2 + 2 = ?

Επικό θέατρο ή μύθος, η παρακάτω όμορφη και προκλητική σκηνή σε μία σχολική τάξη του Ιραν, ακουμπά τους ισοπεδωτικούς τυρανικούς μηχανισμούς που μετατρέπουν το ψέμα σε αλήθεια.

Ο Babak Anvari αντιμετωπίζει αυτό το πολύ βαρύ θέμα με το απαλό, αλλά ιδιοφυές άγγιγμά του.

Η καλύτερη ταινία μικρού μήκους που έχω δει εδώ και πολύ καιρό !

ΥΓ. Ευχαριστώ τον Αντώνη που μου την έστειλε  ...

:)

Mία στιγμή μόνο

Εric Zener - Blue Gaze

Τι σημαίνει "στιγμιαίος" θάνατος? Πόσο μεγάλη είναι μία στιγμή? Ένα δευτερόλεπτο? Δέκα?

Ο πόνος μερικών  δευτερολέπτων πρέπει να είναι τρομερός, όταν η καρδιά σου εκραγεί, οι πνεύμονές σου καταρεύσουν και δεν υπάρχει αρκετό oξυγόνο στον εγκέφαλό σου, παρά μόνο ωμός πανικός.

Τι στο διάολο είναι μία στιγμή?  Τίποτε δεν είναι στιγμιαίο!

Το στιγμιαίο ρύζι χρειάζεται 5 λεπτά ενώ η στιγμιαία πουτίγκα σχεδόν 1 ώρα — και μερικές φορές αρκετά περισσότερο, ιδιαίτερα όταν ανατιναχτεί η βυθισμένη σε βραστό νερό κονσέρβα της πουτίγκας και στολίσει με μαρμελάδα το ταβάνι, όπως μου είχε συμβεί στα φοιτητικά μου χρόνια!

Πάντως αμφιβάλλω αν κάποια στιγμή εκτυφλωτικού πόνου δίνει την αίσθηση του ιδιαίτερα στιγμιαίου.

Από την άλλη όμως η ζωή μπορεί ν' αλλάξει μέσα σε μία στιγμή και αυτή η στιγμή να διαρκέσει για πάντα ...

Μarc Spain - West End Evening

YΓ. Είναι υποχρεωτικό το κλικάρισμα στις 2 εικόνες και τα 2 link!

 :)

Σε τι χρησιμεύει η ουτοπία;

Ella está en el horizonte.
Me acerco dos pasos,
ella se aleja dos pasos más.
Camino diez pasos
y el horizonte se corre
diez pasos más allá.
Por mucho que yo camine
nunca la voy a alcanzar.
¿Para qué sirve la utopía?
Sirve para eso:
para caminar. 

Είναι στον ορίζοντα. 
Πλησιάζω δύο βήματα,
και εκείνη απομακρύνεται δύο βήματα.
Περπατάω δέκα βήματα
και ο ορίζοντας κάνει 
δέκα βήματα πίσω.
Όσο και να περπατάω
δεν θα την πλησιάσω ποτέ.
Σε τι χρησιμεύει η ουτοπία;
Σε αυτό:
στο να περπατάμε.

ΥΓ. Κλικάρετε αδίστακτα τον μοναδικό σύνδεσμο (link) καθώς και την δημιουργική ζωγραφική των Iain Faulkner και Rudolph Belarski

:)

Φως και σκοτάδι

 

Προτιμότερο ν' ανάβεις ένα πυρσό, παρά να "καταριέσαι" το σκοτάδι!

Στις αρχές του περασμένου αιώνα μία επιφανής Αμερικάνικη θρησκεία προέβλεπε με σιγουριά ότι το τέλος του κόσμου θα συνέβαινε το έτος 1914. Ίσως, οι φανατικοί "πιστοί" του συγκεκριμένου χριστιανικού παρακλαδιού — που έχει αρκετούς οπαδούς και στην Ελλάδα — να μην ανησυχούσαν για την αδιάγνωστη υπέρτασή τους, ή για την κακοσυντηρημένη γέφυρα που διέσχιζαν κάθε πρωϊ πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Πάντως ανησυχούσαν  για το τέλος του κόσμου το 1914, αλλά και για την επικείμενη κρίση της ιδιότροπης, θολής υπερκόσμιας οντότητας, η οποία κατέγραφε νυχθημερόν όλες τις πράξεις τους, ακόμα κι' αν την δόξαζαν  δουλοπρεπώς και χωρίς σταματημό! Ένα πράμα δηλαδή σαν .. Βόρεια Κορέα !

Εξ' όσων γνωρίζω, το 1914 ήρθε και παρήλθε χωρίς να επέλθει το τέλος του μάταιου κόσμου μας ! Με δεδομένη αυτή τη παταγώδη προβλεπτική αστοχία ίσως θα μπορούσαμε να περιμένουμε τις δύο παρακάτω  απαντήσεις από την εν λόγω θεϊστική οργάνωση:

1) "Ωχ .. είπαμε 1914 ? Μας συγχωρείτε πολύ, κάναμε ένα μικρό λάθος στους υπολογισμούς μας. Ενοούσαμε το 3014 ! Ελπίζουμε να μη σας προκαλέσαμε κάποια αξιοσημείωτη ταλαιπωρία ή ... όχληση."

2) "Το τέλος του κόσμου θα ερχόταν, αλλά προσευχηθήκαμε τόσο έντονα, διαμεσολαβώντας έτσι στο θεό, που λυπήθηκε τελικά τον πλανήτη με τους αμαρτωλούς δούλους του."

Όμως δεν είπαν ούτε  το ένα ούτε το άλλο, αλλά έκαναν κάτι πιό .. ιδιοφυές. Ανακοίνωσαν ότι το τέλος του κόσμου είχε ήδη συμβεί, αλλά δυστυχώς δεν ήμασταν σε κατάσταση σοβαρής επιφυλακής για να το αντιληφθούμε !

