μορφής (παιδιά, ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, κοινωνικά αποκλεισμένους, κλπ.) Η προστασία των αδύναμων και συνεπώς των μη προνομιούχων είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού μιας κοινωνίας. Δυστυχώς, απο στατιστικό ατύχημα γεννηθήκαμε σε ένα τρισάθλιο κράτος, που είναι ελειμματικό σε όλους σχεδόν τους τομείς, και ταυτόχρονα έχει εξοργιστικά χαμηλό επίπεδο "κατά κεφαλήν καλλιέργειας" και κοινωνικής συνείδησης.

  Το μόνο που σαφέστατα χρειαζόμαστε είναι κοινή λογική και καλλιέργεια του νου. Πού και πού, άντε ... και λίγο George Benson, για να μας ηρεμεί και να μας υπενθυμίζει τα εντελώς βασικά:

ΥΓ: Όπως πάντα, click τις 2 εικόνες και τα 10 links του κειμένου

:)

Ένοχον Πάθος

 
Μέσα στο δάσος

εκεί όπου ανάμεσα απ' τα πυκνά κλαριά
φτάνει λίγο φως
απ' τον βαρύ ουρανό
κοντά στο χώμα
που το σκεπάζει
παχύ στρώμα
σάπια φύλλα
σε μια κλάρα χαμηλή
κάθεται ένα
π ο υ λ ί

ένα πουλί
πολύ
περίεργο:
σα μαδημένο
σα σκεφτικό

έ ν α   π α λ ι ό   π ο υ λ ί

τι να σκέπτεται άραγες
αυτό το πουλί
το παλιό
στο σκοτάδι;

αχ! τίποτα
δε σκέπτεται απολύτως τίποτα!

απλούστατα
συνέλαβε δι' αυτήν
ένοχον
πάθος

(Ν. Εγγονόπουλος, Βενζίνη, Mην oμιλείτε εις τον οδηγόν, 1938)

YΓ: Με δική σας ευθύνη τα click στις 2 εικόνες και στο μοναδικό link!

:)

A Modified Proust Questionnaire

The Proust Questionnaire is a questionnaire about one's personality. Its name and modern popularity as a form of interview is owed to the responses given by the French writer Marcel Proust, who believed that people must know and understand themselves before they could know or understand others. He developed a list of subjective questions that he felt would help reveal to people their true selves and the inner personalities of those around them. A similar questionnaire is regularly seen on the back page of Vanity Fair magazine, answered by various celebrities.

In what follows I give my own answers. Why don't you try it ?

What is your idea of perfect happiness?

Perfection does not exist. In any case, we have happiness when the distance between reality and what we want  is minimized ... this distance is almost never zero.

What is your greatest fear?

Pain of any sort.

What is the trait you most deplore in yourself?

Impatience (it eventually "killed" my modest chess ambitions.)

What is the trait you most deplore in others?

Religious fanaticism, bad breath and envy.

Which living person do you most admire?

Roger Penrose.

What is your greatest extravagance?

Playing basket ball with friends and surfing the net.

What is your current state of mind?

Excited.

What do you consider the most overrated virtue?

Chastity and modesty.

On what occasion do you lie?

I don't need an occasion.

What do you dislike most about your appearance?

Not much. Perhaps my waistline.

Which living person(s) do you most despise?

Priests, politicians and dictators.

What is the quality you most like in a man?

Humour and ... balls.

What is the quality you most like in a woman?

Voluptuousness and ... balls.

Which words or phrases do you most overuse?

"Thanks a lot," "Just in case"and "not exactly rocket science."

Which talent would you most like to have?

The chess talent of Bobby Fischer and to play the alto sax well.

If you could change one thing about yourself, what would it be?

The size of my ... nose.

What do you consider your greatest achievement?

Being unique.

If you were to die and come back as a person or thing, what do you think it would be?

My blue-eyed, black cat Charlie (he died when I was 31 years old).

What is your most treasured possession?

Μy IQ.

What do you regard as the lowest depth of misery?

Suffering. And of course, not getting laid when you want it.

What is your favorite occupation?

I would rather be an astronomer.

What is your most marked characteristic?

My charm and curiosity.  Of course, NOT my modesty.

Who are your favorite writers?

Betrand Russel, Boris Vian, Richard Feynman, Roger Penrose, W. S. Maugham, J. Krishnamurti, Karl Popper, Plato and many others.

Who is your favorite hero of fiction?

The HAL 9000 computer in "2001: A Space Odyssey."

Which historical figure do you most identify with?

Johanne Kepler (and Icarus in Greek mythology!)

What do you most value in your friends?

Their ability to make me (and others) laugh.

Who are your heroes in real life?

There are no heroes.

What is it that you most dislike?

Religious bullshit. All kinds of -isms.

What is your greatest regret?

That I left my job in Britain and returned to Greece for a 2-year term of obligatory army service.

How would you like to die?

Alone, healthy (lol !!) and laughing.

What is your motto?

Live now, die later.

YΓ:  At your own risk, click the 2 images and the 3 links in the text !


:)

The joy of Sax

You may wonder why this post is in English. A few months ago, a fellow blogger brought to my attention that my posts were ... all Greek to her, and that the various translation software engines I suggested, were  all deplorable. That's why today I finally decided to try my ... super duper english.

Let me first introduce the extremely shy elephant in the room, as quickly as possible !

One of my dreams as a teenager was to become an alto sax player. Instead, I became a superb sax ... listener !!!  Why ? I knew that in any field, particularly  in the fine arts, fulfillment of dreams occurs only when talent coexists  with hard work and dedication. In those "teen" years my mind was permeated with the arbitrary notion, that I lacked all the aforementioned prerequisites. Furthermore, sport, chess and (later) universities occupied most of my free time, and the net result was that I never even touched the ... bloody instrument. Sometimes I wonder, not without remorse ... how can one be relatively certain of something like this, without even trying, at least once ? The situation doesn't get any better, whenever my brother - an excellent latin jazz guitarist and composer - tells me that I have a unique "musical" ear ! Sometimes I suspect  he does it just to annoy me for not playing the sax, and of course he cracks me up - quite easily - most of the time !

After this brief encounter with my peculiar elephant, you may have guessed that of all the musical instruments, my absolute choice are the "brass" ones,  saxophone being the real king of the horns. I love this instrument, because I think it approximates the human voice more closely than any of its rivals. The most observant readers  will have already realized that more than 90 %  of the songs hidden in the pictures of my posts, contain "brass" sounds.

