Η τέχνη της αντιπαράθεσης

H oυσία στις περισσότερες διαφωνίες είναι η εξής: "Έχω δίκιο, έχεις άδικο!"

Τόσοι, μα τόσοι καβγάδες είναι κυριολεκτικά ανούσιοι. Ξεκινούν απο κάτι βλακώδες και άστοχο, του στυλ: "Ξέχασε να φέρει γάλα επιστρέφοντας  σπίτι!" ... "Τον κριτίκαρε μπροστά στους φίλους του!" ... "Κανόνισε κάτι χωρίς να την ρωτήσει!"

Όμως, τις περισσότερες φορές οι αντιπαραθέσεις κλιμακώνονται: "Ποτέ δεν προσέχεις τι λέω!"  ...  "Δε νιάζεσαι γιά μένα!"  ...  "Είσαι γεννημένος χαμένος!" ... "Είσαι μοχθηρός!"

Τη στιγμή της διαφωνίας κακώς θεωρούμε απαράδεκτο να διαφωνεί μαζί μας η άλλη πλευρά, είτε πρόκειται γιά τη  φίλη, τη σύζυγο, τη μητέρα μας ή την συνεργάτιδα στο γραφείο μας. Βέβαια, δεν είναι εγγενώς κακό να διαφωνούμε. Το αντίθετο μάλιστα! Αλλά το να απαιτούμε ανηλεώς απο τον συνομιλητή μας να αποδεχτεί την δική μας ερμηνεία των γεγονότων, δεν είναι και σημάδι άψογης πνευματικής υγείας. Είναι σημαντικό να μπορούμε να διαφωνούμε παραγωγικά, ώστε να μη βλάπτουμε ανεπανόρθωτα  τη σχέση μας με αγαπημένα άτομα.

Στις καλές διαφωνίες είμαστε συνήθως σε θέση να ξεδιαλύνουμε τι θέλουμε πραγματικά και πως μπορούμε να συμβιβαστούμε, ακόμα κι' αν δεν έχουμε καταλήξει κάπου. Η αντιπαράθεση έχει μία αρχή και ένα τέλος, ακόμη κι' αν η ανταλλαγή των επιχειρημάτων  δεν γίνεται πάντοτε με ευγένεια και  σεβασμό στην άλλη πλευρά.

Όμως, οι βλακώδεις αντιπαραθέσεις είναι το κάτι άλλο. Δεν είναι παρά ατέρμονες λούπες (κλειστοί βρόχοι) που αναπαράγουν συνεχώς την διαμάχη σε μία σχέση χωρίς να την επιλύουν! Στην έξαψη της στιγμής, η θεματολογία είναι ευμετάβλητη και μπορεί να ξεκινήσει απο το "Kοίτα πώς πάρκαρες το αυτοκίνητο!" για να καταλήξει στο καθόλου πρωτότυπο : "Είσαι ίδια η μάνα σου!"

Πως μπορεί να βγει κανείς  απ' αυτό τον φαύλο κύκλο ? Χμ ... Νομίζω πως  όταν αισθανθούμε την ακατανίκητη παρόρμηση να επιβάλουμε στον άλλο το "δίκιο" μας, τότε ακριβώς είναι και η στιγμή που  πρέπει να σταματήσουμε την αντιπαράθεση. Η μικρή μου πείρα "λέει" πως οι παρακάτω τρεις  ιδέες ίσως και να είναι χρήσιμες :

- Σκέψου!  Υπάρχει κάτι που να κερδίσεις απο την αντιπαράθεση στο σημείο που έχει φτάσει ? Αν όχι, τότε έφτασε η ώρα να σταματήσεις να μιλάς, όσο θυμωμένος και να είσαι !

- Μην επαναλαμβάνεσαι!  Το να θέτεις μόνο μία φορά το επιχείρημά σου είναι πιό ισχυρό απο πολλές φορές. Αυτό ισχύει και στο εργασιακό περιβάλλον. Πες ότι έχεις να πεις σαν καλός δικηγόρος στην τελική του αγόρευση. Οτιδήποτε πλεονασματικό θα αραιώσει και θα αποδυναμώσει τη επιχειρηματολογία σου.

- Mην απαντάς σε χαμηλού επιπέδου προκλήσεις, που ενδεχομένως έχουν σχεδιαστεί για να σε θυμώσουν !  Αν ο συνεργάτης ή η φίλη σου προσπαθήσουν να σε αποσταθεροποιήσουν λέγοντας  πχ  ... "Λες συνέχεια τις ίδιες μαλακίες!", αναγνώρισε την επιχειρηματολογική τους ένδεια  και άλλαξε αμέσως  κανάλι επικοινωνίας.

Πάνω απ' όλα οφείλουμε να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι η καλύτερη κατάληξη σε μία αντιπαράθεση είναι ότι ... τελειώνει ! Ακόμη και στις καλύτερες σχέσεις πάντα υπάρχουν εστίες ανεπίλυτης πικρίας και συνεπώς οφείλουμε να ξέρουμε ΠΩΣ να διαφωνούμε και ΠΟΤΕ να σταματάμε, αν θέλουμε να μη βλάψουμε ανεπανόρθωτα τις σχέσεις μας με ανθρώπους που μετράνε γιά μας.

ΥΓ: Δεν βλάπτει ένα κλικ στις 2 εικόνες και στα 2 link του κειμένου

:) 

Έκνομες σκέψεις

Mε τις έκνομές μου σκέψεις

αγγίζω το αέρινο κορμί της
και κείνη το διαισθάνεται
και ίσως ικανοποιείται
επειδή την λατρεύω
και δεν κρύβω
τις ατέλειές μου

Όμως συνεχώς "ταξιδεύει" ...

Καμιά φορά
ίσως εμφανιστεί
με μισόκλειστα μάτια
και πεσμένο ανοσοποιητικό
έτσι για να την αιφνιδιάσω
και να της διαβάσω
το ποίημα που έγραψα

Μόνο για κείνη ...

ΥΓ: Τα click στις 2 εικόνες ... προσθέτουν ... δεν αφαιρούν ...

:)

Woody για πάντα !

Δύο ξεκαρδιστικά, σύντομα video του ιδιοφυούς Woody Allen. Τα λόγια περιτεύουν ...

1) Διάλογος στην Έκθεση Ζωγραφικής: 

Woody: Αυτός είναι ένας υπέροχος Jackson Pollock, έτσι δεν είναι ?

Γυναίκα: Ναί, είναι.

Woody: Τι σου  ... "λέει" ?

Γυναίκα: Επαναβεβαιώνει τον αρνητισμό του σύμπαντος. Tην ειδεχθή μοναχική κενότητα της ύπαρξης. Το τίποτε. Τη δυσάρεστη κατάσταση του ανθρώπου που είναι αναγκασμένος να ζεί σε μία έρημη αιωνιότητα άνευ θεού, όπως μιά μικρή φλόγα που τρεμοπαίζει σε ένα αχανές κενό, με τίποτε άλλο παρά ερημιά, φρίκη και υποβάθμιση, που δημιουργούν έναν άχρηστο, ζοφερό ζουρλομανδύα σε ένα σκοτεινό παράλογο κόσμο.

