Avant-garde

Αποφάσισα να ανασύρω μία παλαιότερη εγγραφή μου απο τα έγκατα του εικονοκλαστικού  forum  που διατηρώ (όχι με ιδιαίτερη συνέπεια και ... επιμέλεια, είναι αλήθεια!) Αφορά ένα πραγματικό γεγονός στο οποίο ήμουν αυτόπτης μάρτυρας περίπου 2,5 δεκαετίες πριν. Τότε δεν είχα φανταστεί πόσο θα μπορούσε να επηρεάσει το μελλοντικό τρόπο σκέψης μου, αν και ήμουν σίγουρος ότι  δεν υπήρχε περίπτωση να διαγραφεί απο την μνήμη μου.

Φανταστείτε το εξής σκηνικό : Ένα τεράστιο αμφιθέατρο φημισμένου Λονδρέζικου πανεπιστημιακού ιδρύματος, κατάμεστο απο 500 περίπου πρωτοετείς φοιτητές διάφορων σχολών θετικής κατεύθυνσης (μηχανολόγους, ηλεκτρολόγους, ηλεκτρονικούς, αεροναυπηγούς, πολιτικούς μηχανικούς κλπ) που όφειλαν να παρακολουθήσουν "Επιστήμη των υλικών", ένα βαρετό και απωθητικό μάθημα που βασιζόταν σε στείρα απομνημόνευση, και το οποίο ήταν ταυτόχρονα το μοναδικό κοινό μάθημα μεταξύ ετερόκλητων σχολών .

Η μέρα είχε κάτι το εξαιρετικό. Θα εμφανιζόταν ο καθηγητής με τα αποτελέσματα του περίφημου Term Test στο εν λόγω στρυφνό μάθημα. Τα Term Tests ήταν μία σειρά ανεπίσημων υποχρεωτικών διαγωνισμάτων που παραδοσιακά διεξήγονταν για περισσότερο απο ένα αιώνα, πριν τα Χριστούγενα, και ήταν μόνο για τους πρωτοετείς φοιτητές. Δεν είχαν καμμία βαθμολογική επίπτωση, αλλά μόνο την εξής στατιστική σημασία. Το ποσοστό αποτυχίας ήταν συνήθως εξαιρετικά ψηλό (γύρω στο 50%) και ήταν παρατηρημένος ένας αξιοσημείωτος συσχετισμός με εκείνους που αποτύγχαναν στα τελικά διαγωνίσματα του Ιουνίου, που τελικά εκδιώκονταν απο το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο (βλέπετε δεν υπήρχαν επαναληπτικές εξετάσεις Σεπτεμβρίου!)

Εμφανίζεται λοιπόν ξαφνικά ο καθηγητής, κατακόκκινος απο θυμό για το ασυνήθιστα μεγάλο ποσοστό αποτυχίας (70 % παρακαλώ.) Μέσα σε ένα πρωτοφανές παραλήρημα επιτιμητικών παρατηρήσεων και σχολίων, ειπώθηκαν περίπου και τα εξής:

" Οι περισσότεροι απο εσας θα πρέπει να αντιμετωπίσετε σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνατε σοβαρό λάθος στην επιλογή σας να γίνετε μηχανικοί. Θα ήταν προτιμότερο να στραφείτε κάπου αλλού, πχ στη ζωγραφική, στη μουσική ... κλπ "

Μέσα στη γενική απόλυτη σιγή, ακούγεται η φωνή ενός θαραλέου φοιτητή απο την Ταϋλάνδη : " Professor, για να γίνει κανείς καλός καλλιτέχνης χρειάζεται οπωσδήποτε να έχει ταλέντο, πράγμα που δεν είναι υποχρεωτικά απαραίτητο για τους μηχανικούς. Σ' εμάς απλά αρκεί ένα minimum ευφυϊας και εργατικότητας ! "

Ο καθηγητής άστραψε και βρόντηξε για δεύτερη φορά, αν και πιστεύω ότι είχε αρχίσει να ψυλιάζεται, ότι χάνει το ... επιχείρημα : " Μα τι λες ! Οι μηχανικοί είμαστε χρήσιμοι άνθρωποι στην κοινωνία ... Κάνουμε σπίτια, γέφυρες, αυτοκίνητα, εργοστάσια κλπ. Οι καλλιτέχνες ... τι κάνουν ; "

Ο μετέπειτα πολύ καλός μου φίλος, Chit Yen Chong, ανταπάντησε  :  " Οι καλλιτέχνες κάνουν την ζωή μας ομορφότερη !! "

Ακόμη ηχεί στ' αυτιά μου η μουσική απο τα χειροκροτήματα και τις επεφημίες των όρθιων πλέον φοιτητών...