I hope you will enjoy the following 2 poems of ... pure sax poetry:

The saxophone (Steve Patterson)  

the saxophone

moans its mournful tone

each deep, rich note
of its mournful wail
a symphony,
giving sympathy
to my mournful soul

each mellow sound
aiding my Whole
to be found

the saxophone
moans its mournful tone
its mellow moan
cuts to the bone
cuts thru'
my heart of stone

Saxophone Love (Kimberly D. Robinson) 

Friday night was Jazz Night
at the Blue Bongo Club
down on 57th Street

He started blowing about
three Fridays ago, and
his presence alone would
give one pause

Me and the girls went
every Friday night, but
that Friday was different

Between deep Tenor breaths,
he looked at me,
like I belonged to him

After the gig was over,
he asked me to stay

He seemed to know that
I wanted to feel the
stiffness of his brass horn

Alone, we talked, we danced
then he pulled out his brass
it felt so good in my hands

Cool, erect, and smooth
to my touch, he titillated me
oh so gently

I tasted and in and out
and out and in
my mouth moistened for more

He threw his head back
to partake of my...
performance and smiled

When done
we both agreed
I needed to take...
Saxophone Lessons

YΓ: Click the 4 images above to reveal ... what else? .. pure  magic! 
(Also, don't forget the 24 links in the text)

:)

Ζητείται Λογική !

Δύο σύντομα video απο έναν σπάνιο άνθρωπο, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην επιστημονική μελέτη  της φύσης. Τον υπέροχο David Attenborough.

To πρώτο 3λεπτο video αφορά ένα φοβερό πουλί που μιμείται τα πάντα, το Lyre Bird. Ονομάζεται έτσι επειδή όταν το αρσενικό απλώνει την φτερωτή ουρά του, μοιάζει με το μουσικό όργανο λύρα. Πολλοί το αποκαλούν και πουλί-ψεύτη ! Σ' αυτό το video μιμείται άλλα πουλιά, καθώς και τους ήχους φωτογραφικής μηχανής (με ή χωρίς μοτέρ !), συναγερμό αυτοκινήτου,  βενζινοπρίονου κλπ

Στο δεύτερο video ο David χρειάζεται μόλις 4 λεπτά για να ξετινάξει τα κάθε λογής θεϊστικά παραμυθάκια, εκθέτοντας συνοπτικά το επιστημονικά τεκμηριωμένο γεγονός της Δαρβινικής Εξέλιξης των Ειδών. Είναι απολαυστική η θέση του για το πόσο βλαπτικό  είναι το βιβλίο της Γένεσης για την ανθρώπινη συμπεριφορά προς τη φύση !

Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με έναν  πολύ ενδιαφέροντα 84χρονο!

ΥΓ: Click στις 2 εικόνες για κάποιου είδους ... αποκαλύψεις !

:)

Fais moi mal

Στην πάνω φωτογραφία ο αξέχαστος Boris Vian με την καταπληκτική Magali Noël, γαλλίδα ηθοποιό τουρκικής καταγωγής, που ερμήνευσε το τραγούδι που ακούγεται στο παρακάτω video. Μετά το 1956, και για πάρα πολλά χρόνια,  είχε απαγορευτεί απο τα ΜΜΕ, επειδή οι στίχοι του Boris περιέγραφαν ένα σαδομαζοχιστικό επεισόδιο. Η τρομερή αίσθηση του χιούμορ που είναι διάχυτη στους στίχους, δεν έσωσε το τραγούδι απο τα νύχια της τότε  τρισάθλιας λογοκρισίας.

Το άκουγα πολύ σε ηλικία 17 - 18 ετών, ένα όμορφο καλοκαίρι στην Κέα (Τζιά). Απολαύστε το πιο κάτω,  σε ...  ελεύθερη μετάφραση ! 

Ανασηκώθηκε μόλις πλησίασα, κι όρθιος ήταν πολύ πιο κοντός

Σκέφτηκα :  "Τον έχω στο τσεπάκι μου, αυτός  ο μικρούλης είναι για το κρεβάτι μου"
 
Μου 'φτανε στον ώμο, αλλά ήταν στο σύνολο γεροδεμένος

Μ' ακολούθησε στο δωμάτιό μου, και φώναξα: "όρμα λύκε μου!"

Πόνεσέ με, Τζόνυ, ανέβασέ με στα ουράνια ...ζουμ!
πόνεσέ με, Τζόνυ, εμένα μ' αρέσει ο έρωτας που κανει μπουμ

(θα 'θελε να την πονέσει ...)

Δεν φορούσε πια παρά μόνο τις κάλτσες του, κάτι όμορφες κίτρινες με ρίγες μπλε
με κοιτούσε σαν χαζός, δεν καταλάβαινε τίποτα ο έρμος
και μου είπε απολογητικά:  "δεν θα πείραζα ούτε μύγα"
με εκνεύρισε, του άστραψα μια,  και τσίριξα με άγριο ύφος:

Πόνεσέ με, Τζόνυ, δεν είμαι μύγα εγω! ζζζζζζζζ
πόνεσέ με, Τζόνυ, μ' αρέσει ο έρωτας που κάνει μπουμ

(άντε να την πονέσεις ...)

Βλέποντας οτι δεν ερεθιζόταν, τον έβρισα άγρια, του έσουρα του κόσμου τις βρισιές
κι άλλους χαρακτηρισμούς πολύ πρωτότυπους ... αυτό άξαφνα τονε ξύπνησε και μου είπε :
"σταμάτα το παραλήρημα, με θεωρείς κακομοίρη ... τώρα θα σου δείξω τι πα να πει θρίλερ"

πόνεσέ με, Τζόνυ!
οχι με τα πόδια! .. ναιι !
πόνεσέ με,Τζόνυ!
δεν μου αρέσει ο έρωτας που κάνει μπινγκ

(την πόνεσε ...)

Ξανάβαλε το πουκαμισάκι του, το κουστούμι, τα παπουτσάκια του
και κατέβηκε τις σκάλες αφήνοντάς με, με ένα βγαλμένο ώμο

Για τέτοιου είδους υποκείμενα δεν αξίζει ο κόπος
τώρα έχω έναν πισινό γεμάτο μελανιές, και ποτέ πια δεν θα ξαναπώ:

πόνεσέ με, Τζόνυ ... στείλε με στα ουράνια ... ζουoυουμμμ
πόνεσέ με, Τζόνυ, μ' αρέσει ο έρωτας που κάνει μπουουουμ

(Ω! Τζόνυ ...)

Ω! τον παλιάνθρωπο, μπούχτισα !