Woody: Τι κάνεις το Σαββατόβραδο ?

Γυναίκα: Αυτοκτονώ.

Woody: Το βράδυ της Παρασκευής ?




2)  Διάλογος στην κυλιόμενη σκάλα:

Diane: O Erno είπε να πάμε με τη βόρεια κυλιόμενη σκάλα 

Woody: Εγώ παίρνω τις αποφάσεις, όχι ο Erno. Θα το κάνουμε με τον τρόπο μου.
  
Diane: Μα τα (αρχιτεκτονικά) σχέδια είναι του Erno ! Ξέρει για τι πράγμα μιλάει ! 

Woody: ΓΙAΤΙ ξέρει για τι πράγμα μιλάει? EΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟΣ ? ΓΙ' ΑΥΤΟ ΞΕΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ? Έχει σφραγίσματα στα δόντια. Το ήξερες αυτό για τον Erno ? Έχει σφραγισμένα δόντια. Όλα ! Έχει σφραγισμένα ... ούλα !  

Diane: Ο Erno είναι AΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ! Και ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ ! 

Woody: ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ ? (Κάνει μια ... πιρουέτα ) 

Diane: Είσαι ηλίθιος ! 

Woody: Θα το κάνουμε με τον τρόπο μου!  

Diane: Θαυμάσια !





ΥΓ:  Ένα κλικ στις 2 εικόνες ... θα σας ΣΥΝΑΡΠΑΣΕΙ !

:)

Lost and found ... temporarily

Όμορφη  ...  σε ζηλεύουν και σε κατηγορούν

Φοβισμένη ... κι' ας  ξέρουν λίγοι τ' όνομά σου

Λυπημένη ... γι' αυτό  κλαίς τα βράδια

Απόμακρη ...  δε σε βλέπουν όπως είσαι

Ψυχώ  ... με ουλές στους καρπούς σου

Νεράϊδα ... υπάρχεις στη φαντασία

Σιωπηλή ...  σφιχτά χείλια (ανοίγουν δύσκολα)

Αγνοημένη ... γεμάτη ντροπή

Προσποιητή ... με πλαστικά χαμόγελα

Φρικιό ... απ' τα 1000 χιλιόμετρα

Αναίσθητη ...  δε νιώθεις πολύ πόνο πιά

Σκοτεινιασμένη ...  φέρνεις  βροχή

Κλαμένη ... δάκρυα κυλάνε παντού
Ψυχωτική ...  στραγγίζεις το αίμα σου

Μισητή ... ξέρω, κανένας δεν σ' αγαπάει

Αδύναμη ... χμ!  δεν είσαι πλέον

Θυμωμένη ... εδώ δεν υπάρχει θεραπεία

Χαρούμενη ... όχι πιά

Φυλακισμένη  ... ζεις πίσω απ' τα κάγκελα της ζωής σου

Τρελή... αφού ματώνεις τόσο πολύ

Μοναχική ... υπέροχη και ανέγγιχτη

Ανόητη ... δεν αρέσεις (όμως δε φταις εσύ)

Χτυπημένη... αλλά πάντα μάχεσαι

Όμορφη ... μη τα παρατάς τώρα

Αυτοκτονική ...  κι' όμως υπάρχει τρόπος ...  κάπως ... κάπου

Φοβισμένη ... μη φοβάσαι

Μακρινή ... μη φεύγεις

Nοσηρή ... σε παρακαλώ, μη πεθάνεις απόψε

Αγχωμένη ... όλα θα πάνε καλά

Μαστουρωμένη  ...  ξέρω, θα καπνίσεις τη λύπη σου

Αλκοολική ...  ξέρω, θα πιείς αύριο

Oργισμένη ...  δεν πιστεύεις πιά σε τίποτε (και πολύ καλά κάνεις  !)

Καταπιεσμένη ...  πονάς πολύ

Τσακισμένη ... με σπασμένα φτερά

Ενοχλημένη ... που έπεσες απ' τη κούνια

Όμορφη ...  είσαι φίλη μου

Πονεμένη ... όλα θα διορθωθούν

Άσχημη ... όχι όπως παλιά

Θεσπέσια ... όχι  πιά

Όμορφη ...  σε όλη σου τη ζωή
Όμορφη ... ΟΧΙ ... ΟΧΙ άλλο ... αρκετά !

 
ΥΓ1: Κλικάρετε αδίστακτα τις 2 εικόνες και τα 27 links στο ποίημα

ΥΓ2: To αλκοόλ είναι ναρκωτικό ... Το τσιγάρο επίσης ... Ακόμη και οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εθιστικές σαν τα ναρκωτικά !   Είναι γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι της Τέχνης "διαλέγουν"  κάποια από τα παραπάνω, για να εκφράσουν καλύτερα την δημιουργικότητά τους.  Μήπως λοιπόν είναι μάταιο να ψάχνουμε για λάθος ?  

Θέλετε να πεθάνετε γέροι και αδύναμοι ? Καλό για σας !!! Ενδιαφέρουσα, σεβαστή  και  ... πλειοψηφική η  άποψή σας. Όμως ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του ζωή και δικαιούται να την ζει όπως θέλει. Δεν ωφελούν λοιπόν οι αντιμαχίες. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δίκιο ... εξαρτάται σε ποιά πλευρά θέλουν να βρεθούν, για να "νιώσουν" κάποια συγκεκριμένη άποψη ! Απλό δεν είναι ? Γιατί δεν το καταλαβαίνετε?

 

:)

Εσωστρεφείς ενωθείτε (με ... ηρεμία!)

Είμαι εσωστρεφής.

Kαι φυσικά μερικές φορές με παρεξηγούν οδυνηρά,  όπως και όλους τους ... "συναδέλφους" μου.

Η Ελλάδα είναι μία χώρα εξωστρεφών στην οποία η εσωστρέφεια είναι στίγμα. Οι γονείς συνήθως ανησυχούν όταν τα παιδιά τους διαβάζουν εξωσχολικά βιβλία στο δωμάτιό τους  αντί να παίζουν (ποδόσφαιρο ?) με την παρέα τους. Όσο για μένα που έπαιζα και παίζω μανιωδώς μπάσκετ, ουδέποτε με "χάλαγε" να  σουτάρω μόνος μου,  χωρίς συμπαίκτες ... αντίθετα αρκετές φορές το επεδίωκα !

Δεν είμαι ούτε ντροπαλός, ούτε κοινωνικά παράξενος ή ανεπαρκής (απ' όσο  τουλάχιστον... γνωρίζω, lol !!)  Γενικά, δεν απεχθάνομαι τους ανθρώπους, με τρεις αξιοσημείωτες εξαιρέσεις: τους κάθε λογής ρασοφόρους, πολιτικούς και δικτάτορες. Πάντως είμαι φιλικός με όλους και ορισμένοι  λένε ότι γοητεύονται με την παρέα, το χιούμορ, την συνεισφορά μου στον διάλογο και τις γνώσεις μου.  Επιπλέον, έχω μιλήσει πολλές φορές σε μεγάλα ακροατήρια ... Με λίγα λόγια, όποιος με γνωρίζει νομίζει ότι είμαι ... τέρας εξωστρέφειας !