Μετά την προαναφερθείσα προκληκτική υπεκφυγή που υποτιμάει κατάφωρα την ανθρώπινη νοημοσύνη,  είναι απορίας άξιο πως αυτό το μαγαζί έχει ακόμα οπαδούς. Όμως είναι πασίγνωστο ότι οι θρησκείες είναι ανθεκτικές, επειδή με την βοήθεια του φόβου βασίζονται στη χυδαία πλύση εγκεφάλου ανυπεράσπιστων μικρών παιδιών. Επιπλέον, συνήθως αποφεύγουν τις βραχυπρόθεσμες προβλέψεις και όποτε είναι βολικό ξανασχεδιάζουν τα αφελή δόγματά τους, ιδιαίτερα μετά από χονδροειδείς διαψεύσεις όπως η παραπάνω.

Για μένα είναι προφανή τα διαχρονικά λόγια του περίφημου νομπελίστα φυσικού Paul Dirac:

"Αν είμαστε έντιμοι — και ως επιστήμονες έχουμε καθήκον να είμαστε έντιμοι — δεν μπορούμε παρά να παραδεχτούμε ότι κάθε θρησκεία είναι ένας σωρός ψευδών προτάσεων, χωρίς ουσιαστικά ερείσματα.   Η ιδέα του θεού είναι προϊόν της ανθρώπινης φαντασίας ... Δεν αναγνωρίζω κανένα θρησκευτικό μύθο, τουλάχιστον επειδή ο κάθε ένας απ' αυτούς  έρχεται σε αντίθεση με  τους υπόλοιπους ... "

ΥΓ1. Η ιδέα γι' αυτή την ανάρτηση αναδύθηκε από το υπέροχο βιβλίο Broca's Brain: Reflections on the Romance of Science του αστροφυσικού Carl Sagan, που ξαναδιάβασα πρόσφατα και για πολλοστή φορά.

ΥΓ2. Oι 2 εικόνες είναι του Sarolta Ban. Κλικάρετέ τις ... άφοβα !

:)

Credo quia absurdum

Οκτώ μόνο παράγραφοι από το εκπληκτικό Δοκίμιο του Νίκου Δήμου, που τιτλοφορείται "Η σιωπή του θεού και η προπαγάνδα της Πίστης":

Ο Θεός σιωπά. Η «σιωπή του Θεού» είναι το βασικό μοτίβο όλης της υπαρξιακής φιλοσοφίας – αλλά και θεολογίας – του περασμένου αιώνα. Ο Θεός σώπασε στο Άουσβιτς και στην Ρουάντα, στην Καμπότζη και την Σερμπρένιτσα. Άφησε να εκτυλιχτούν απύθμενες βαρβαρότητες, χωρίς ποτέ να μας δώσει ούτε «ένα σημείον». Ο Θεός σωπαίνει όχι μόνο στις μεγάλες δημόσιες τραγωδίες αλλά και στις μικρές ιδιωτικές. Η μάνα που σπαράζει για τον χαμό του παιδιού της δεν παίρνει απάντηση. Ο Θεός σωπαίνει – είτε λέγεται Θεός, είτε Αλλάχ, είτε Ιεχωβάς, είτε αποκαλείται με άλλο όνομα από τα πολλά που του δίνουν οι άνθρωποι. Βλέπει το κακό να συμβαίνει και όχι μόνο δεν το σταματάει (αυτός ο παντοδύναμος) αλλά ούτε καν αντιδρά είτε για να το δικαιολογήσει είτε για να εκφράζει την συμπαράστασή του.

Κι όμως στην Χριστιανική θρησκεία τα κύρια επίθετα του Θεού είναι πανάγαθος, ελεήμων και φιλάνθρωπος και στην Μουσουλμανική «Αλ Ραχμάν» (ο οικτίρμων) και Αλ Ραχίμ (ο συμπονετικός). Αντίθετα με τον Θεό που σιωπά, οι προπαγανδιστές και απολογητές του υπήρξαν ανέκαθεν λαλίστατοι. Ιδρυτές θρησκειών, απόστολοι, προφήτες, ιερείς και αρχιερείς, μοναχοί και θεολόγοι, μας έχουν φιλοδωρήσει με χιλιάδες – ίσως και εκατομμύρια σελίδες κειμένων. 

Κοινό στοιχείο όλων αυτών των λόγων είναι η προσπάθεια να δικαιολογήσουν τους τρόπους του Θεού στους ανθρώπους, για να χρησιμοποιήσω τον περίφημο στίχο του Μίλτωνα: «to justify the ways of God to Men».

Διαπρεπής Γάλλος θεολόγος, ο καθηγητής Bernard Sesboüé, σε μελέτη του για την σιωπή του Θεού, αφού αναλύσει διεξοδικά όλες της περιπτώσεις όπου ο Θεός παρέμεινε απών, καταλήγει στο εξής: είναι πλάνη να θεωρούμε ότι ο Θεός σιωπά – διότι ο Θεός μίλησε, άπαξ και δια παντός, όταν έστειλε το γιο του να σταυρωθεί και να υποφέρει για μας. Μέσα από την Σταύρωση συμμετέχει στα πάθη μας – και άρα είναι παρών. 

Δεν ξέρω αν, το γεγονός ότι πριν δύο χιλιάδες χρόνια σταυρώθηκε κάποιος (που μετά όμως αναστήθηκε), κάνει κατανοητό και υποφερτό το σημερινό συλλογικό (ή και ατομικό) μαρτύριο των ανθρώπων. Δεν γνωρίζω πόσο το δικαιολογεί.

 Η ύπαρξη του πόνου και του κακού στον κόσμο δεν συμβιβάζεται με την παρουσία ενός πανάγαθου και παντοδύναμου Θεού. Η αρχαία διάζευξη (αν δεν μπορεί να εκριζώσει το Κακό δεν είναι παντοδύναμος – αν δεν το θέλει, δεν είναι πανάγαθος) ισχύει πάντα. Οι διάφορες (εκατοντάδες) προσπάθειες των απολογητών δεν λύνουν το πρόβλημα. Οι αφελείς θεωρίες ότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ελευθερία να πράττει και άρα δεν είναι υπεύθυνος γι αυτόν (είμαι άραγε ελεύθερος να μην πονώ και να μην πεθάνω;) ή ότι άφησε το κακό στον κόσμο για να μας δοκιμάσει (τι – και τα βρέφη; Θεός βασανιστής;) δεν πείθουν κανένα – παρά μόνον όσους παραιτούνται από την λογική. Η τελευταία καταφυγή: το Credo quia absurdum (πιστεύω διότι είναι παράλογο) του Τερτουλιανού. Αλλά, αν ανοίξω την πόρτα στο παράλογο, κανείς δεν θα με εμποδίσει πια να πιστεύω και στον Εκατόγχειρα και στον Άργο με τα χίλια μάτια.