Εκείνη την περίοδο ήμουν ένας θρασύς μεταπτυχιακός φοιτητής και ο καθηγητής μου  (thesis advisor) ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας. Όταν αργότερα ζήτησε τη γνώμη μου, του είπα αδίστακτα ότι ο συγκεκριμένος φοιτητής κέρδισε το επιχείρημα, αλλά και τις εντυπώσεις. Προς μεγάλη μου έκπληξη, συμφώνησε μόνο  με το ... δεύτερο !

Τότε ήταν που άρχισα να καταλαβαίνω γιατί το ανθρώπινο είδος πάντοτε "ανεχόταν" ανθρώπους, που φαινομενικά ξόδευαν τον χρόνο τους άσκοπα και δεν βοηθούσαν στη κοινή προσπάθεια για επιβίωση. Για παράδειγμα, όσοι ζωγράφιζαν στα τοιχώματα προϊστορικών σπηλαίων, πιθανότατα ανήκαν σ' αυτή τη κατηγορία  και ήταν η avant-garde της εποχής τους !

YΓ: Ένα κλικ στις τρεις εικόνες ίσως δώσει κάτι ... παραπάνω. Το ίδιο και  τα links στο κείμενο  !

:)

Βαμμένο Πέπλο

Υποθέτω  ότι οι περισσότεροι άνθρωποι  γνωρίζουν νεαρά κορίτσια, που ατυχώς πιστεύουν,  αφενός μεν ότι είναι στο κέντρο του σύμπαντος, αφετέρου δε ότι  οι υπόλοιποι περιστρέφονται γύρω απο τον ανιαρό τους μικρόκοσμο. Είναι κάτι που συμβαίνει διαχρονικά και ανεξέλεγκτα σε αρκετές ανώριμες γυναίκες (κυρίως νεαρές, αλλά  όχι μόνο !), που κατά τα άλλα μπορεί να είναι όμορφες ή άσχημες, έξυπνες ή αφελείς, μορφωμένες ή αμόρφωτες, συχνά εγωπαθείς, αλλά σίγουρα όχι ... καλλιεργημένες !

Δύο τέτοια πρόσφατα παραδείγματα έφεραν αυθόρμητα στην  μνήμη μου την εκπληκτική νουβέλα του Somerset Maugham με τίτλο "Βαμμένο Πέπλο". Η γοητεία αυτής της υπέροχης ιστορίας βασίζεται στην απλότητα της αφήγησης ενός μετρ του είδους, που έρχεται σε αντιδιαστολή με την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και των καταστάσεων.

Η Kitty, ένα αφελές, ματαιόδοξο και άπειρο κορίτσι, είναι ακόμα ανύπαντρη την ημέρα του γάμου της μικρότερης αδελφής της. Πανικοβάλεται, και αντιδρά αυθόρμητα με το να αρραβωνιαστεί τον Walter, έναν ήσυχο και σοβαρό βακτηριολόγο, που μετά τον γάμο την παίρνει μαζί του στη Σαγκάη.  Αν και ο Walter  ήταν κατώτερος των προσδοκιών που είχε συσσωρεύσει στο "διαμορφωμένο" μυαλό της,  η Kitty άρπαξε αμέσως την ευκαιρία να αφήσει την βαρετή λονδρέζικη αριστοκρατία του 1925, για κάτι πιο ... εξωτικό.

Στην πορεία ο δυστυχής Walter  διαπιστώνει ότι δεν έχει τίποτα κοινό με την σύζυγό του !   Σαν να μην του έφτανε αυτό, ανακαλύπτει στην πορεία ότι εκείνη τον απατάει με έναν  βρετανό διπλωμάτη.  Τότε αντιδρά εκδικητικά και της ανακοινώνει ότι δέχτηκε μια θέση, που απαιτεί να μετακομίσουν και να εγκατασταθούν σε μία περιοχή, που είναι κέντρο επιδημίας χολέρας ! Η Κitty χωρίς να έχει άλλη  επιλογή τον ακολουθεί, επειδή ένα διαζύγιο λόγω "μοιχείας", εκείνη την εποχή θα σήμαινε την κοινωνική της απομόνωση και απαξίωση.