Όμως η διαφορά μεταξύ εξωστρεφών και εσωστρεφών δεν είναι ότι οι πρώτοι είναι άριστοι  στην κοινωνικοποίηση  ενώ οι τελευταίοι όχι. Κατά τη γνώμη μου το κρίσιμο σημείο είναι ότι οι εξωστρεφείς εστιάζουν προς τα έξω και απορροφούν ενέργεια απο τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, ενώ αντίθετα οι εσωστρεφείς εστιάζουν προς τα μέσα (τροπή προς τα έσω ==>  εν + τροπή  ==> εντροπία) και αποστραγγίζονται απο την ενέργεια των  αλληλεπιδράσεων ...  μέσω αντίθετης ενεργειακής ροής !

Τα παραπάνω με περιγράφουν τέλεια. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το κατανοούν.

Έχω έρθει πολλές φορές  σε δύσκολη θέση για την απέχθειά μου στα κινητά τηλέφωνα (έχω MONO ένα ... μόνιμα μέσα στ΄αυτοκίνητο και σχεδόν πάντα είναι κλειστό!) και για την επιθυμία μου να φεύγω απο τις διάφορες συγκεντρώσεις (πάρτυ, pub, συνεστιάσεις κλπ) σχεδόν αμέσως μόλις φτάνω!

Έχω την γνώμη (επειδή ίσως με συμφέρει ? ... δε νομίζω !) ότι κανένας απο τους δύο τρόπους δεν είναι απο μόνος του  ο "σωστός" τρόπος. Απλούτατα είναι διαφορετικοί τρόποι συμπεριφοράς. Εγώ πάντως διαπερνώ το τείχος της εξωστρεφικής κοινωνικής προκατάληψης, αγκαλιάζοντας την εσωστρέφειά μου, παρατηρώντας την, διασκεδάζοντας μ' αυτήν, μελετώντας σαν τον Somerset Maugham τις διαφορετικές ανθρώπινες συμπεριφορές και σχεδιάζοντας στρατηγικές ... αν και με όλα αυτά το μόνο που τελικά καταφέρνω  ίσως είναι να  διαμορφώνω ποιοτικά τον αυθορμητισμό μου, που συνήθως ξεχειλίζει ανεξέλεγκτα χωρίς απολύτως κανένα πλάνο !

Συνεπώς, εσωστρεφείς όλου του κόσμου ...  ενωθείτε και αγκαλιάστε τη φύση σας.

Ήσυχα !

ΥΓ:  Κλικάρετε τις  2 εικόνες με ... δική σας ευθύνη !

:)

Ηδονή και Ευτυχία

Tiger, tiger, burning bright

In the forests of the night
What immortal hand or eye
Could frame thy fearful symmetry?

The Tiger, William Blake (1757-1827)

Αν υποτεθεί ότι έχουμε τη δυνατότητα να ζήσουμε 10 χρόνια της ζωής μας, σε  κατάσταση πλήρους ευδαιμονίας και ευτυχίας - αλλά στο τέλος ΔΕΝ θα θυμόμαστε  απολύτως τίποτε - θα το ... κάναμε ?

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η απάντηση πρέπει να είναι ΟΧΙ, αφού μακροπρόθεσμα είναι αδύνατη η ουσιαστική απόλαυση ΧΩΡΙΣ τα παρελκόμενα "πάνω" και "κάτω" της ζωής, που προσδίδουν ποικιλία εμπειριών, πυροδοτούν την διορατικότητα, ενώ παράλληλα μας υποβοηθούν να προσεγγίζουμε "ασυμπτωτικά" το ιδανικό της αυτογνωσίας, έτσι ώστε να αποκτούμε επίγνωση του τι πραγματικά "μετράει" γύρω μας. Στον αντίποδα υπάρχει μόνο η φευγαλέα ανταποδοτική ηδονή, που ελάχιστα μας βοηθά να εξελιχθούμε σαν προσωπικότητες.

Στο παραπάνω πλαίσιο ο Αριστοτέλης είχε πει το εξής περίφημο:

" Μετράμε τη ζωή με τις πράξεις, όχι με τα χρόνια. Με τις σκέψεις, όχι με τις αναπνοές. Mε τα αισθήματα, όχι με τους αριθμούς πάνω σε μία πλάκα. Δεν θα πρέπει να μετράμε τον χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς. Ζεί περισσότερο, αυτός που σκέπτεται περισσότερο,  αυτός που έχει ευγενή αισθήματα, αυτός που δρά καλύτερα. "

Ο θαυμάσιος αυτός στοχαστής είχε την γνώμη ότι η ύψιστη μορφή γνώσης επιτυγχάνεται με την ενόραση, που μας επιτρέπει να προσπελαύνουμε πρωτότυπες γεύσεις  ασυνήθιστων συναισθημάτων και σκέψεων. Παράλληλα η ενόραση εκτοξεύει στην οροφή το δυναμικό μας, και είναι ένα εφαλτήριο για την πραγματική ευτυχία.

Απο τα προαναφερθέντα είναι νομίζω εμφανές γιατί ο Αριστοτέλης θεωρούσε πως ένας βασικός λόγος της δυστυχίας των ανθρώπων  εδράζεται  στο ότι αφελώς "συγχέουν" την ηδονή με την ευτυχία. Η "ηδονή" αφορά την άμεση ικανοποίηση του σώματος και του "εγώ" μας. Αντίθετα η "ευτυχία" συμπορεύεται με την μακροπρόθεσμη ακμάζουσα επέκταση του εαυτού μας, και σχετίζεται έντονα με την ευγενή θρέψη του "νου" μας.

ΥΓ: Δεν νομίζω ότι βλάπτει ένα click στις 2 εικόνες και στα 5 links ...

:)

Aστρόσκονη

Life is minutiae, punctuated by irrelevancies

Δυστυχώς, μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού γνωρίζει ότι  τα χημικά στοιχεία σφυρηλατούνται, εδώ και 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, στις "φωτιές" αστεριών μεγάλης μάζας, τους υπερκαινοφανείς,  που εκρήγνυνται στο διάστημα εμπλουτίζοντας συνεχώς τις επόμενες γενιές αστεριών με άνθρακα, οξυγόνο, άζωτο και άλλα βασικά συστατικά της ίδιας της ζωής. Συνεπώς είμαστε στην κυριολεξία φτιαγμένοι  από "αστρόσκονη", κι'  αυτό ΔΕΝ είναι σχήμα λόγου !  