Κι όμως, αυτό που δεν λύνεται λογικά και δεν αντέχεται βιωματικά, συσκοτίζεται και μεταμορφώνεται προπαγανδιστικά. Μπροστά στην δεξιοτεχνία των απολογητών θεολόγων, ακόμα και ένας Γκαίμπελς φαντάζει αφελής και πρωτόγονος. Ένας απόλυτα παρθένος παρατηρητής (εξωγήινος;) που θα μελετούσε τον κόσμο μας, θα έβλεπε μία γιγάντια συσσώρευση οδύνης η οποία ξεκινάει από τα κατώτερα ζωικά είδη (που αλληλοσπαράσσονται για να επιβιώσουν) και φτάνει μέχρι τον άνθρωπο – το αποκορύφωμα μίας εντελώς σαδιστικής δημιουργίας. Ο άνθρωπος πλάστηκε (από τον Θεό ή την τύχη – αδιάφορο) με δύναμη ζωής, ένστικτο αυτοσυντήρησης, αίσθηση ανεπανάληπτης ατομικότητας, ανάγκη διάρκειας – ενώ η μοίρα του είναι να φθαρεί, να γεράσει και να πεθάνει. Η ατομικότητά του, η γνώση και η εμπειρία που συσσωρεύει όλη του τη ζωή – όλα αυτά είναι αναλώσιμα και αδιάφορα. Αρκεί να αναπαράγεται για να συντηρείται το είδος – σαν να ήταν αμοιβάδα.

Αν ο δημιουργός μιας τέτοιας εκρηκτικής αντίφασης δεν είναι η τυφλή εξέλιξη – τότε πρέπει να είναι ένας ιδιοφυής σαδιστής...

ΥΓ. Κλικάρετε άφοβα το video και τα 8 link του κειμένου !

:)

Take a cha-cha-cha-chance!

Επιβεβαιώνοντας για πολλοστή φορά την διαχρονική μου ιδιότητα του αμετανόητου χαζομπαμπά, σου εύχομαι .. διαδικτυακά Χρόνια Πολλά για τα γενέθλιά σου, Βασίλη-Μάριε !

I would like you to dance ...

Take a cha-cha-cha-chance ...

YΓ. Tο Ronnie Scott's ήταν το εστιακό μου σημείο όταν ήμουν φοιτητής. Σου εύχομαι να απολαύσεις όσο μπορείς τα δικά σου μεταπτυχιακά χρόνια. 

:) 

Tanya και μπλε κομμούνια

Armands Grundmanis - Piano

Η ομορφιά αναδύεται αυθόρμητα στις πιό απίθανες εκδοχές !

Ο ανεπανάληπτος Σπύρος Ζαγοραίος έχει εκφράσει υπέροχα αρκετές διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τα παρακάτω εκπληκτικά videο με "συν + κίνησαν" λόγω της πηγαίας, λαϊκής, πεντακάθαρης ομορφιάς τους.

Πέσανε τα τείχη .. ευτυχώς !
Να χαρεί για λίγο κι' ο φτωχός
Φέρτε στον παππού αλλοδαπή
Να ζηλέψουν όλοι στο ΚΑΠΗ 

Και στα ογδόντα
να δεις προσόντα
Το Viagra το θαυματουργό
Η Svetlana και η Tanya βρήκαν χορηγό ! 

Δίμετρη ξανθιά και αλεπού 
Πάνε οι συντάξεις του παππού
Βάλαν υπαλλήλους οι βοσκοί
Με την Τanya φύγανε για σκι

 

Έστε μάγκας ρουσοθοδωρής
Τσε Γκεβάρα έφυγες νωρίς
Μπλέ κουμούνια βγήκαν με πανό
Στη Γλυφάδα πάνε για κανό

Γαλάζια φύκια
και νταηλίκια
Μπλέ κορδέλαι και μεταξωταί
Οι αγρόται στα χωράφια με καμπριολέ

Κομπανιέρο Σάββα Τσιτουρί
Επανάστα και ξερό ψωμί
Πράσινα τσιφλίκια τέρμα πιά
Νάτη του Καμμένου η αγροτιά

Μία υπερεαλιστική σύνθεση του Sarolta Ban

ΥΓ. Μη παραλείψετε τα κλικ σε video, συνδέσμους και εικόνες !

:)

Θαμπά Τζιώτικα καλοκαίρια

 

Hilo Chen (1942) - Sun Bath 2

I'm just a scarecrow without you 
Baby, please don't disappear
I beg your pardon, dear

I got a bottle for a trumpet
And a hatbox for a drum
And I beg your pardon, dear

I got upset, I lost my head
I didn't mean the things I said 
You are the landscape of my dreams
Darling, I beg your pardon

I'd give you Boardwalk and Park Place 
And all of my hotels
I beg your pardon, dear

Please don't go back to St. Louis
Can't you tell that I'm sincere
I beg your pardon, dear 

PS. It's worthwhile to click on the 2 images and 2 links !!!

:)

Yes, you were lovely ..

 

Κέα, Καλοκαίρι 1969 - Αγκαλιά με ένα γατάκι του δρόμου

Για την υπέροχη μητέρα μου που "έφυγε" ξημέρωμα χθες ..  

H μουσική έπαιζε τόσο νωχελικά ..

Κι' εγώ ήμουν "μακριά" ..

Kέα (Τζιά) - Βουρκάρι

Όμορφες πολλαπλότητες ..