YΓ: Κλικάρετε αδίστακτα τις 2 εικόνες!


:)

Τύψεις ?

Δεν είναι λίγες οι φορές που θυμάμαι το εξής περιστατικό. Στα 17 μου χρόνια γνώριζα έναν καταπληκτικό άνθρωπο, πρόσφυγα απο την Σμύρνη, συνταξιούχο ταξίαρχο, γείτονα στην Αθήνα (περιοχή Ερυθρού Σταυρού), χήρο και οικογενειακό φίλο.

Δεν ήταν συνηθισμένος στρατιωτικός. Στα 70 χρόνια του είχε μακριά μαλλιά με κοτσίδα, άκουγε Porgy and Bess  του Gershwin  και πολύ jazz, "τρελαινόταν" με το scat-singing της Ella Fitzgerald και του Louis Armstrong, ήταν εξαιρετικά καλλιεργημένος, διάβαζε πολύ,  μου δάνειζε jazz  LP δίσκους  καθώς και βιβλία με ποιήματα των Εγγονόπουλου και Εμπειρίκου, και άφηνε την όμορφη (συνομήλική μου) κόρη του να επιστρέφει ότι ώρα ήθελε απο τα Σαββατιάτικα party, αρκεί να την συνόδευα.

Κάποια μέρα με παρακάλεσε να κάνω κάτι φαινομενικά απλό. Να δώσω ένα τριαντάφυλλο σε ένα άγνωστο κορίτσι (μαθήτρια Λυκείου!) που ζούσε σε ένα σπίτι απέναντι απο το δικό μας και να της πω ότι είναι απο κάποιον θαυμαστή της ομορφιάς της. Τον ρώτησα γιατί δεν της το έδινε ο ίδιος, και μου απάντησε ότι θα το έκανε αν ήταν πολύ νεώτερος, ότι την έβλεπε κάθε πρωϊ (απο το μπαλκόνι του) και ήταν ερωτευμένος μαζί της, ότι σαφώς συνειδητοποιούσε το αδιέξοδο της κατάστασης, και ότι ήθελε απόλυτη εχεμύθεια. To τριαντάφυλλο θα ήταν μία μοναδική ρομαντική πράξη,  χωρίς συνέχεια.

Είπα όχι ...

Ακόμη όμως το σκέφτομαι. Συχνά μέσα μου αναδύεται η ενοχλητική σκέψη ότι ίσως έκανα λάθος που είπα αυτό το "αναίσθητο" όχι, σε έναν τόσο "ευαίσθητο" άνθρωπο.

ΥΓ1: Έχουν ενδιαφέρον τα 8 links στο κείμενο και τα 2 "πίσω" απο τις εικόνες.

ΥΓ2: Μερικές φορές βλέπω αυτό το blog σαν ένα είδος λευκώματος. Συνεπώς αυτή η ανάρτηση βρίσκεται πλέον στον "φυσικό" της χώρο και του "ανήκει" δικαιωματικά.

:)

Έχουν ψυχή οι ... παντρεμένοι ?

Ένα διάλειμμα απο τις .... συνηθισμένες (εικονοκλαστικές έστω) προσεγγίσεις του blog ... δεν βλάπτει !

«Αγάπη ή ελευθερία; Ιδού το μεγάλο δίλημμα», σκέφτεται ο Μάκης...

«Κάν’ τη στη ζούλα», απαντάει ο Αντρέας...

«Η ζωή είναι καθήκον», σκέφτεται ο Μάκης...

«Η ζωή είναι ταξίδι και περιπέτεια», απαντάει ο Αντρέας, «και πρέπει να τη ζεις παρέα με όμορφα πλάσματα...»

Δεκατρία χρόνια μετά την υπέροχη τηλεοπτική σειρά του Λευτέρη Καπώνη, σκέφτομαι ότι  άξιζε τον κόπο που τότε δεν είχα χάσει  ούτε ένα επεισόδιο (τα έβλεπα έστω και με καθυστέρηση, σε video).  Για μένα ήταν ένας  θεσπέσιος ύμνος στον έρωτα, στην αγάπη, στην φιλία,  στην αλληλεγγύη και στην ευρηματικότητα των ανθρώπων σε δύσκολους καιρούς. Με λίγα λόγια, ήταν μιά μοναδική ωδή στην περιπέτεια,  μέσα στη μουντή και άχρωμη  συμβατικότητα που μας  "πνίγει".  Άραγε, το βλέπουν και άλλοι  έτσι,  όπως εγώ ?  Ίσως να είμαι απελπιστικά μόνος σ' αυτή μου την προσέγγιση. Αλλά ειλικρινά, δεν μ' ενδιαφέρει καθόλου ...

«Είναι η εποχή του µπροστινού, κατάλαβες; Έτσι γίνονται οι δουλειές σήµερα. Ο πρωθυπουργός το λέει στον υπουργό, ο υπουργός το λέει στον υφυπουργό, ο υφυπουργός το λέει στον Φίτσουλα, ο Φίτσουλας το λέει στον Κίτσουλα, ο Κίτσουλας στον Ακάλυπτο και ο Ακάλυπτος στο ... Εργαλείο».

«Σ’ εµένα, δηλαδή...» τον έκοψε η Ζέτα.

«Ναι, κούκλα µου, σ’ εσένα. Και σκέπασε λίγο τα πόδια σου, γιατί ο πιλότος θα µας στουκάρει σε καµιά βραχονησίδα !»

Το  αμέσως επόμενο video ήταν πάντα  ο "απόλυτος ύμνος" για  την  ... απιστία ! Ένα πράμα σαν "εθνικός ύμνος" για τους κάθε λογής  ... μύστες και μύστριες.  Εκπληκτικοί για την εποχή τους οι διάσημοι μονόλογοι στα χρονικά σημεία 3:57 και 7:45.  Ασκούν μιά ανεξήγητη γοητεία. Απολαύστε ΟΛΟ το video ... χωρίς φόβο και  πάθος,  μόνο με τη συντροφιά κόκκινου κρασιού ! Kαι πάντα να θυμάστε κάτι που δυστυχώς οι περισσότεροι ξεχνάμε :  Live now, die later !!

Υπέροχη η Millie Jackson και το τραγούδι της ... Tick on clock !

ΥΓ:  Oι εικόνες πάντα "κρύβουν" κάτι ... Βρείτε το με ένα click !