Όσο και να αντιδρούν πεισματικά οι κάθε λογής "Ταλιμπάν", Δύσης και Ανατολής, είναι  διασταυρωμένο επιστημονικά το γεγονός ότι είμαστε αστράνθρωποι. Λυπάμαι που ίσως απογοητευθούν ορισμένοι αναγνώστες, αλλά η επιστημονική γνώση είναι σαφώς προτιμότερη απο τους κάθε λογής αφελείς θρησκευτικούς μύθους, που επινόησαν αδαείς άνθρωποι μερικές χιλιάδες χρόνια πριν, υποτιμώντας κατάφωρα την νοημοσύνη των πολλών.

Προερχόμαστε λοιπόν από την "αστρόσκονη" κάποιου κοντινού υπερκαινοφανούς (supernova) και σίγουρα θα καταλήξουμε ξανά σε "αστρόσκονη".  Θα είμαστε δηλαδή το υπόστρωμα ενός νέου κύκλου εκρήξεων και δημιουργίας νησίδων "σχετικής τάξης", μέσα στην συμπαντική αταξία !

Θα επιστρέψουμε λοιπόν στ' άστρα. Κάπoτε θα υπάρξουν και άλλοι κόσμοι με άλλα όντα, αστρανθρώπους σαν εμάς, που θα γεννηθούν μέσα από τις στάχτες ενός ασήμαντου αστεριού, που  δεν έχει τα  ... προσόντα να γίνει supernova ... και σήμερα το λέμε Ήλιο !

ΥΓ: 13 links στο κείμενο ... και ένα που κρύβει η εικόνα !

:)

Phenomenal Woman και ένα ... βαζάκι

Πριν απο αρκετά χρόνια είχα διαβάσει το ποίημα Phenomenal Woman της Μaya Angelou. Tότε δεν το είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε. Όμως ξανάπεσε στα χέρια μου τις τελευταίες μέρες και κυριολεκτικά με κεραυνοβόλησε. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το δεύτερο άτιτλο ποίημα κάποιας αξιόλογης φίλης, που το έγραψε κυριολεκτικά στο γόνατο, σε χρόνο σαφώς ελάχιστο.  

Phenomenal woman

Pretty women wonder where my secret lies.
I'm not cute or built to suit a fashion model's size
But when I start to tell them,
They think I'm telling lies.
I say,
It's in the reach of my arms
The span of my hips,
The stride of my step,
The curl of my lips.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

I walk into a room
Just as cool as you please,
And to a man,
The fellows stand or
Fall down on their knees.
Then they swarm around me,
A hive of honey bees.
I say,
It's the fire in my eyes,
And the flash of my teeth,
The swing in my waist,
And the joy in my feet.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Men themselves have wondered
What they see in me.
They try so much
But they can't touch
My inner mystery.
When I try to show them,
They say they still can't see.
I say,
It's in the arch of my back,
The sun of my smile,
The ride of my breasts,
The grace of my style.
I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.
 

Now you understand
Just why my head's not bowed.
I don't shout or jump about
Or have to talk real loud.
When you see me passing
It ought to make you proud.
I say,
It's in the click of my heels,
The bend of my hair,
The palm of my hand,
The need for my care,
'Cause I'm a woman
Phenomenally.
Phenomenal woman,
That's me.

Άτιτλο

Όταν θα φύγεις, θα φτιάξω ένα βαζάκι με αναμνήσεις

κι εκεί θα φυλακίσω για πάντα

τις όμορφες στιγμές

αυτές που μου χάρισες να σε θυμάμαι…

Θα βάλω μέσα άρωμα

το άρωμα  του γιασεμιού,

κι έτσι δεν θα ξεχάσω την  αίσθηση ευωδίας που μου άφησε η ψυχή σου

Θα βάλω κόκκους άμμου

και λίγα από τα άστρα του ουρανού

και θα ναι το  «ευχαριστώ» για τις αμέτρητες γνώσεις που μου χάρισε ο νους σου

θα βάλω τραγούδια, μουσικές, στίχους και ποιήματα

απάντηση σε όλες τις σιωπές ,

αυτές που άκουγα

να φωνάζουν δυνατά

τα "γιατί" σου...

θα βάλω εξηγήσεις

γι’ αυτά που ήθελα να ξέρεις

αλλά δεν τόλμησα να στα πω ποτέ...

θα βάλω για ελπίδα μια χούφτα βότσαλα,

μήπως έτσι, κάποια μέρα

βρεις το δρόμο να γυρίσεις πίσω σε μένα…

και πριν κρύψω το βαζάκι στο σεντούκι της μνήμης μου

θα σου δώσω έναν όρκο,

«να το σφραγίσω με την υπόσχεση

πως δεν θα σε ξεχάσω ποτέ!»

 













YΓ: Όπως πάντα ... 2 links στις εικόνες ... και 2 links στο κείμενο ... 

:)

Δεσμευμένες πιθανότητες ?

Όταν ήμουν νεότερος, πολλές φορές τα κορίτσια στα πάρτυ με ρωτούσαν  ποιό είναι το επάγγελμά μου.  Μερικές φορές, όταν είχα το απαιτούμενο κέφι, αλλά και για καθαρά "πειραματικούς" λόγους,  η μοναδική πληροφορία που έβγαινε απο το στόμα μου ήταν ότι δήθεν εργαζόμουν σε κάποιο ινστιτούτο ... ψυχιατρικής, ελπίζοντας έτσι, το ομολογώ, ότι θα έβγαζαν το συμπέρασμα πως είμαι ψυχολόγος ή, ακόμα καλύτερα ... ψυχίατρος ! Τις ελάχιστες φορές που ήμουν πειστικός (ποτέ ... πιεστικός!) - κυρίως επειδή ακόμη ΔΕΝ είχα βάλει τα γέλια - ακολουθούσε συνήθως η ερώτησή τους αν θα μπορούσα να τις "ψυχαναλύσω", πράγμα που φυσικά ανέμενα σαν εξαιρετικό σημάδι για την εξέλιξη της βραδιάς.

Βέβαια, πάντοτε στο τέλος  τους απεκάλυπτα τη φριχτή αλήθεια, ότι δηλαδή ασχολούμαι με την "μουντή" επιστήμη της  ...  μηχανολογίας. Έτσι, στα πλαίσια ενός παρόμοιου σουρεαλιστικού σκηνικού, μία ενδιαφέρουσα κοπέλλα που δούλευε σε εταιρία πετρελαιοειδών στο Λονδίνο, μου είχε  πει κάποτε ότι δεν της άρεσαν οι αιφνιδιασμοί και ότι κάτι την προβλημάτιζε έντονα.

Μου εξήγησε λοιπόν, ότι η εταιρία της είχε αποφασίσει να κάνει "ξαφνική" άσκηση πυρκαγιάς, κάποια τυχαία εργάσιμη ημέρα την επόμενη εβδομάδα. Της είπα ότι δεν χρειάζεται να ανησυχεί, γιατί  σίγουρα δεν πρόκειται να την αιφνιδιάσει κανείς σ' αυτό το θέμα, επειδή απλούστατα ΔΕΝ υπάρχουν αιφνίδιες ασκήσεις πυρκαγιάς !