       Τρισδιάστατη "σκιά" μιας εξαδιάστατης πολλαπλότητας Calabi - Yau

Ο περίφημος Paul Dirac είχε την ενδιαφέρουσα άποψη, ότι όταν μια θεωρία χαρακτηρίζεται από ομορφιά, κομψότητα και απλότητα, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι σωστή, δηλαδή να προβλέπει και να περιγράφει καλύτερα την πραγματικότητα, σε σύγκριση με μία περίπλοκη  και συνεπώς  "άσχημη" θεωρία.

Σύμφωνα με την Θεωρία Χορδών, μαζί με τις 4 γνωστές χωροχρονικές διαστάσεις, τις οποίες  αντιλαμβανόμαστε με τις ατελείς αισθήσεις μας, συνυπάρχουν και άλλες 6 εξωτικές διαστάσεις που είναι   "κρυμμένες" από τις αισθήσεις και τα επιστημονικά όργανά μας, επειδή είναι απίστευτα μικρές.

Η παραπάνω πανέμορφη περιστρεφόμενη δομή είναι ένα είδος προβολής, δηλαδή μία  τρισδιάστατη "σκιά" - στον οικείο σε όλους μας 3D χώρο - μιας εξαδιάστατης πολλαπλότητας Calabi -Yau.

Οι  6-διάστατες πολλαπλότητες Calabi - Yau  ενδημούν σε απίστευτα μικρές χωρικές κλίμακες και απεικονίζουν ένα είδος βοστρυχοειδούς συμπαγοποίησης αυτών των 6 επιπλέον διαστάσεων του χώρου.  Τα μαθηματικά που περιγράφουν αυτές τις τοπολογικές πολλαπλότητες, είχαν αναπτυχθεί για άλλους σκοπούς, από τους Calabi και Υau. Όμως, το έτος 1985, χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία από τους Ε. Witten, P. Candelas, G. Horowitz και A. Strominger, για την σωστή συμπαγοποίηση των 6 επιπλέον μικροσκοπικών, "κρυμμένων" και "κουβαριασμένων" διαστάσεων του χώρου.

Ένα εκπληκτικό πλεονέκτημα των πολλαπλοτήτων Calabi-Yau είναι ότι η γεωμετρία των 6 "κρυμμένων" διαστάσεων είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την αυθόρμητη "ανάδυση" ΟΛΩΝ των διαφορετικών παρατηρούμενων υποατομικών  σωματιδίων στο σύμπαν!  Επιπλέον, όταν αυτή η πολυδιάστατη μικροσκοπική δομή έχει 3 οπές (ή  καλύτερα, το ανάλογο των οπών σε 6 διαστάσεις!) τότε εξηγεί αυτόματα τον λόγο ύπαρξης των τριών οικογενειών (γενεών) σωματιδίων, που προβλέπει το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής Φυσικής.

Δεν είναι ακόμη γνωστό αν η Θεωρία Χορδών οδηγήσει επιτέλους σε πειραματική επιβεβαίωση ορισμένων προβλέψεων στις ενεργειακές κλίμακες του CERN. Όμως, είναι σίγουρο ότι πρόκειται για μια εξαιρετικά όμορφη θεωρία. Δεν νομίζετε ?

Τοπολογικά, ένα κύπελλο και ένα ντόνατ είναι το ίδιο πράγμα (ομοιομορφισμός)


YΓ. Ίσως να είναι απαραίτητη η εξερεύνηση των link της ανάρτησης

:)

Δύσπνοια ...

 

Εκεί που κάθεσαι, στον περιφερειακό του Λυκαβηττού, ήταν οικόπεδο και δεν ξέρω τι, χωράφι ή βοσκοτόπι, και ερχότανε στην πέτρα σταυροπόδι το κλεφτόπουλο της παλαιάς γκραβούρας να αγναντέψει, καλή ώρα, από ψηλά το τοπίο, που σου κάνει, λες, καλό στα νεύρα.

Αλλά η θέα, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, προτού χτιστεί μπροστά σου το τετράγωνο, ήταν απεριόριστη ως την Αίγινα και δεν έπρεπε να ανεβαίνεις κάθε τόσο στην ταράτσα, να ξεχαστείς μήπως και φουντάρεις στον ακάλυπτο, που σε τραβάει περισσότερο κι από την τουριστική Ακρόπολη στο βάθος.

Κοίτα λοιπόν πώς περνάει η ζωή από το παράθυρο, απέναντι ακριβώς από το μπαλκόνι της νέας νοικάρισσας που ξεβρακώνεται μπροστά σου ένα μήνα τώρα, όταν μετακόμισε, τις οίδε από πού. Σε βλέπει και δεν τραβάει την κουρτίνα, τόσο κουρασμένη κάθε απόγευμα που γυρνάει από το γραφείο. Παρκάρει το Smart κάτω από τη μύτη σου.

Δεν έχεις αέρα στα πνευμόνια. Δεν έχεις τη δύναμη να σιχαθείς αυτούς που έφεραν τη δύσπνοια και δεν μπορείς να ψελλίσεις ούτε τα ξένα λόγια που άκουσες προχθές σε μια πάροδο της Αθηνάς στο παλκοσένικο: «Δεν θέλω άλλο να πεθαίνω». Δεν μπορείς καν να διανοηθείς πώς τα παιδιά με τα πρησμένα πόδια της κατοχής είναι τώρα τα παιδιά με τα πρησμένα μάτια. Ζεις σε μια κοινωνία που η βία της μολύνει τα παιδιά της.

 Η ζωή σου έχει περάσει, το καταλαβαίνεις. Η μικρή εν τω μεταξύ με μια στροφή γύρω απ' τον άξονά της άναψε τσιγάρο και φυσικά δεν σε χαιρέτησε, ενώ η γειτόνισσά σου, η κυρία Βανού από το μονώροφο τότε, πριν από την αντιπαροχή και τον καρκίνο: «Πώς πάει η ζωή, νεαρέ;». Επίμονη ερώτηση να ισοφαρίσει, εννοείται, τα χτυπήματα που τη βρήκαν προτού αναγκαστεί να ταπεινωθεί στον εργολάβο και προσφάτως στον ακτινολόγο, σχεδόν φαλακρή, το μέλλον άδηλο, κόλλησε με τα χέρια της το «Ενοικιάζεται», φεύγει, πάει στην κόρη της, στη Χαλκίδα.  