Παιδείας .... εγκώμιον

Βλέπω τα παιδιά στα σχολικά τους μαντριά να εκπαιδεύονται με το φετιχισμό του αναλυτικού προγράμματος της επιτροπής σοφών του κράτους. Βλέπω τη μπότα του γραφειοκράτη να συνθλίβει το δημιουργό. Ο δάσκαλος είναι κάτι μεταξύ γραμματέα και χωροφύλακα αφού το σύστημα διαχειρίζεται την αγραμματοσύνη του και τον ιδεολογικό του στραβισμό με όρους επαγγελματικού προσανατολισμού των νέων σφαχτών. Τουτέστιν σέρνει το άρμα της αγοράς μαζί με το συρφετό από τσόλια πολιτικάντηδες, βλαχοδήμαρχους και θεούσες. Ο λαός προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Ο λαός έχει στρογγυλέψει δεν έχει γωνίες πια. Έχει εγκαταλείψει τα τέκνα του στα καταγώγια της εκπαίδευσης. Σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, παπαγαλίες. Ένα δεκαπεντάωρο της μέρας το πετσί του παιδιού δεν το βλέπει ο ήλιος.

 

Στην Αγγλία του 17ου αιώνα, τα πουλερικά και τα γουρούνια των κτηνοτρόφων ζούσαν και εκτρέφονταν σε σκοτεινούς χώρους για να παχύνουν το ταχύτερο δυνατόν. Το ελεύθερο τρέξιμο στους αγρούς, ακόμη και το βάδισμα, ήταν αδιανόητα. Οι συνήθειες αυτές καταναλώνουν θερμίδες, καθυστερούν την αύξηση του βάρους και συνεπώς, καθυστερούν την αύξηση του κέρδους. Η οικονομία, δυστυχώς, δεν μπορεί να περιμένει.

 

Ο ... "εκσυγχρονισμός", γέννημα θρέμμα κομπλεξικών φτωχοδιάβολων που ξέφυγαν απʼ τη μιζέρια του χωριού τους μεγαλουργώντας στην πόλη μέσα σʼ ένα άναρχο σκηνικό μεταπολεμικής σκόνης και πολιτικής αφασίας, έρχεται να κουμπώσει τα τέκνα του στο άρμα μιας μεταμοντέρνας δυστυχίας όπου τον πρώτο λόγο έχει η επιχειρηματικότητα. Ο μάνατζερ είναι ο δήμιος του νέου εργασιακού μεσαίωνα. 

Κι ότι μείνει όρθιο έρχεται να το αποκεφαλίσει ο διαφημιστής με τα τηλεπαιχνίδια, τʼ αθλητικά, το μπανιστήρι στις ζωές των άλλων.  Το παιδί στομώνει απʼ τις πληροφορίες. Νιώθει παρκαρισμένο, γερασμένο κοντά σε ένα μόνιμο θανατικό περασμένο στη φανέλα του σα φυλαχτό απʼ τους γονείς του που σαν υστερικοί του περνάνε όλα τα απωθημένα τους.   Σταβλίζεται σε φροντιστήρια. Από τους ίδιους ανθρώπους που δεν τους καταλαβαίνει ή τους κοροϊδεύει όταν διδάσκουν στην τάξη, από τους ίδιους προσλαμβάνει τα πάντα όταν κάνει φροντιστήριο.

Διασκεδάζει από υποχρέωση, από συνήθεια, από μίμηση. Η γλωσσική ύλη αποθεώνεται στα μηνύματα και τα μέιλ. Αποσπασματική με το σύνδρομο του τετελεσμένου και της προχειρότητας. Της γρηγοράδας των ρυθμών της ζωής που έχει μασήσει ύφασμα σαν το φερμουάρ σκαλώνοντας την επικοινωνία στο επίπεδο μιας πεισιθάνατης διαλεκτικής.

   

Το παιδί βαριέται, χωρίς να έχει γνωρίσει τον κόσμο τον έχει αποστηθίσει. Τον έχει κλείσει σε κουτάκια τον έχει αλφαδιάσει με τηλεθέαση. Το παιδί θα ξεπέσει αργά η γρήγορα στη θαυματουργία. Θα αναζητήσει το πρατήριο του θεού για ανεφοδιασμό. Θα γίνει πιστός καταναλωτής. Θα αποκτήσει σύνδρομα στέρησης. Θα φωλιάζει όλο και περισσότερο στα SMS προσδοκώντας ανταπόκριση χωρίς έξοδα. Χωρίς σπατάλη αισθήματος.

Κι όταν επιτέλους θα έρθει η στιγμή να μείνει μόνο του το παιδί δε θα είναι πια παιδί αλλά μεγάλος χωμένος στους μηχανισμούς. Θα είναι εξάρτημα ασύμβατο με τους δομικούς όρους της ύπαρξής του. Θα μυηθεί στην ψυχοθεραπεία του εκμαυλισμού. Θα διπλαρώνει υποκατάστατα. Θα ουρλιάζει περί παιδείας και αξιών, θα το παίζει οικογενειάρχης και κοινωνικός μα θα κρύβει κάτω απʼ το δέρμα του έναν λυσσασμένο, έναν σάτυρο, που θα περιμένει να του αδειάσουν τη γωνιά για να βρεί την ησυχία του. Θα πιλοτάρει την Ιστορία με την απουσία του. Θα βαράει σα ντενεκές μπροστά στους φίλους του απαριθμώντας κατορθώματα απʼ τις πρόσκαιρες περιπέτειές του, Θα κελαηδά ατάκες του Πρετεντέρη και του Βορίδη. Θα σκούζει σαν τον Άδωνι. Θα επαναστατεί μέχρι εκεί που θίγεται το ανούσιο μικροσυμφέρον του. Θα χυδαιολογεί με το φονταμενταλισμό του μικροαστού, θα ειρωνεύεται με την ασφάλεια του βολεμένου.

 

Η παιδεία είναι ο υπέρτατος μύθος του συστήματος. Η οριοθέτηση του όχλου. Στο όνομα του ορθολογισμού πλάθει συνειδήσεις. Ψαλιδίζει περιβάλλοντα. Τακτοποιεί την αντιλήψιμη πραγματικότητα αφήνοντας τις αισθήσεις και τις ορμές στο έλεος της μεταφυσικής. Η παιδεία υπερφαλαγγίζει το νόημα. Διαπομπεύει την διαφορετικότητα αλφαδιάζοντάς τη με το μέσο όρο. Διδάσκει την ποίηση εξευτελίζοντάς τη. Διδάσκει την τόλμη με ατολμία. Αν της τραβήξεις το χαλί του φορμαλισμού απʼ τα πόδια της θα τσακιστεί. Αν της δώσεις το φιλί της ζωής θα πεθάνει.