Εκεί που με κοίταζε σαν να ήμουν απο άλλο ... πλανήτη, της είπα ότι η άσκηση ετοιμότητας ΔΕΝ μπορεί να γίνει την Παρασκευή, διότι τότε οι εργαζόμενοι θα το ξέρουν απο την Πέμπτη το βράδυ (αφού η άσκηση δεν θα έχει γίνει μέχρι εκείνη την ημέρα), και επομένως δεν θα υπήρχε το στοιχείο του αιφνιδιασμού. Παρομοίως, δεν μπορεί να γίνει ούτε την Πέμπτη, διότι αφού έχει αποκλειστεί η Παρασκευή, οι εργαζόμενοι θα ξέρουν απο την Τετάρτη το βράδυ ότι δεν θα γίνει την επόμενη μέρα, και ούτω καθεξής. Επεστράτευσα λοιπόν τα καλύτερα αγγλικά μου και της είπα με όση άνεση μπορούσα: " Καλό μου κορίτσι,  οι αιφνίδιες ασκήσεις ετοιμότητας είναι αδύνατες ! "

Επειδή συνέχιζε να με κοιτάζει ... περίεργα, και παρά τον έντονο κίνδυνο να οδηγήσω τη συζήτηση σε άλλα εξόχως  ατέρμονα και μη επιθυμητά μονοπάτια, επεχείρησα να  "ψελίσω" ότι η λύση  του φαινομενικού  αυτού παράδοξου επιτυγχάνεται με την βοήθεια των δεσμευμένων πιθανοτήτων, στα πλαίσια του θεωρήματος  Bayes !!! Σ' αυτό ακριβώς  το σημείο μου είπε :  " Αν και είσαι περίεργος τύπος, θα τα πάμε πολύ καλά εμείς οι δύο. Και ξέρεις γιατί ?  Είμαι στατιστικός, και την βρίσκω αφάνταστα με τις δεσμευμένες πιθανότητες ! "

Ο απόλυτος αιφνιδιασμός έρχεται απο εκεί που δεν το περιμένεις ... Φαντάσου δηλαδή και να της άρεσαν οι αιφνιδιασμοί !

YΓ: Click τις 2 εικόνες και το μοναδικό   link ... πάντα με δική σας ευθύνη !

:)

In the garden of Eden (please take my hand)

Oι πιό όμορφοι απο τους ανθρώπους που έχουμε γνωρίσει, είναι εκείνοι που έχουν υποστεί ήττες, που έχουν υποφέρει, που έχουν  αγωνιστεί, που έχουν απωλέσει, αλλά τελικά βρήκαν τον δρόμο τους  ξεφεύγοντας απ' τον  πάτο.  Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τόσο μεγάλη εκτίμηση, ευαισθησία και κατανόηση της ζωής, που  είναι γεμάτοι  με πάθος, ευγένεια και βαθιά αγάπη για όλα.

Οι όμορφοι άνθρωποι  ... απλά ΔΕΝ προκύπτουν  ξαφνικά !

Εlisabeth Kubler-Ross

 
Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά ?

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους ? 

Eνός λεπτού σιγή, Ντίνος Χριστιανόπουλος

Long gone ... monk fantasies,  Francois Benveniste
 
YΓ: Click τις 2 εικόνες και τα 7 links ... με δική σας ευθύνη

:)

Δημιουργικότητα, κατάθλιψη και φράουλες

Μία φίλη μου ζωγράφος έλεγε: "Το μόνο που χρειάζομαι για να βελτιώνω την δουλειά μου είναι περιστασιακά επεισόδια κατάθλιψης."

Απο την εποχή του Αριστοτέλη, η δημιουργικότητα στις Τέχνες συνδεόταν με την μελαγχολία. Όμως έχω τη γνώμη ότι η κατάθλιψη αυτή καθ' εαυτή, όχι μόνο δεν επαυξάνει την δημιουργικότητα, αλλά αντίθετα την καταστέλλει. Πολλοί ποιητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες και συνθέτες έχουν διαχρονικά αναφέρει ότι ήταν ανίκανοι να δουλέψουν κατά την διάρκεια επεισοδίων βαριάς κατάθλιψης. Για παράδειγμα, η Virginia Woolf, αδυνατώντας να γράψει όταν φλέρταρε με  την κατάθλιψη, γέμισε τις τσέπες της με πέτρες και βυθίστηκε στον ποταμό Ouse. Τελικά διάλεξε αυτόν τον απίθανο τρόπο για να τελειώσει τη ζωή της  μόλις στα 59 της χρόνια.

Αφού λοιπόν η κατάθλιψη εμποδίζει την δημιουργικότητα, για ποιό λόγο υπάρχει ο προαναφερθείς διαχρονικός, θετικός συσχετισμός μεταξύ των δύο ?

Μερικοί καλλιτέχνες και συγγραφείς έχουν παραδεχτεί ότι ασχολήθηκαν με την τέχνη τους για να αυτοθεραπευτούν απο την κατάθλιψη. Αυτή είναι μία "συμβατική" προσέγγιση σε σύγκριση πχ με την υπερβολική χρήση αλκοόλ, αν και αρκετοί χρησιμοποιούν παράλληλα το ποτό  (καθώς και άλλες ουσίες) με ιδιαίτερη προθυμία !! Οπωσδήποτε όμως, αυτή η  πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια αποφυγής της κατάθλιψης είναι ένα κίνητρο για δημιουργική δουλειά, που αποκρούει τουλάχιστον την μελαγχολία.

Επιπλέον η εμπειρία της κατάθλιψης μπορεί  δευτερογενώς να προσφέρει υλικό για καλλιτεχνικές δημιουργίες. Δύο όμορφα παραδείγματα είναι ο διασημότερος πίνακας του Νορβηγού Edvard Munch με την ονομασία "The Scream", καθώς και το κλασσικό ποίημα της αμερικάνας  Emily Dickinson με τίτλο "There's a Certain Slant of Light".

Λογικά μπορούμε να δεχτούμε ότι είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσει κάποιος τις ανθρώπινες καταστάσεις, και κατά μείζονα λόγο να τις ενσωματώσει στις καλλιτεχνικές του δημιουργίες, εκτός φυσικά αν ο ίδιος έχει την άμεση εμπειρία συναισθηματικών "μέγιστων" και "ελάχιστων". Συνεπώς εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι η κατάθλιψη παρέχει ένα είδος  υπαρξιακού άγχους απο το οποίο αναδύεται αυθόρμητα τέχνη, δηλαδή οποιαδήποτε ανθρώπινη δημιουργία που περιέχει ιδέες πέρα απο τον χρησιμοθηρικό τους σκοπό.