Στοιβάχτηκαν στην εξώπορτα τα «Taxis» και τα «Pizza-Hot», ποια σύνταξη, για ποιον Στουρνάρα, πού είναι το αύριο που βλέπαμε χθες, ποιοι φόροι; Εχει δει συγκριτικά στοιχεία άλλων χωρών, τη βεβαιώνει ο υπουργός... 

 

ΥΓ1. Eπικαιροποιημένο, θεσπέσιο κείμενο του Γιώργου Βέλτσου

ΥΓ2. Kλικάρετε τις 2 εικόνες και .. τους 2 συνδέσμους 

 :)

Free lunch .. revisited !

 

23 αιώνες μετά τον Αρίσταρχο τον Σάμιο γνωρίζουμε πλέον ότι η συνολική ενέργεια του σύμπαντος είναι μηδέν!

Απολαύστε λοιπόν, χωρίς ενδοιασμούς, το απόλυτο τζάμπα γεύμα ..

Αs we travel back in time towards the moment of the Big Bang, the universe gets smaller and smaller ... until it finally comes to a point where the whole universe is in a space so small, that it is in effect a single infinitesimally small, infinitely dense, black hole. 

And just as with modern day black holes floating around in space, the laws of nature dictate something quite extraordinary: they tell us that here too, time itself must come to a stop! 

You can't get to a time before the Big Bang, because there was no "before" the Big Bang. 

We have finally found something that doesn't have a cause, because there was no time for a cause to exist in. For me this means there is no possibility of a creator, because there was no time for a creator to have existed.

Σπατάλη ενέργειας ..

 

Freedom and love go together. Love is not a reaction. If I love you because you love me, that is mere trade, a thing to be bought in the market; it is not love. To love is not to ask anything in return, not even to feel that you are giving something- and it is only such love that can know freedom.

All ideologies are idiotic, whether religious or political, for it is conceptual thinking, the conceptual word, which has so unfortunately divided man.

ΥΓ.  Κλικάρετε αδίστακτα .. εικόνα, 3 συνδέσμους και video !

:)

Ένδοξο κομμάτι !

 

If I try to take you there, would you come with me?
The reason flies, the fear is scare, the ocean loves the sea

Rhythm is love
Heaven is just another word
For the feeling called musical

Color is lust
Because all of the sexual things we do in my mind
I trust you to make them all colorful

I’d like to put you in such romance
Take you down to Paris, France
Leave the Cafés and the bars
Walk the wintry boulevards

Is that a smile I see?
Maybe you’re not even looking at me
If you smile for no reason, the season is lost
If your love is the rhythm, my rhythm is love

Coming at you like this!

                                                                                   Anthony Tewfik - The Last Glass 

:)

Καταραμένο φαινόμενο Coolidge

 

                                                                     Patrick Finley - Last Call at Bar Marmont  

Δε μπορεί !  Ίσως να έχει υποπέσει στην αντίληψή σας ένας άνδρας που κάποτε .. απάτησε μια πανέμορφη γυναίκα, παρά το ότι σε γενικές γραμμές εκείνη διέθετε το  επιθυμητότατο σε όλους “πακέτο” ομορφιάς, σεξουαλικότητας, κοινωνικότητας, χιούμορ, ευφυίας, ευαισθησίας, τρυφερότητας, καλλιέργειας, ενεργητικότητας και αφοσίωσης. 

Έχετε αναρωτηθεί γιατί  συμβαίνει αυτό ? Ορίστε μια διασκεδαστική ανδροκεντρική προσέγγιση.

Κάποιοι "ειδικοί" έχουν ονομάσει την εν λόγω συμπεριφορά φαινόμενο Coolidge λόγω του εξής σουρεαλιστικού περιστατικού.  Στη δεκαετία του '20 ο τριακοστός πρόεδρος των ΗΠΑ, επισκέφτηκε μαζί με τη γυναίκα του μια φάρμα στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας. Κάποια στιγμή της ξενάγησης στη φάρμα το ζεύγος έφτασε μπροστά από ένα κοτέτσι. Η τότε πρώτη κυρία των ΗΠΑ, ρώτησε με νόημα τον υπεύθυνο της φάρμας: “ο κόκορας εκτελεί τα καθήκοντα του?” “Στο έπακρο και πολλές φορές την ημέρα κυρία” της απάντησε ο αγρότης. Τότε παρενέβη ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ρώτησε με τη σειρά του: “με την ίδια κότα κάθε φορά?” Η απάντηση του αγρότη ήταν αναμενόμενη: “Όχι κύριε πρόεδρε, με άλλη κότα κάθε φορά”. Και ο πρόεδρος των ΗΠΑ συμπλήρωσε: “Παρακαλώ πείτε το δυνατά για να το ακούσει η κυρία Coolidge !”

Πέρα από το προηγούμενο γραφικό περιστατικό, αρκετοί επιστήμονες θεωρούν ότι η απιστία των αρσενικών θηλαστικών παρέχει ένα επιπλέον εξελικτικό πλεονέκτημα, που αυξάνει τις πιθανότητες επιβίωσης ενός είδους, αφού η γονιμοποίηση πολλών θηλυκών διευκολύνει την γονιδιακή μετάδοση στις επόμενες γενιές.

Συμπερασματικά,  το .. καταραμένο φαινόμενο Coolidge  είναι ικανό να αποσυνθέσει ακόμη και την καλύτερη σχέση (συμβίωση ή γάμο), κι' ας είναι ένα ευλογοφανές επιχείρημα στη φαρέτρα των αρσενικών, που μπορούν επιπλέον να επικαλεστούν το ότι συμβαίνει ακόμα και στις .. καλύτερες οικογένειες !

 

ΥΓ1. Κλικάρετε τις 2 εικόνες και τα 4 links  .. με δική σας ευθύνη !