Όμως, εκεί στο καταπράσινο  απόμακρο χωριό της Κίνας συμβαίνει κάτι απρόσμενο. Μέσα στη δυστυχία, τον ανθρώπινο πόνο και τα συντρίμια,  θα "νιώσουν" ο ένας τον άλλο και θα ανακαλύψουν την τρυφερότητα και το μεγαλείο της συγχώρεσης. Η  Kitty αρχίζει σταδιακά να αποβάλλει τα κοινωνικά φίλτρα που καταδυνάστευαν τη  σκέψη της και να μεταλάσσεται απο εγωϊστρια και άπειρη, σε κάποια που "βλέπει" την ευρύτερη εικόνα του κόσμου.

Για εμένα, η ομορφιά και η απόλαυση σ' αυτή την ιστορία  βρίσκονται στο ξετύλιγμα του δρόμου της σταδιακής μετεξέλιξης της Kitty, η οποία αντιλαμβάνεται ακριβώς τι έχει κάνει στον εαυτό της, στον άντρα της και στον εραστή της. Επίσης είναι υπέροχο το ότι ο Maugham βλέπει τον κόσμο μέσα απο τα μάτια της Kitty, και μας βοηθάει να κάνουμε κι' εμείς το ίδιο !

Στον παρακάτω σύνδεσμο, όποιος θέλει, μπορεί να δει απευθείας ολόκληρη την ομώνυμη ταινία του 2006. Είναι όμορφη αυτή η κινηματογραφική μεταφορά. Όμως το βιβλίο είναι αναντικατάστατο. Το πρόβλημα όπως πάντα είναι ο χρόνος, δυστυχώς ο πιο αμείλικτος και πολύτιμος πόρος για όλους  ...

The Painted Veil (2006)

ΥΓ:  Οπωσδήποτε ένα κλικ στις 2 εικόνες ... προσθέτει, δεν αφαιρεί 

Εξάρσεις Αυθορμητισμού

Oι  διάφορες εξάρσεις αυθορμητισμού ίσως να μην είναι πάντα ο καλύτερος "εξοπλισμός" για την διαδρομή του καθενός μας. Έχω καταλήξει σε αυτό το συμπέρασμα,  όχι μόνο έπειτα απο ισχυρές δόσεις ενδοσκόπησης, αλλά επίσης παρατηρώντας  τις αντιδράσεις τρίτων σαν αποτέλεσμα της δικής μου συμπεριφοράς. Έχω λοιπόν διαπιστώσει ότι μερικές φορές είναι ίσως αναγκαίο το ψαλίδισμα του αυθορμητισμού.

Αν και η συχνή εφαρμογή αυτής της πρακτικής μπορεί να οδηγήσει  σε υπερβολική καταπίεση των συναισθημάτων μας, σας διαβεβαιώνω ότι και το εντελώς αντίθετο μπορεί να αποβεί εξίσου καταστροφικό. Οι άνθρωποι και ειδικότερα οι φίλοι μας πρέπει  πρώτα απ' όλα να μας "νιώθουν",  έτσι ώστε να βλέπουν τον αυθορμητισμό μας στις σωστές του διαστάσεις. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι εφικτό ούτε σε κάθε περίσταση, αλλά ούτε σε κάθε άνθρωπο. Επειδή λοιπόν δεν υπάρχουν ούτε προδιαγραφές αλλά ούτε κανόνες, με λύπη μου σας λέω ότι το υπέρτατο "φρένο" είναι δυστυχώς η διαθέσιμη (?) διαισθητική εκτίμηση του καθενός μας.