   

Ακούω τη φράση όλα είναι ζήτημα παιδείας κι ο νους μου πάει στα κρεματόρια. Η απόλαυση και η χαρά της δημιουργίας είναι εξόριστες απʼ τα σχολεία. Εκπαιδεύω, στο σημερινό κόσμο σημαίνει ευνουχίζω. Καταργώ τη φύση των πραγμάτων. Ληστεύω απʼ το μεδούλι του παιδιού την πραγματική ζωή. Το μπολιάζω με υποκατάστατα. Του δίνω απαντήσεις χωρίς ερωτήσεις. Ανατρέπω τη φυσική ροή της σκέψης του με βεβαιότητες. Καταργώ την ποιητική του τόλμη που εκφράζεται στο παιχνίδι του. Καταργώ την ποίηση που αντανακλά την πάλη ανάμεσα στο πάθος και τον λόγο του. Τη διαλεκτική τριβή που δίνει το σπινθήρα. Κι έτσι η έκθεση ιδεών γίνεται φλυαρία και μουσταλευριά που προορίζεται για το ζεστό μελάνι του διορθωτή. Γίνεται το προοίμιο μιας τακτοποιημένης ζωής που στοιχίζει τις ανάγκες με τα πάθη, την επιβίωση  με την απόλαυση. Προορίζοντας το λόγο για εργαλειακή χρήση, για να υπηρετεί τη μεθόριο των εγγράφων, για να εμπνέει χοντρόκωλους ακαδημαϊκούς που "υγραίνονται" φλυαρώντας σε συνέδρια.

Αντώνης Αντωνάκος (για την ... αντιγραφή:  Negentropist) 

YΓ: Οι δύο εικόνες "κρύβουν" κάτι όμορφο, σε δύο εκδοχές ... (στην "πρώτη" εικόνα τα λόγια αρχίζουν στο χρονικό σημείο 0:38) 

Just squeeze me (but PLEASE don't tease me) ... τι άλλο ?

:)

Γαλάζια και καφέ μάτια

Μία ημέρα μετά τη στυγνή δολοφονία του Martin Luther King, Jr το 1968, η δασκάλα Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό σχολείο της πόλης της στην Iowa, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Διαχώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους προσφέρει ένα αξέχαστο μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το παρακάτω ντοκουμέντο παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, καθώς και τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά, που κρατάει ακόμα ... σαρανταδύο χρόνια μετά !

Είναι ενδιαφέρουσα μία απλή σύγκριση με το παρακάτω video :

Αναρωτιέμαι ... μήπως  μαύρισε η πατρίδα μας, αλλά και η ζωή μας από το πολύ ... ράσο ?

ΥΓ1: Οι δύο εικόνες, αλλά και τα  links σε κείμενο και  υστερόγραφα, "κρύβουν" κάτι ...

ΥΓ2: Σαν ... πρασινομάτης, υποπτεύομαι ότι δε θα είχα καμμία τύχη στην τάξη της Jane Elliott.  Πιθανότατα θα με έστελνε κατευθείαν στη ... "γωνία" !!!  Δυστυχώς, ελάχιστοι έχουν την τύχη να αποκτούν τέτοιες μοναδικές εμπειρίες, και μάλιστα σε μικρή ηλικία. Κι' αυτό επειδή δεν υπάρχουν αρκετοί προικισμένοι, αμερόληπτοι και ευαίσθητοι άνθρωποι, σαν αυτή την υπέροχη δασκάλα.  

ΥΓ3: Aκολουθεί κάτι "διαφορετικό", με τον Randy Newman.  Αν και ο ίδιος  δεν είναι  το πρώτο "μπόι", πολλοί παρεξήγησαν το ειρωνικό, αντιρατσιστικό πνεύμα των στίχων του !

ΥΓ4:  Η κυρία Νίτσα ! (Μιχάλης Καραγάτσης)

ΥΓ5:  Mάντεψε ποιός θα 'ρθει το βράδυ (Guess who's coming to dinner)

:)

'Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας ?

Έχω γνωρίσει μερικούς συγγραφείς, ξένους και Έλληνες. Εκείνοι που γνωρίζω καλά,  εξομολογούνται αδίστακτα ότι έχουν ελάχιστη ιδέα προς τα που πηγαίνουν, όταν πρωτοχτυπούν τα πλήκτρα του Η/Υ για το καινούργιο τους βιβλίο !  Μπορεί να έχουν στα σπάργανα κάποιο χαρακτήρα, ίσως και δύο, αλλά όλοι τους παραδέχονται δραστικές αλλαγές στη διαδρομή και στον προορισμό, μετά την έναρξη του ταξιδιού. Ποτέ δεν άκουσα κάποιον να λέει οτι έχει προετοιμάσει  έναν πλήρη δομικό σκελετό, όπως μας δίδασκαν στο Λύκειο.

Στη διάρκεια της συναρπαστικής περιπέτειας του γραψίματος, ο συγγραφέας ψηλαφίζει και διακρίνει κόσμους, που ενσυνείδητα δεν υπάρχουν στο μυαλό του όταν  ξεκινά. Αυτή η οργανική διαδικασία, συχνά οδηγεί σε στιγμές ιδιόμορφων ανακαλύψεων και ανείπωτης γοητείας. Στην αρχή  αναδύεται αυθόρμητα μια θολή εικόνα. Όταν ο συγγραφέας προσθέτει μερικές πινελιές αυτή ... εξαφανίζεται ! Αλλά σίγουρα κάτι υπήρχε εκεί και δεν ησυχάζει μέχρι να το αιχμαλωτίσει.

Ένας φίλος μου ισχυριζόταν ότι το ταλέντο υπεισέρχεται στο πρώτο προσχέδιο του κειμένου, ενώ η τέχνη  στα επόμενα ! Γι' αυτό το λόγο ο συγγραφέας, όπως και κάθε άλλος καλλιτέχνης, δεν έχει κοινό απο το οποίο μπορεί να αντλήσει συμπαράσταση, αλλά ούτε και κάποια εξωτερική κρίση που μπορεί να αντικαταστήσει την αμείλικτη δική του, την εσωτερική. Η μοίρα του είναι να δημιουργεί τάξη απο την αναρχία της καρδιάς του, υποβάλοντας ταυτόχρονα τον εαυτό του σε ανηλεή πειθαρχία. Γι' αυτό, όταν αρχίσει να φλερτάρει με την φήμη,  οφείλει να κάνει πολλά διαλείμματα απο την δική του ζωή, και να αναζητά αυτό που κρύβεται στα τρίσβαθα της "ψυχής" του.