Ίσως τελικά η προαναφερθείσα ζωγράφος φίλη μου να μην χρειάζεται  τα επεισόδια κατάθλιψης για να βελτιώσει την δημιουργικότητα στην τέχνη της. Ενδεχομένως μπορεί και να χρειάζεται περισσότερο κάποιο απρόσμενο δώρο: Ίσως ένα μανικιούρ ? Ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια ? Μία ξαφνική αγκαλιά απο τον 9χρονο γιό της ?  Τέλος πάντων ... κάτι που θα δώσει μία ανοδική ώθηση στη διάθεσή της, και θα απογειώσει ταυτόχρονα την δημιουργική της σκέψη.

Όσοι απο τους αναγνώστες υποφέρουν αυτή τη στιγμή απο  ενδεχόμενο δημιουργικό μπλοκάρισμα,  ας δοκιμάσουν την στρατηγική του "απρόσμενου δώρου". Λοιπόν, είτε κανονίστε με κάποιον να σας "εκπλήξει" με ένα μικρό ξαφνικό δώρο ... ή  βρείτε το μόνοι σας, όπως πχ ένα εύθραυστο λουλούδι που μεγαλώνει σε μία χαραμάδα στο πεζοδρόμιο, ή ένα γεμάτο φεγγάρι που λάμπει μέσα απ' τις  πευκοβελόνες,  ή την γεύση μιάς ώριμης φράουλας, ή μία θεσπέσια μουσική στο youtube ... ή οτιδήποτε άλλο σας πλημμυρίσει με απρόσμενη ευχαρίστηση.  Εκθέτοντας τις αισθήσεις σας σε αναπάντεχες μικροηδονές, ίσως μπορέσετε να κάνετε τους δημιουργικούς σας χυμούς να κυλήσουν σε όποια κατεύθυνση εσείς θέλετε !

ΥΓ: Οι 2 εικόνες και τα 12  links "κρύβουν" αναπάντεχες μικροηδονές

:)

Φλερτάρετε γιατί ... χανόμαστε

Angels fly because they take themselves lightly (G. K. Chesterton)

Τo φλερτ προσθέτει αλατοπίπερο στη ζωή μας και ενισχύει την θετική συμπεριφορά μεταξύ των ανθρώπων. Δημιουργεί μία ήρεμη, ευχάριστη και απολαυστική ατμόσφαιρα.  Εμπεριέχει χιούμορ, περιέργεια, φαντασία και ρομαντισμό. Διέπεται από κομψότητα και τυπικά δεν είναι μία "καθαρή" σεξουαλική δραστηριότητα, αλλά ένα πρελούδιο ή ακόμα και υποκατάστατό της.

Το φλερτ  είναι ένα διανοητικό  "πείραγμα" με επιμέρους γεύσεις συναισθηματικού παιχνιδιού.  Στη διάρκειά του αναστατώνεται η συνηθισμένη  συναισθηματική διαμόρφωση των δύο μερών επιτρέποντας την αμφίδρομη ανταπόκριση ... ένα πράμα σαν επιτραπέζια αντισφαίριση (ping pong)! Τις περισσότερες φορές είναι μία ευγενική διασκέδαση που δεν οδηγεί πουθενά. Επιπλέον μπορεί να είναι και μία θαυμάσια ευκαιρία γιά εξάσκηση των κοινωνικών μας δεξιοτήτων, ώστε τελικά να κάνουμε τον εαυτό μας αλλά και τον "στόχο" του φλερτ μας να αισθάνεται καλά. Όμως πάνω απ' όλα χρειάζεται υπευθυνότητα,  ευαισθησία, συντονισμός, αλλά και απόλυτος αφουγκρασμός της άλλης πλευράς.

Φαινομενικά, το φλερτ εμπεριέχει και αντιφατικά στοιχεία, όπως  την τιμιότητα με δόσεις αθωότητας, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την ήπιας μορφής εξαπάτηση που υπάρχει στην αναπόφευκτη κολακεία. Άλλα τέτοια δίπολα, που πρόχειρα μου έρχονται στον νου, μπορεί να είναι τα εξής. Π.χ., η έντονη επίδειξη προσοχής και ενδιαφέροντος,  ίσως στην πραγματικότητα να είναι πλασματική, ιδιαίτερα όταν υπάρχει μεγάλη απόσταση στο IQ των δύο μερών.  Η επίδειξη άνεσης και εμπιστοσύνης ίσως να είναι παραπλανητική (κυρίως στα online φλερτ),  επειδή αρκετές φορές η αυτοεκτίμηση μπορεί να είναι χαμηλή.  Τέλος, μία κλασσική παιδαριώδης αντίφαση είναι το υπερβολικό πασπάλισμα της λογικής με  ανούσιες και υπερβολικές συναισθηματικές συνηχήσεις.

Πάντα υπάρχει μία λεπτή οριακή γραμμή στο φλερτ. Σ' αυτό το είδος παιχνιδιού οι συμμετέχοντες  συχνά πλησιάζουν πολύ κοντά στα όρια,  πατώντας τα ή/και διασχίζοντάς τα αρκετές φορές, υποχωρώντας στη συνέχεια σε άνετη απόσταση μακριά απ' αυτά. Είναι ένα είδος λεκτικού χορού όπου τα όρια της σεξουαλικότητας δεν διακρίνονται εύκολα. Το φλερτ είναι σαν ένα ανενεργό ηφαίστειο το οποίο μπορεί να ενεργοποιηθεί εντελώς ξαφνικά. Υποθέτω ότι ιδιαίτερα στον κυβερνοχώρο, η κόκκινη γραμμή μεταξύ ενός αθώου φλερτ και μιας ξεκάθαρης σεξουαλικής αλληλεπίδρασης μπορεί να παραβιαστεί πιο εύκολα, επειδή εκεί απουσιάζει η γλώσσα του σώματος με τα παντοδύναμα εξωλεκτικά  σήματα, πχ της ντροπής, δύσκολης θέσης, αηδίας κλπ 

Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα γι' αυτό το θέμα. Όμως δεν θα το κάνω, επειδή  ενδεχομένως οι σκέψεις μου να είναι πολύ λογικές και να συγκρούονται με  την φαντασιακή συγκρότηση των αναγνωστών(-ριών).  Ούτως ή άλλως, το φλερτ είναι όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα. Εξαρτάται απο τις ιδιομορφίες των διαφορετικών προσωπικοτήτων, αλλά και τις "ιδιοσυχνότητες" συντονισμού  μεταξύ ετερόκλητων ανθρώπων. 

Όμως σε κάθε περίπτωση, και με δεδομένη τη δυσμενή κοινωνικο-οικονομική συγκυρία που βιώνουμε, ένα έχω να πω: Φλερτάρετε γιατί ... χανόμαστε !!

Ιt's NOT what you think dear !!


ΥΓ: Κλικ τις 2 εικόνες  ... και τα 6 links ... ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ !

:)

Πάντα η φωτεινή πλευρά ...