ΥΓ2. Eυχαριστώ την mafalda για την ιδέα της ανάρτησης. 

:)

Ένδοξες ήττες

                                                                          Daniel Del Orfano - Against The Grain

Είναι αυτό που θέλω να διασώσω
Κάνοντας την ευτυχία να διαρκεί για πάντα
Επινοώντας άστατες σκέψεις
Ιδρύοντας ένα επίγειο κράτος
Από σκόρπια βιβλία και σκόρπια χαρτιά
Εκεί που δεν έχουν εξουσία
Εισπράκτορες γενειοφόροι του θεού
Σαν αρουραίοι σε ασπρόμαυρες ταινίες
Με τα κρυφά καθρεφτάκια τους
και τις σπασμένες τους χτένες
στην ατέλειωτη νύχτα
να μαγαρίζουν με προσευχές
τον απέραντα καυλωμένο μας κόσμο.

Θεολογικό ποίημα - Αντώνης  Αντωνάκος



Στήνω τα πιόνια μου ξανά και ξανά 
σε μια παρτίδα χαμένη.
Επιμένω, εφαρμόζω νέες στρατηγικές
για νέες πιο ένδοξες ήττες.

Μικρές ασκήσεις ουτοπίας - Άννα Νιαράκη

                                                                          Daniel Del Orfano - A Fleeting Moment

YΓ1. Κλικάρετε αδίστακτα τις 2 εικόνες και τους συνδέσμους !

YΓ2. Εξ' όνυχος τον λέον­τα, σε πείσμα πολλών ντιλεταντών  !

 :)

Eνσυναίσθηση

 

Στο παρακάτω video που αφορά το βιβλίο The Empathic Civilization, ο Jeremy Rifkin προτείνει να επανεξετάσουμε την συνηθισμένη ανθρώπινη "αφήγηση" και να την βασίσουμε στην ενσυναίσθηση και την συμπόνια αντί της επιθετικότητας και εχθρότητας.

Ο προηγούμενος 10λεπτος προβληματισμός είναι επίκαιρος για  το δύσκολο 2013. 

:)

 

Πρόσθεσις

 

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσίν των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί. 

K. Π. Καβάφης (Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

ΥΓ. Μη παραλείψετε το κλικ στους 2 πίνακες του Fabian Perez

:)

Περιττά κόκκινα φανάρια !

 

                                                        Stuart Luke Gatherer - Evening Post

Έχετε ποτέ σταματήσει σε κόκκινο σηματοδότη εντελώς μόνοι, χωρίς καθόλου κυκλοφορία στον .. ορίζοντα, και τρία λεπτά αργότερα, όταν επιτέλους εμφανίστηκε η πράσινη ένδειξη, μήπως σας έτυχε να ξεκινήσετε αναρωτώμενοι: "Τι περιττό φανάρι ..  πόσο άχρηστα αυτά τα 3 λεπτά της ζωής μου." ?

Κάποτε μου είχε συμβεί κάτι ανάλογο ενώ οδηγούσα μόνος στην Κηφισίας, τρεις η ώρα τα ξημερώματα. Σταμάτησα στα φανάρια μιας διασταύρωσης και έχοντας εκπληκτική ορατότητα διαπίστωσα ότι τριγύρω, σε όλες τις κατευθύνσεις και σε μεγάλη απόσταση, δεν υπήρχε άλλο αυτοκίνητο ή πεζός ή οποιοσδήποτε ευμεγέθης, κινούμενος ζωντανός οργανισμός! Ο πειρασμός ήταν μεγάλος κι΄ αμέσως σκέφτηκα: "Ξέχνα τα φανάρια και .. όρμα!"

Τελικά, δεν έχει καμμία  σημασία το πως αντέδρασα. Αρκεί να πω ότι συνήθως εφαρμόζω τον γενικό κανόνα: "μη ρισκάρεις όταν έχεις την παραμικρή αμφιβολία", βασιζόμενος σε κάποια .. πρόχειρη ανάλυση "κόστους-οφέλους", που τις περισσότερες φορές  καταλήγει στην απώλεια μιας προσωρινής  αίσθησης απελευθέρωσης, η οποία ενδεχομένως θα με κατέκλυζε .. αν ρίσκαρα !

Μερικές φορές οι άνθρωποι λένε να μην ανησυχούμε για τίποτε! Αυτό μου φαίνεται υπερβολικά αισιόδοξο, επειδή αφενός μεν η ανησυχία είναι ένα πολυσύνθετο συναίσθημα, αφετέρου δε υπάρχουν πολλά πράγματα για τα οποία αξίζει να ανησυχούμε.

Η πρόκληση είναι ν' ανησυχούμε με μέτρο για τα σωστά πράγματα !

Στη δουλειά μας οφείλουμε ν΄ ανησυχούμε για το πως θα βγάζουμε χρήματα με δίκαιο τρόπο, σεβόμενοι και βελτιώνοντας τη ζωή μας, αλλά και τις ζωές των άλλων. 

Όσο αφορά την περιπέτεια κάθε μορφής (με την ευρύτερη σημασία του όρου) οφείλουμε ν' ανησυχούμε για το πως και πότε θα την επιλέξουμε. Προφανώς αυτό δεν γίνεται από τον καναπέ.

Στη ζωή γενικότερα, οφείλουμε ν' ανησυχούμε μόνο για ότι πραγματικά αξίζει. Ας ανησυχούμε λοιπόν για το ότι η ζωή είναι μικρή και κάθε μέρα που περνάει δεν είναι επαναλήψιμη. Συνεπώς δεν χρειάζεται ν' ανησυχούμε για τον "άχρηστο" χρόνο που περνάμε στα φανάρια !

Μην ανησυχείτε λοιπόν για πράγματα που δεν "μετράνε". 

Ούτως ή άλλως η ζωή  είναι φευγαλέα και .. εύκαμπτη.

                                                                       Stuart Luke Gatherer - Giorgi Morandi

ΥΓ. Αν  ..  "τολμάτε", κλικάρετε τα 2 link και τις 2 εικόνες!