Για το τέλος άφησα το καλύτερο! Το πραγματικά έξοχο πόνημα του πολυαγαπημένου Charles Bukowski, με τίτλο : "Ώστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας ?", που  νομίζω ότι τα λέει όλα !

Aν δεν βγει από μέσα σου με ορμή σε πείσμα όλων, μην το κάνεις.
Αν δεν έρθει απρόσκλητο απ΄ την καρδιά κι από το μυαλό κι απ΄ το στόμα και από τα σωθικά σου, μην το κάνεις.
Αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη του υπολογιστή σου και την κοιτάζεις με τις ώρες και γέρνεις σαν καμπούρης πάνω από την γραφομηχανή σου γυρεύοντας με κόπο τις λέξεις που δεν έρχονται, μην το κάνεις.
Αν το κάνεις για τα λεφτά ή για την δόξα ασ' το καλύτερα.
Αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις.
Αν κάθεσαι εκεί πέρα και γράφεις τα ίδια και τα ίδια, μην το κάνεις.
Αν προσπαθείς να γράψεις όπως κάποιος άλλος, ξέχνα το, άσ΄ το καλύτερα.
Αν μπορείς να περιμένεις να βγει από μέσα σου μουγκρίζοντας, τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει με βαθύ βρυχηθμό, κάνε κάτι άλλο.
Αν πρέπει πρώτα να το δείξεις στη γυναίκα, στην γκόμενα, στον γκόμενο, στους γονείς σου ή σε οποιοδήποτε άλλο, δεν είσαι έτοιμος.
Μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες, μη γίνεις σαν τόσους και τόσους που αυτοαποκαλούνται "συγγραφείς", μην γίνεις γελοίος, πληκτικός, φαντασμένος.
Μην αφήσεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.
Οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν τρελαθεί στο χασμουρητό με το σινάφι σου.
Μην προστεθείς κι εσύ σ' αυτούς.
Μην το κάνεις, αν δεν πετάγεται απ΄ την ψυχή σου σαν πύραυλος, ασ' το καλύτερα.
Κάν΄ το μονάχα όταν νιώσεις πως αν δεν το κάνεις, θα τρελαθείς, θα αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις, αλλιώς μην το κάνεις.
Αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος σου καίει μέσα σου τα σπλάχνα, μην το κάνεις.
Όταν στ' αλήθεια έρθει η ώρα κι αν έχεις το χάρισμα θα γίνει από μόνο του και θα συνεχίσει να γίνεται, ώσπου να πεθάνεις ή να πεθάνει μέσα σου.
Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ!

ΥΓ: Μη διστάσετε να κλικάρετε τις 2 εικόνες, αλλά και τα 3 links του κειμένου

:)

Εγώ είμαι ένας ... άλλος !

(Σήμερα έπεσε ένα διαμάντι στα χέρια μου ! Ένα αιθέριο κείμενο του ποιητή Γιάννη Υφαντή, που δημοσιεύτηκε στο Κοντέινερ της Ελευθεροτυπίας. Απολαύστε το !!!) 

Με λεωφορείο του ΚΤΕΛ, Τρίτη, 14 Ιουλίου, με των 12, από Πάτρα για Αγρίνιο. Μαζί με το ξεκίνημα του αυτοκινήτου μπαίνουν και τα σκυλέ του ραδιοφώνου. Δηλαδή, για μιάμιση ώρα, ο οργανισμός μου θα πρέπει να αμύνεται μ’ όλες του τις δυνάμεις, απέναντι σ’ αυτό το δηλητήριο, που αποσυντονίζει τα κύτταρά μου και παραλύει τα μέλη μου.

Ακούω αυτό το ξεκίνημα του ηχητικού εμετού και προσπαθώ να ηρεμίσω τον εαυτό μου. Σχεδόν, επειδή τον φοβούμαι, του δίνω διαταγές: «Κοίταξε να ξεχαστείς ρε γαμώ το… Κάνε όμορφες σκέψεις… ψιθύρισε Καβάφη, Έλιοτ, Ρεμπώ,… ή, κρατήσου από αυτό το πανέμορφο τοπίο…».

Λέω στον εαυτό μου, αυτά που του λέω πάντα σ’ αυτή την περίπτωση… Πάντα αποφασίζω ότι δεν θα εξεγερθώ…(δεν γίνεται σε κάθε ταξίδι να μαλώνω με τον οδηγό)…Και πάντα ο εαυτός μου εξεγείρεται, ερήμην μου, έτοιμος αν χρειαστεί να σκοτώσει ή να σκοτωθεί…

«Αλλά σήμερα όχι… όχι κι αυτή τη φορά….Προσπάθησε….Όχι σου λέω ρε γαμώ το, άχρηστε, που σωματοποίησες ανάμεσα στους άγλωσσους βαρβάρους τη σχέση αίσθησης κι αισθητικής… όχι!...».

Έδωσα τις διαταγές στον εαυτό μου, αλλά η πραγματικότητα πραγματικότητα... Αρχίζω να λειώνω σαν παγωτό πάνω στη ζεστή άσφαλτο. Μόνο ο θυμός μου ακόμα με κρατάει κάπως από την κατάρρευση. Που δεν αντιδρά κανείς ρε γαμώ το. Που με βασανίζουν εν καιρώ ειρήνης και δεν το αντιλαμβάνεται κανείς…

Αλλά να, μια γυναίκα ακούγεται, μια γυναίκα που αντιδρά:

«Σας παρακαλώ… σταματήστε αυτά τα σκυλοτράγουδα, επιτέλους, σας παρακαλώ…είμαι άρρωστη…»

«Σε μένα μιλάτε;» λέει ο οδηγός.

«Μα σε ποιόν άλλον; Σε σένα…».

«Μα τα θέλει ο κόσμος κυρία μου. Δεν τα θέλετε;».

«Και βέβαια τα θέλουμε» απαντά μια κυράτσα…

«Μα πονάει το κεφάλι μου κυρία μου…Έρχομαι από γιατρό… Δεν είμαι υποχρεωμένη….» λέει η γυναίκα.

«Κι εγώ θέλω να χαλαρώσω με τραγούδια κυρία μου, δεν είμαι υποχρεωμένη…», απαντά η κυράτσα.