O John Cleese, φίλος και "συγγραφικός" συνάδελφος του Graham Chapman στους ανεπανάληπτους Monty Python, εκφώνησε μία θαυμάσια ομιλία στο μνημόσυνο του Graham, 2 μήνες μετά τον θάνατο του. Ένα ωραίο τμήμα της ακολουθεί παρακάτω:

" Graham Chapman, co-author of the Parrot Sketch, is no more. He has ceased to be. Bereft of life, he rests in peace, he has kicked the bucket, hopped the twig, bit the dust, snuffed it, breathed his last, and gone to meet the Great Head of Light Entertainment in the sky, and I guess that we're all thinking how sad it is that a man of such talent, of such capability and kindness, of such  unusual intelligence should now so suddenly be spirited away at the age of only forty-eight, before he'd achieved many of the things of which he was capable, and before he'd had enough fun.

Well, I feel that I should say, "Nonsense. Good riddance to him, the freeloading bastard! I hope he fries." And the reason I think I should say this is, he would never forgive me if I didn't, if I threw away this  glorious opportunity to shock you all on his behalf. Anything for him but mindless good taste. I could hear him whispering in my ear last night as I was writing this:"Alright, Cleese, you're very proud of being the first person to ever say 'shit' on British television. If this service is really for me, just for starters, I want you to become the first person ever at a British memorial service to say 'fuck' !" ..."

Για μένα, που συνειδητά έχω επιλέξει το διακριτικό περιθώριο και σιχαίνομαι αφόρητα την ελληνικότατη "δηθενιά", τον αφελέστατο και αβάσιμο "καθωσπρεπισμό", καθώς και την προσποιητή "μεστότητα" και ηλιθιότητα που μας κατακλύζει ... η  συντριπτικότατη σύγκριση είναι αναπόφευκτη !! Ο μοναδικός συνδυασμός πόνου, χιούμορ, ιδιοφυίας, ταλέντου και ευαισθησίας οπωσδήποτε  εδράζεται σε μια δυσεύρετη και απίστευτα εξευγενισμένη αισθητική. Αυτός ο επιλεγμένος επικήδειος ήταν ακριβώς ότι άξιζε στον Graham, που τυπικά είχε πτυχίο ιατρικής απο το παν/μιο Cambridge ... εκεί όπου γνώρισε τους ταλαντούχους συμφοιτητές του, τα άλλα  5 μέλη των  Monty Python.

Eίναι νομίζω προφανές γιατί μοιράστηκα μαζί σας αυτό το εξαίσιο video. Ελπίζω  μόνο ν' αρέσει και σ' άλλους-ες εκτός απο μένα ...

ΥΓ: Οπωσδήποτε click στις 2 εικόνες αλλά και στα 9 links  !

:)

Night and Day

Γράφτηκε την δεκαετία του 1920 και χρησιμοποιήθηκε στην κινηματογραφική ταινία What women want. Έχω την γνώμη ότι οι υπέροχοι παρακάτω κύριοι, σαν πραγματικοί gentlemen ανέδειξαν με τις θεσπέσιες φωνές τους την ομορφιά του  ονειρικού "ποιήματος" που ακολουθεί :

Night and day

You are the one

Only you beneath the moon

And under the sun

Whether near to me or far

It's no matter, darling, where you are

I think of you

Night and day

Day and night

Why is it so

That this longing for you follows wherever I go

In the roaring traffic's gloom

In the silence of my lonely room

I think of you

Night and day

Night and day

Under the hide of me

There's an oh such a hungry yearning

Burning inside of me

And this torment won't be through

'til you let me spend my life making love to you

Day and night

Night and day

ΥΓ1: Κλικάρετε άφοβα τις 3 εικόνες και τα 2 link στο κείμενο

ΥΓ2: Ένας gentleman "περπατάει" ... αλλά ΠΟΤΕ δεν "τρέχει" !

:)

Μεταμαγική Ομορφιά

Ένιωσα ένα άσχημο σφίξιμο στο στομάχι όταν έμαθα ότι πέθανε o Martin Gardner (1914-2010), αυτός ο  μεγάλος εραστής της μαθηματικής ομορφιάς. Χρόνια είχε την δική του στήλη στο Scientific American (Mathematical Games, 1956 - 1981), στο οποίο είμαι συνδρομητής τα τελευταία 25 χρόνια. Δυστυχώς έφυγε για πάντα, αλλά η ομορφιά που άφησε πίσω του θα παραμείνει, για να την απολαμβάνουμε όλοι μας.

Με την ευκαιρία αυτή αδυνατώ να κρύψω ότι είμαι ένας αμετανόητος Πλατωνιστής, που φυσικά ασπάζεται  τον παρακάτω αφορισμό του περίφημου G.H. Hardy :

"Τον Αρχιμήδη θα τον θυμούνται όταν ο Αισχύλος ξεχαστεί, επειδή οι γλώσσες πεθαίνουν, αλλά οι μαθηματικές ιδέες όχι. Η ‘αθανασία’ μπορεί να είναι ανόητη λέξη, αλλά πιθανότατα ο μαθηματικός έχει την καλύτερη ευκαιρία του οτιδήποτε μπορεί αυτή να σημαίνει"

Kλείνοντας την σύντομη αναφορά μου σε αυτόν τον πρωτοπόρο   εκφραστή  των Μαθηματικών Αναψυχής (Recreational Mathematics), αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω, ότι ενέπνευσε αρκετές γενιές νέων μαθηματικών και επιστημόνων με την προαναφερθείσα στήλη του  Mathematical Games, την οποία διαδέχθηκαν οι στήλες Metamagical Themas, του εξαιρετικού  Douglas Hofstadter,  Mathematical Recreations του καταπληκτικού  Ian Stewart, και πρόσφατα τα Puzzling Adventures του Dennis Shasha.

Μακάρι να μπορούσαμε  να πούμε και για λογαριασμό μας την παρακάτω φράση του: "I just play all the time and am fortunate enough to get paid for it !" Είναι αξιοζήλευτος  έστω και μόνο γι' αυτό, ιδιαίτερα απο όσους-ες ...  άλλα ήθελαν να κάνουν στη ζωή τους και αλλού κατέληξαν.

ΥΓ: Κι' όμως ... τα click στις 2 εικόνες είναι απαραίτητα !

:)

Χρόνος

Όταν η καρδιά  πετάει στ΄ αστέρια

o  χρόνος  παγώνει

και δεν ... ανακατεύεται καθόλου !

ΥΓ1: Δεν ...  βλάπτει το click στις 2 εικόνες και στο link "χρόνος" !

ΥΓ2: If you don't try ... the light won't hit your eye ... definitely !


:)

Αν δεν ρισκάρεις, είσαι ένα τίποτα !