Moυ αρέσει πάντως να είμαι αυθόρμητος με τον δικό μου ιδιότυπο τρόπο, επειδή, καλώς ή κακώς, συνήθως "θριαμβεύω" περιστασιακά με λίγες  μόνο παρορμητικές  εκρήξεις. Δεν είμαι βέβαια καθόλου σίγουρος ότι στις σπάνιες αυτές περιπτώσεις δεν απωθώ τους γύρω μου. Αλλά πιστέψτε με, δεν δίνω δεκάρα γι' αυτό ! Μάλιστα υπάρχουν και φορές  που διασκεδάζω αφάνταστα, κυρίως όταν το "μέτρημα" χαρακτήρων - συμπεριφορών, ανακύπτει σαν παρελκόμενo αναδυόμενo παραπροϊόν.

Βέβαια το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα διαβολεμένα συναισθήματα  βρίσκονται πάντα στην επιφάνεια,  έτοιμα να ξεχειλίσουν απο στιγμή σε στιγμή, πέρα απο κάθε έλεγχο ! Επιπλέον  όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι τυχαίνει να έχουν την άποψη ότι ένας ισχυρός χαρακτήρας (όπως κι' ένας φίλος) οφείλει να παραμένει απαθής ή ακόμα και ασυγκίνητος, εγκλωβίζοντας τα συναισθήματά του - και συνεπώς το κύρος του - μέσα σε προστατευτικό περίβλημα. Ίσως να νομίζουν ότι  έτσι προστατεύεται η ανθεκτικότητα στις δύσκολες καταστάσεις, και προάγεται η  αξιοπιστία.  Παρόλα αυτά,  κυριολεκτικά δεν με νοιάζει που (μερικές  φορές τουλάχιστον)  επιλέγω να  αγνοώ στην πράξη  αυτή τη σαθρή, αλλά διαδεδομένη συλλογιστική.

Λόγω της φύσης και της εκπαίδευσής μου, ίσως είμαι ένας τυπικός "εραστής" της λογικής.  Όμως θα ήθελα να  πιστεύω, ότι ισχυρό χαρακτήρα μπορεί να διαθέτει και κάποιος που ίσως συγκινείται αυθόρμητα, συμπάσχοντας (ας πούμε) με τα δεινά μιας καλής του φίλης.  Βέβαια, ένας τυχαίος άνθρωπος  στο δρόμο ή στο internet, πιθανότατα δεν θα μπορούσε να μας "συν + κινήσει"  εύκολα.  Αν όμως συνοφρυωνόταν ένα πολύ αγαπημένο μας πρόσωπο, τότε  ίσως θα μπορούσαμε ακόμα και να κλάψουμε.  Ε, λοιπόν,  αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν με ενδιαφέρει να το αλλάξω !

YΓ: Κλικ τις παραπάνω 2 εικόνες με ... δική σας ευθύνη. To ίδιο ισχύει και για τα 6 links στο κείμενο !


:)

Αισιοδοξία ή ρεαλισμός ?

Απο τη φύση μου συνήθως βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Σχεδόν πάντα θεωρώ ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν ομαλά, αλλά ακόμα και όταν καταρέει το σύμπαν γύρω μου, συνήθως έχω μία περίεργη αίσθηση ότι μπορώ ίσως να δράσω με κάποιο καταλυτικό τρόπο για να τα επηρεάσω  προς την επιθυμητή κατεύθυνση.

Αρκούν όμως απο μόνες τους η αισιοδοξία και η θετική σκέψη ?   Δυστυχώς όχι, όπως έχω διαπιστώσει σε πολλές περιπτώσεις. Το πιο πρόσφατο οδυνηρό παράδειγμα που με αφορά, είναι ο τελευταίος ήπιος τραυματισμός μου σε ένα ... αμαρτωλό χόμπυ - το εβδομαδιαίο μπάσκετ με φίλους ! Μιλάμε για μία εντελώς "γραφική" και τραγικά επαναλαμβανόμενη κατάσταση απο τα 18 μου χρόνια. Ποτέ δεν ήθελα να κάνω το λεγόμενο "ζέσταμα" πριν το κάθε παιχνίδι (διατάσεις κλπ), ούτε να δένω τα πόδια μου με ειδικούς επιδέσμους, όπως κάνουν ανελλιπώς σχεδόν όλοι οι συμπαίκτες μου. Το αποτέλεσμα είναι ότι κατά καιρούς έχω πάθει αμέτρητες θλάσεις συνδέσμων.