«Και γιατί σκυλοτράγουδα κυρία μου;…» φωνάζει ο οδηγός, «ελληνικά τραγούδια είναι…»

«Υπάρχουν και ξένα σκυλοτράγουδα; Δεν το ’ξερα…Αλλά δεν θα κάνουμε τώρα συζήτηση…κλείστε το».

«Βάλε Μπετόβεν στην κυρία παιδί μου…» φωνάζει η κυράτσα.

«Μα και Μπετόβεν να ήταν δεν είμαι υποχρεωμένη…καταλαβαίνετε… είμαι άρρωστη… έρχομαι από γιατρό….Και Μπετόβεν να ήταν δεν επιτρέπεται να μου τον επιβάλετε. Το λεωφορείο είναι μισθωμένο, ανήκει στους επιβάτες…».

«Επιβάτις είμαι κι εγώ κυρία μου», επιμένει η κυράτσα, κάνοντας τον οδηγό να καγχάσει χαιρέκακα, ενώ, ενώ χαμηλώνει κατά τι το εμετόριο…

Αυτή η φασαρία με δυνάμωσε. Αλλά στην ησυχία που ακολουθεί, τα χαμηλωμένα σκυλέ φτάνουν καθαρά ως εμένα. Και νοιώθω να με παραλύουν… Προσπαθώ από κάπου να πιαστώ…Κι ευτυχώς, ευτυχώς που υπάρχει κάτι να θυμώσω…ευτυχώς… αφού εντοπίζω πίσω μου δεξιά, έναν νεαρό, ήρεμο, απαθή. Έχει όλα όσα είχα στα εικοσιπέντε μου. Γένι, μαλλιά μακριά, επαναστατική εξάρτυση…όμως, μέσα του είναι χυλός… Η γενιά της καφετέριας γαμώ το… Όχι δεν είναι από αυτούς που βάζουν μπριλ κριμ και κλειστό παπουτσάκι με σοσόνι τον Ιούλιο… είναι απ’ αυτούς που υπολογίζουν να ρίξουν καμιά γκόμενα, διαφοροποιούμενοι, παίζοντάς το εμφανισιακά ολίγον τι Τσε Γκεβάρες. Γαμώ το καντήλι τους…

Έχουμε διανύσει σχεδόν τον μισό δρόμο, περάσαμε την Παλιοβούνα, φάνηκε ο Εύηνος. Πιο κάτω εκεί, δεξιά, στη στροφή, πάνω από τον Εύηνο, υπάρχει κάτι σαν ανεπίσημο πάρκινγκ. Όταν ταξιδεύω με τ’ αυτοκίνητό μου, σταματώ σ’ αυτό το σημείο, να δω τον Εύηνο από ψηλά... Αχ εσύ αέρα της ελευθερίας…Αλλά τώρα, τώρα είμαι σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ, τώρα είμαι στην κόλαση, στα πρόθυρα εγκεφαλικού…

Μα ξάφνου, τι συμβαίνει; Βλέπω το νεαρό να περνά με σπουδή δίπλα μου κρατώντας πιστόλι. Λίγο πριν το ανεπίσημο αυτό πάρκινγκ, το άγναντο αυτό, πάνω από τον Εύηνο... Πριν καταλάβω καλά τι γίνεται ακούω:

«Κόψε δεξιά και σταμάτησε ρε σκατόμαγκα. Κόψε δεξιά, εδώ, εδώ, αλλιώς θα σου την ανάψω».

Ο οδηγός κόβει ταχύτητα, μπαίνει δεξιά και σταματά…Ο νεαρός πηγαίνοντας προς τον οδηγό, χτυπά στον ώμο την κυρία που ήθελε να χαλαρώσει.

«Σήκω να χαλαρώσεις κυρία μου. Μπρος, έξω, έξω… Κι εσύ έξω καριόλη…» λέει στον οδηγό. «Έξω κ’ οι δυο γαμώ την κωλοκοινωνία σας, γαμώ τις δημοκρατίες των πολυεθνικών…έξω…».

Δεν προλαβαίνω να δω. Οι δυο έχουν βγει έξω κι από κοντά τους ο νεαρός με το πιστόλι… Δεν προλαβαίνω να δω…κάποιοι σηκώνονται να κοιτάξουν…ακούω μόνο…όλοι σηκώνονται να κοιτάξουν… ακούω μόνο: «Εσύ γαμημένε βασανιστή για να πας στα αιώνια σκυλάδικα!». Κι ακούω την πρώτη πιστολιά. «Κι εσύ αγάμητη σκυλού για να βρεις την αιώνια χαλάρωση». Κι ακούω τη δεύτερη πιστολιά.

Βρίσκω τη δύναμη να σηκωθώ. Και προλαβαίνω να δω τον νεαρό να δίνει σάλτο προς της δασωμένη πλαγιά. «Δεν θα τον πιάσουν» σκέφτομαι. «Όχι. Δεν θα τον πιάσουν… Φεύγει προς τα βουνά…. Προς τις πηγές του Εύηνου… και… του Γαλαξία…»

YΓ:  Όπως πάντα,  οι 2 εικόνες κρύβουν ... μουσική

:)

Oργάνωση και Ποσότητα

Έχω παρατηρήσει ότι υπάρχει μεγάλος φθόνος και ζήλεια σε βάρος των λίγων πρωτότυπων και δημιουργικών ανθρώπων. Η κοινωνία μας δεν τους ανέχεται. Οι εκμεταλλευτές τους φοβούνται. Οι υφιστάμενοι την εκμετάλευση δεν τους καταλαβαίνουν, ενώ οι διάφοροι γραφειοκράτες τους βλέπουν με φρίκη, επειδή δεν μπορούν να τους εντάξουν στα άχρωμα ... κουτάκια τους !

Σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να υπάρχει θέση  για μερικούς τουλάχιστον απο αυτούς τους  ιδιαίτερους ανθρώπους στα διάφορα κέντρα αποφάσεων, αν μη τι άλλο, για να ενσταλλάξουν ενθουσιασμό και   "ενέργεια" στο σύστημα ... αλλά πού είναι όλοι αυτοί ? Όμως σχεδόν πάντα καταλήγουμε στις διάφορες αποχρώσεις του μετρίου, με φυσική συνέπεια η μηχανή να καταρρέει, και οι συνιδιοκτήτες του αυτοκινήτου να αναλίσκονται στο αν θα χρησιμοποιήσουν το φρένο ή το χειρόφρενο !