Χαμογελάς και ρισκάρεις να φαίνεσαι αφελής

Κλαίς και ρισκάρεις να φαίνεσαι συναισθηματικός

Απλώνεις το χέρι ρισκάροντας την ερωτική σου επιλογή

Καταθέτεις συναισθήματα ρισκάροντας το ξεγύμνωμά σου

Γεννάς ιδέες και όνειρα ρισκάροντας την απώλειά τους

Αγαπάς και ρισκάρεις να μην αγαπηθείς

Ζεις και ρισκάρεις να πεθάνεις

Ελπίζεις και ρισκάρεις την απελπισία

Προσπαθείς και ρισκάρεις την αποτυχία

Όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις

Αν δεν ρισκάρεις, είσαι ένα  τίποτα

Ίσως έτσι ν' αποφεύγεις μερικά δεινά και λύπες

Αλλά δε θα μπορείς να μαθαίνεις, να αισθάνεσαι, να αλλάζεις και τελικά να ζεις

Αλυσοδεμένος στη ρουτίνα θα'σαι άθλιος σκλάβος

Γιατί μόνο όσοι ρισκάρουν είναι  πραγματικά ελεύθεροι

Ο απαισιόδοξος παραπονιέται για τον άνεμο

Ο αισιόδοξος περιμένει να αλλάξει κατεύθυνση

Τελικά όμως, μόνο εκείνος που ρισκάρει ρυθμίζει τα πανιά ... αλλά και τη μοίρα του !

ΥΓ: Αν τολμάτε, πάρτε το ...  ρίσκο και κλικάρετε τις 2 εικόνες ! (Take the risk if u dare ... and click the 2 images above !)

    :)

Peppermint

Μία πολυβραβευμένη, συγκινητική ρομαντική ελληνική ταινία του  Κώστα Κάπακα, που προτείνω ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ για το σ/κ. Όμως χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, γιατί υπάρχει πιθανότητα να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας, δηλαδή τις δικές σας εικόνες και συναισθήματα, και να ... υγρανθούν κάπως τα μάτια σας !

To ποτό Peppermint  ήταν μία απο τις κλασσικές ψυχώσεις των μεσοαστικών και των μεγαλοαστικών οικογενειών της μεταπολεμικής περιόδου. Ήταν ένα σύμβολο  status, και σχεδόν κάθε ελληνικό σπίτι με "καλή" φήμη είχε ένα μπουκάλι στο ψυγείο. Τότε ήταν η εποχή των πρώτων ηλεκτρικών ψυγείων (ξέρετε, αυτά τα όμορφα τέρατα της Kelvinator!) καθώς και των πρώτων ιδιωτικών  αυτοκινήτων στην Ελλάδα.

Η ταινία σε πολλές στιγμές μου θύμιζε το  Amarcord  του Felini. Η ιστορία είναι συναρπαστική, λογική και με πολλές λεπτές αποχρώσεις στις λεπτομέρειές της.

Ένας 45χρονος μηχανικός αεροσκαφών θυμάται την παιδική του ηλικία όταν μετά από χρόνια πάει στη γιορτή ενός παλιού του συμμαθητή. Θυμάται πως αγάπησε τα αεροπλάνα και την πρώτη του αγάπη, την Μαρίνα,  με την οποία χάθηκε λίγο μετά την είσοδό του στην εφηβεία. Η γιορτή αυτή και οι αναμνήσεις που ξαναζωντάνεψαν μέσα του, θα τον οδηγήσουν στην αναζήτηση της αγαπημένης του 30 χρόνια μετά. Τελικά, ο Στεφάνος συναντά, στο θάνατο της μητέρας του, την Μαρίνα. Σίγουρα έχουν πάρα πολλά να πουν. Θυμάται πώς έβγαλε το πρώτο του δόντι δένοντάς το με μια κλωστή στο πόμολο της πόρτας. Η πρόταση της μητέρας του ήταν να το πετάξει στα κεραμίδια, ώστε να του φέρει  μια ...  κουρούνα  ένα δαχτυλίδι. Όμως, ο Στέφανος δεν περίμενε και έκλεψε ένα δαχτυλίδι από την μπιζουτιέρα της θείας του, για να το χαρίσει στη Μαρίνα, την πρώτη του ξαδέρφη...

Ακολουθούν δύο πανέμορφα αποσπάσματα:

ΥΓ: Ένα click στην εικόνα του κολυμβητή ... δεν βλάπτει

:)

Don't touch me !

Don't look into my eyes,
don't touch,
I'm on my knees,
trying not to fall apart.

I would drown into you,
drain you,
lose myself.

Lose you.  

(Mora M. Ipekon, Sweden)

YΓ: Click τις 2 εικόνες με δική σας ... ευθύνη

:)

O Φόβος της Ελευθερίας !

Σκιές μεγαλώνουν μπροστά στα μάτια μου

και διασχίζουν την σελίδα

Ξαφνικά η μέρα γίνεται νύχτα

πολύ μακριά απ' την πόλη ...

Το φεγγάρι φαίνεται να λάμπει

και να φωτίζει τον ουρανό

με τη βοήθεια μερικών πυγολαμπίδων

απορώ, πως έχουν τη δύναμη να λάμπουν

τις βλέπω κάτω απ' το πεύκο ...

Μπορώ να δω το ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου

καφέ και γκρί και δίπλα το μπλε

Τα σύννεφα παραμονεύουν

νησιά στον ήλιο

μακάρι να μπορούσα

ν' αγοράσω ένα απ' αυτά

εκτός εποχής ...

Ομορφιά πάνω απ' όλα !

YΓ1: Περιφρονώντας το σώμα - Ο φόβος της ελευθερίας

Η ελευθερία του σώματος είναι ανεξέλεγκτη. Το σώμα δεν μπορεί να ελεγχτεί απο καμία πηγή. Αντίθετα, τις ιδέες σου τις ελέγχω και σε κάνω να εξωτερικεύσεις τις απαγορεύσεις, μετά να τις προβάλλεις ως δική σου ελευθερία. Μέσω αυτού του μηχανισμού της εσωτερικεύσεως σε κάνω τελικά να νιώθεις τη σκλαβιά σου ως ελευθερία σου. Με το σώμα δεν μπορείς να κάνεις αυτό το πράγμα. Η ελευθερία του σώματος είναι ad infinitum. Στο άπειρο. Εδώ λες, στη σκέψη σου, μη σκέφτεσαι αυτό το πράγμα - είναι ουτοπία. Το σώμα λέει το αντίθετο : αυτό που είναι ουτοπία είναι είναι αυτό που με καθοδηγεί. Έχουμε καταφέρει να έχουμε το σύνδρομο της καρδερίνας, η οποία όταν της ανοίγουμε το πορτάκι του κλουβιού να πάει στο φυσικό της περιβάλλον, βγαίνει, κάνει δύο, τρία πετάγματα και αμέσως γυρίζει πίσω.  Γιατί το κλουβί της είναι η ελευθερία της. Αυτό έχουμε καταφέρει εξοντώνοντας, διασχίζοντας και ταπεινώνοντας το σώμα.

(Απο συνομιλία της Τijana Prodanovic με τον Στέφανο Ροζάνη, καθηγητή φιλοσοφίας και ψυχοθεραπευτή, Κοντέινερ, Μάρτιος 2010, σελ. 17)

YΓ2:  Ένα κλικ στις 3 εικόνες ... μάλλον δεν βλάπτει

:)