 :) 

Εγκεφαλική "κλιματική" αλλαγή

 

                                                                                   Stuart Luke Gatherer - The book 

Ίσως οδηγούμαστε σ' ένα κόσμο πιό αισθητηριακό σε σχέση με τον παραδοσιακά γνωσιακό. Εξ΄ ορισμού, αναζητούμε μία οθόνη που μας προσφέρει ελάχιστες εμπειρίες ουσιαστικής ανάγνωσης λέξεων. Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα, τι είναι εκείνο που "κάνουν" οι αισθητηριακές εικόνες και οι ήχοι, που δεν μπορούν να "κάνουν" τα βιβλία .. και αντίστροφα ?

Πόσοι αναρωτιώμαστε αν είναι πιό σημαντικό και ενδιαφέρον να απολαμβάνουμε τις πραγματικές εμπειρίες του "εκεί" και του  "εδώ",  συμμετέχοντας ακόμη και σε διεργασίες επίλυσης αφηρημένων προβλημάτων που επιφέρουν ουσιαστική πνευματική ανατριχίλα, σε αντίθεση με τα γρήγορα και ανούσια σερφαρίσματα σε διαδικτυακές σελίδες, που μας βομβαρδίζουν με πλήθος αισθητηριακών ερεθισμάτων και ανούσιων πληροφοριών?

Οι εγκέφαλοί μας αλλάζουν και άρχισαν πλέον ν' αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαφορετικά μέσω του διαδικτύου και των παρελκόμενων πολυμέσων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες. Η ελάχιστη διάρκεια προσοχής σε συνδυασμό με την ηδονή του κλικαρίσματος, αλλά και την αυτόματη εμφάνιση τεράστιου όγκου πληροφοριών που φυσικά αγνοούμε, διαφέρουν ριζικά από την μεγάλης διάρκειας προσοχή που απαιτείται για την "μελέτη"  κάποιου βιβλίου (πχ ενός ιδιοφυούς συγγραφέα όπως ο Roger Penrose) που σε παίρνει κυριολεκτικά από το χέρι για να βυθιστείς μαζί του στο δρόμο της πραγματικότητας!

Υπάρχει βέβαια και το ζήτημα της "ταυτότητας" των ανθρώπων, που ανακύπτει από τις .. μπανάλ πληροφορίες που αισθάνονται την ανάγκη να (ανα)μεταδίδουν μέσω κοινωνικών δικτύων, όπως το Facebook και το Τwitter. Τι  μας "λέει" αυτή η συμπεριφορά για το πώς "βλέπουμε" τον εαυτό μας? Μήπως μας λέει κάτι, για το πόσο (αν)ασφαλείς αισθανόμαστε? Δεν θυμίζει τη συμπεριφορά μικρών παιδιών όταν φωνάζουν "Κοίτα, μαμάκα, φόρεσα την κάλτσα μου! Τώρα έβαλα και την άλλη!"? Επιτέλους, τι μας "λένε" όλα αυτά για την προσωπικότητά μας ?

                                                      Gabriel Mark Lipper - Adonis dilemma

ΥΓ. Δεν βλάπτει το κλικάρισμα σε εικόνες και link της ανάρτησης!

:)

Σελαγίζουσα Σελήνη !

Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς.

Κράζων δε «σταθήτε ρε πούστηδες, γαμώ το στανιό σας» και απαντησάντων «κλάστε μας τ’ @@», απέδρασαν !

(Αναφορά του  Ιωάννη Πετράκη, υπενωματάρχη Κιλκίς το 1923)

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται συχνότατα στον μακρόκοσμο, λόγω του φαινομένου της .. κοινωνικής αποσυνοχής ! 

                                                            Jack Vettriano - Double trouble

YΓ. Οπωσδήποτε κλικ στις 2 εικόνες και στα 3 link !

 :) 

Xαμένος ορίζοντας

 

Το θέμα  της πρωτότυπης νουβέλας Χαμένος ορίζοντας του James Hilton (1933) είναι η αναζήτηση μιας ιδανικής κοινωνίας, μακριά από παρωχημένους "-ισμούς", πράγμα που προϋποθέτει την "ανάδυση" υψηλής συνείδησης στον άνθρωπο.

Αν ο άνθρωπος δεν έχει αναπτύξει μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία που είναι απαραίτητα για την σχετική (ευ)τυχία του, γιατί να τα αναζητήσει σε μια πολιτεία δικαιοσύνης;

Άλλωστε, η δικαιοσύνη, σύμφωνα με τον παρακάτω διάλογο, οφείλει να βασίζεται σ' ένα ιδεώδες ευγένειας ανάμεσά μας:

- Τι θρησκεία έχετε εδώ; 

- Πιστεύουμε στο μέτρο. Αποφεύγουμε την υπερβολή, ακόμα και την υπερβολική αρετή. 

- Νόμους, στρατό, αστυνομία; Δεν έχετε εγκληματίες;

- Όχι. Τι κάνει κάποιον εγκληματία; Η ανέχεια συνήθως και ο φθόνος. Εδώ έχουμε επάρκεια αγαθών για όλους.

- Μα δεν υπάρχουν άλλου είδους διαφωνίες, για μια γυναίκα ας πούμε;

- Πολύ σπάνια, διότι θεωρούμε αγένεια να παίρνεις αυτό που θέλει κάποιος άλλος.

- Κι αν κάποιος τη θέλει τόσο πολύ, που δεν τον νοιάζει τι λένε οι άλλοι;

- Τότε είναι ευγένεια του άλλου να την αφήσει σ' αυτόν που τη θέλει τόσο πολύ. Με ευγένεια λύνεται και το πιο πολύπλοκο θέμα.

Το έργο αυτό λοιπόν είναι ένα έργο αγάπης. Συνεπώς, ΜΟΝΟ αυτός που έχει ξυπνήσει μέσα του την αλτρουιστική αγάπη και έχει βγει λίγο από το καβούκι του εγωισμού μπορεί να συντονιστεί με τα παραπάνω. Όπως λέει κι' ένας Λάμα στη νουβέλα «δεν είναι μακριά η Shangri-La, αλλά είναι πολύ δύσκολο να φτάσει κανείς σ’αυτήv». Η Shangri-La τους χωράει όλους, αλλά δυστυχώς δεν είναι για όλους.