Είναι κοινός τόπος, ότι η πληθώρα των μέτριων, άχρωμων και χωρίς ιδέες ανθρώπων διαχέονται στην κοινωνική οργάνωση και απομυζούν χυμούς, με βασικά εφόδια στις αποσκευές τους τα παιδαριώδη πάθη της κούφιας φιλοδοξίας και του γλοιώδους οπαδισμού ! Μερικές φορές  μάλιστα περνά απο το μυαλό μου η σουρεαλιστική σκέψη ότι οι μηχανές, που τόσο  ... λατρεύουμε, είναι εκείνες που τελικά  κάνουν τις βασικές επιλογές στα νευραλγικά κοινωνικά αξιώματα,  καθοδηγούμενες απο μία άκαμπτη, στυγνή και καθαρά ωφελιμιστική διαδικασία.

Ίσως γι' αυτό, κάποιες ελάχιστες φορές μετά τα μεσάνυχτα και πριν την αυγή, όταν δεν μου κολλάει ύπνος και όταν οι παλιές πληγές αρχίζουν να πονάνε, μούρχεται ξαφνικά το εφιαλτικό όραμα ενός κόσμου, στον οποίο τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων είναι απόλυτα αριθμημένα και καταχωρημένα, χωρίς να εμφανίζονται πουθενά αναλαμπές δημιουργικής έκφρασης και ευφυίας. Τα δίδυμα ιδανικά των καιρών μας, η οργάνωση και η ποσότητα, έχουν τότε κερδίσει για πάντα !

YΓ: Οι εικόνες κρύβουν νόστο και ... άλγος (νοσταλγία)

:)

Ομορφιά ... σκέτο !

Όταν θαυμάζω ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, ανίκανος να καταλάβω ή να εκφράσω την εκλεκτή συγκίνηση που μου προκαλεί, αυθόρμητα το βλέπω σαν μία πύλη που με οδηγεί σε ένα άλλο συναισθηματικό επίπεδο. Νομίζω ότι είναι δύσκολο για όποιον βυθίζεται σε στιγμές έντονης υπερβατικής εμπειρίας να αντισταθεί στη σκέψη, ότι  ίσως ρίχνει μία φευγαλέα ματιά σε ένα διαφορετικό βασίλειο ύπαρξης. Κατά κάποιο τρόπο, αυτή η διαφορετικότητα έγκειται στο ότι τέτοιες εμπειρίες κινούνται  αφάνταστα ψηλότερα, αλλά και έξω απο την καθημερινότητά μας. 

Aυτού του είδους οι αναλαμπές τυφλώνουν και θαμπώνουν, αλλά ταυτόχρονα μεταφέρουν ένα είδος ομορφιάς και γαλήνης πολύ μεγαλύτερο απο ότι συνήθως φανταζόμαστε ή γνωρίζουμε. Κι' αυτό επειδή η γλώσσα, που αναδύθηκε για να μεταφέρει τις σημασίες αυτού του κόσμου, δεν ταιριάζει με τον  άλλο κόσμο που βρίσκεται έξω απο τις συνηθισμένες  εμπειρίες μας.  

Το ίδιο συμβαίνει και με την  Τέχνη. Κάθε μορφή μεγάλης Τέχνης έχει αναμφισβήτητα την δύναμη να υποβάλλει σε όλους μας κάτι το υπερβατικό. O Σπινόζα είχε ορίσει την Τέχνη σαν  την οποιαδήποτε δημιουργία που περιέχει ιδέες, οι οποίες σαφώς υπερβαίνουν τις χρησιμοθηρικές σκοπιμότητες.

Αν αυτός ο κόσμος δεν είναι απλά ένα κακόγουστο αστείο

Αν η ζωή δεν είναι μία χυδαία αναλαμπή μέσα στην ψυχρή ακτινοβολία των άστρων

Αν η ύπαρξη δεν είναι ένα κενό γέλιο που διαπερνά τη συμπαντική γοητεία

Αν, με μιά λέξη, η Ομορφιά "σημαίνει" κάτι

τότε δεν θα πρέπει να αναζητούμε ερμηνείες για την σημασία της !

Aν ποτέ έχουμε την τύχη στη ζωή μας να ρίξουμε φευγαλέες  ματιές στο "ανείπωτα" όμορφο,  τότε δεν θα είναι καθόλου συνετό να προσπαθήσουμε να το αρθρώσουμε σε λόγο, αλλά ούτε και να το επενδύσουμε με σημασία που δεν μπορούμε να συλλάβουμε. Η ομορφιά, με όρους ανθρώπινης σημασίας, είναι ... άνευ σημασίας !

YΓ: Οπωσδήποτε κλικ στις 2 εικόνες, αλλά και στους 2 συνδέσμους (links) του κειμένου !

:)

Επιβίωση ?

Πως θα επιβιώσει η ανθρωπότητα ?

Στο παραπάνω ερώτημα απάντησε ο   Isaac Asimov (απεβίωσε στις  6 Απριλίου, 1992), καθηγητής Βιοχημείας στο Παν/μιο της Βοστώνης,  Πρόεδρος της Αμερικάνικης Ανθρωπιστικής Ένωσης, συγγραφέας βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και γνωστός μελλοντολόγος. Έχει γράψει περισσότερα απο 500 βιβλία.

Ήταν τα λόγια του προφητικά ?  22 χρόνια μετά, νομίζω πως ναι !


 Απειλές για την Ανθρωπότητα, Μέρος 1




Απάντηση για την ανθρωπότητα, Μέρος 2

" Είμαι άθεος πέρα για πέρα. Μου πήρε πολλά χρόνια να το πω. Πάντoτε ήμουν άθεος, αλλά  περιέργως αισθανόμουν ότι θα ήταν διανοητικά ασεβές να το παραδεχτώ, επειδή κάτι τέτοιο ενδεχομένως να  προϋπέθετε γνώση που δεν είχα. Θεωρούσα ότι ήταν καλύτερο για κάποιον να λέει ότι είναι ανθρωπιστής ή αγνωστικιστής.  Αν και δεν μπορώ να αποδείξω ότι δεν υπάρχει Θεός, διαισθάνομαι πολύ έντονα ότι δεν υπάρχει  και δεν θέλω να χάνω τον χρόνο μου με αυτό το θέμα ! "

(Στα παραπάνω όμορφα λόγια του Asimov θα πρόσθετα και το εξής. Κανένας δεν είναι επίσης σε θέση να αποδείξει, ότι και η περίφημη επουράνια τσαγιέρα του Bertrand Russel δεν υπάρχει !)  

YΓ:  Οι δύο εικόνες κρύβουν δύο όμορφα bonus ... To ίδιο και τα τέσσερα (4) links στο κείμενο !