YΓ. Σύνδεσμοι, και πίνακες του Reuben Negron, περιμένουν ένα click!

:)

Ωδή στον Chris

 

Υπάρχουν τέσσερις ξεκάθαρες αντιρρήσεις για τη θρησκευτική πίστη: ότι διαστρεβλώνει εξ' ολοκλήρου την προέλευση του ανθρώπου και του κόσμου, ότι εξαιτίας αυτού του αρχικού λάθους καταφέρνει να συνδυάσει την μέγιστη δουλοπρέπεια με το μέγιστο του σολιψισμού, ότι είναι ταυτόχρονα το αποτέλεσμα αλλά και το  αίτιο της διαχρονικά επικίνδυνης σεξουαλικής καταπίεσης, και ότι, τελικά, στηρίζεται σε ευσεβείς πόθους.

Ακόμα πιο σημαντικό ενδεχομένως να είναι, ότι όλοι εμείς οι  αποκαλούμενοι .. "άπιστοι" δεν χρειαζόμαστε κανένα μηχανισμό επιβολής και ενίσχυσης. Δεν έχουμε κανένα λόγο να συγκεντρωνόμαστε καθημερινά, ή κάθε επτά ημέρες, ή  οποιαδήποτε "σπουδαία" και ευοίωνη ημέρα, για να διακηρύξουμε την εντιμότητά μας ή για να σκύψουμε το κεφάλι για να βυθιστούμε υποτελώς στην αναξιότητά μας. Εμείς οι χαρακτηριζόμενοι ως .. "άθεοι" δεν έχουμε την ανάγκη ρασοφόρων, ή οποιασδήποτε ιεραρχίας από πάνω τους, για να αστυνομεύει το .. "δόγμα" μας. Απεχθανόμαστε θυσίες και τελετές, όπως επίσης λείψανα και λατρείες εικόνων ή αντικειμένων (ακόμη και εκείνων των αντικειμένων που είναι  χρήσιμες ανθρώπινες καινοτομίες - όπως τα δεμένα βιβλία!) Για μας δεν υπάρχει σημείο στη γη που είναι ή θα μπορούσε να είναι "ιερότερο" από οποιοδήποτε άλλο.

Στον επιδεικτικό παραλογισμό των θρησκευτικών προσκυνημάτων, ή στην ξεκάθαρη φρίκη των  δολοφονιών στο όνομα κάποιου ιερού τοίχου ή σπηλιάς ή  βράχου ή βωμού ή βιβλίου ή εικόνας, μπορούμε άνετα να αντιτάξουμε ένα χαλαρό (ή .. ζωηρό!) βάδισμα από τη μία πλευρά κάποιας βιβλιοθήκης (ή γκαλερί) στην άλλη, ή ένα μεσημεριανό γεύμα με έναν ευχάριστο φίλο-η,  αναζητώντας την αλήθεια και την ομορφιά!

ΥΓ1. Ευπρόσδεκτα τα σχόλια ..  χωρίς δικές μου απαντήσεις  !

ΥΓ2. Χωρίς δισταγμό δείτε τι "κρύβουν" σύνδεσμοι και εικόνες !

:)

Brazil για πάντα !

"Παρέλυσα" κυριολεκτικά όταν πριν από λίγο άκουσα το αριστούργημα του Ary Barroso με την Susan Storm Large.  

Δεν έχω αισθανθεί έτσι με καμμία άλλη εκτέλεσή του, και χωρίς πολλά λόγια το μοιράζομαι μαζί σας !

ΥΓ.  Η πρώτη μου ανάρτηση ΧΩΡΙΣ συνδέσμους και εικόνες. Αρκεί ΜΟΝΟ η ομορφιά του "Brazil" για .. όλους και όλες !!!

:)

Ιδιότυπη Αισθητική !

Η συναρπαστική  απόλαυση των συμμετριών στο μαθηματικό πλαίσιο της Θεωρίας Ομάδων, εκτός από την παρελκόμενη μαγεία μιάς πολύ ιδιότυπης, μη κοινόχρηστης Αισθητικής, αναδύει μία υπέροχη πινελιά Τέχνης, αφού συνήθως δεν εξυπηρετεί χρησιμοθηρικές σκοπιμότητες, ικανοποιώντας έτσι τον παρακάτω υπέροχο ορισμό του Spinoza:

Τέχνη είναι οποιαδήποτε ανθρώπινη δημιουργία που περιέχει ιδέες πέρα απο τον χρησιμοθηρικό τους σκοπό.

Γενικότερα, η εκπεμπόμενη Αισθητική, κυρίως ως ανάγνωση  ασυνείδητων πηγών, πυροδοτεί το άνοιγμα στην ενόραση και στην πνευματικότητα. Ορισμένες φορές  παρέχει και την θεραπευτική εκείνη σπίθα που ενισχύει την ενδοσκόπηση, την ενσυναίσθηση, την ανθρώπινη δημιουργικότητα, την κατανόηση των διαφορών, αλλά και της άλλης γνώμης.

Έχω την άποψη ότι η Αισθητική είναι κυρίως ένας εξωλεκτικός τρόπος αντίληψης υπέρτατων πτυχών του ασυνείδητου, ένας τρόπος ανίχνευσης και συσχετισμού των άφατων εμπειριών των άλλων με τις δικές μας.   Δυστυχώς όμως, η  επικρατούσα  Αισθητική,  η τόσο προσωπική αλλά και τόσο κοινόχρηστη, έχει υποβαθμιστεί στην αντι-Αισθητική ασχήμια της πολιτιστικής μετάδοσης αξιοθρήνητων μιμιδίων, μέσα από την ισχνή εμπειρία της οικογένειας, αλλά και της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων.

ΥΓ. Χωρίς φόβο και πάθος .. κλικάρετε εικόνες και συνδέσμους !

:)