Είναι βέβαια γεγονός ότι  οι τραυματισμοί στα ομαδικά σπορ δεν "επιλέγουν" μόνο εκείνους που δεν έχουν πάρει τις κατάλληλες προφυλάξεις, αλλά εξαρτώνται και απο πολλούς άλλους παράγοντες όπως φυσική κατάσταση, τύχη, συμπαίκτες, σωστό ζέσταμα, ειδικές συνθήκες παιχνιδιού κλπ. Το σίγουρο πάντως είναι ότι  ο ρεαλισμός εκτοπίζει την αβάσιμη αισιοδοξία, πχ ότι δήθεν υπάρχουν άνθρωποι με ανοσία στους τραυματισμούς.

Κάποιοι  ενδεχομένως να αναρωτηθούν: Μα δεν είναι προτιμότερη η θετική σκέψη  απο την αρνητική ? Ασφαλώς ναι, όταν όλες οι άλλες παράμετροι παραμένουν  αμετάβλητες. Όμως έχω καταλήξει  στο συμπέρασμα ότι ο ρεαλισμός, είναι πάντα προτιμότερος απο το εναλλακτικό δίπολο της  αισιοδοξίας - απαισιοδοξίας. Κι' αυτό γιατί η ανθρώπινη διανοητική πρόοδος, έχει επέλθει απο τον διαχρονικό αγώνα του είδους μας να βλέπει τα πράγματα "όπως είναι" και όχι σαν προβολές των συναισθημάτων μας !

Οφείλουμε να παραμένουμε γαντζωμένοι με νύχια και με δόντια στην υπέροχη ιδέα του Διαφωτισμού, που δεν είναι τίποτα άλλο απο το ότι ο κόσμος ξεδιπλώνεται σύμφωνα με τους δικούς του εσωτερικούς αλγορίθμους αιτίας και αποτελέσματος, πιθανοτήτων και τύχης, "αδιαφορώντας" εντελώς για τις ανθρώπινες συναισθηματικές προβολές !

Τα συναισθήματα ασφαλώς και μετράνε, αλλά η βασική αρχή του σκεπτικισμού είναι να μη μας  ξεγελούν ! Ας μην αμφιβάλουμε ότι τα συναισθήματα, είτε είναι θετικά είτε  αρνητικά,  βάζουν πολύ συχνά τρικλοποδιές στη λογική και ας δεχθούμε ότι ο ρεαλισμός θα πρέπει να προηγείται των φαντασιώσεών μας, άσχετα με το πως αισθανόμαστε! 

ΥΓ: Δεν ... νομίζω να βλάπτει ένα click στις 2 εικόνες

:)

Suicide is painless

Through early morning fog I see
Visions of the things to be
The pains that are withheld for me
I realize and I can see

That suicide is painless
It brings on many changes
And I can take or leave it if I please

The game of life is hard to play
I'm gonna lose it anyway
The losing card I'll someday lay
So this is all I have to say

Suicide is painless
It brings on many changes
And I can take or leave it if I please

The sword of time will pierce our skins
It doesn't hurt when it begins
But as it works it's way on in
The pain grows stronger watch it grin

Suicide is painless
It brings on many changes
And I can take or leave it if I please

A brave man once requested me
To answer questions that are key
Is it to be or not to be
And I replied "Oh why ask me."

Suicide is painless
It brings on many changes
And I can take or leave it if I please

And you can do the same thing if you please. 

YΓ1:  Όλος ο κόσμος είναι δικός σας (μόνο αν τον θέλετε ...) 

YΓ2:  Ένα κλικ στις 2 εικόνες,  μάλλον δεν βλάπτει ...

Ζούμε σε μία προσομοίωση ?

Αν κάποιος δεν έχει έρθει σε επαφή με τις ιδέες του Nick Bostrom, ενός φιλόσοφου στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ίσως να μη μπορεί να διανοηθεί ότι το σύμπαν στο οποίο ζούμε, είναι ενδεχομένως το χόμπυ κάποιου κομπιουτερόβιου πιτσιρικά, που ελέγχει τις ζωές μας απο τον καναπέ του σπιτιού του !

Ίσως σοκάρει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά πάντως δεν είναι διόλου απίθανο. Αν μάλιστα αποδεχτούμε την λογική υπόθεση του αξιότιμου Dr. Bostrom, τότε είναι σχεδόν βέβαιο απο μαθηματική άποψη ότι ζούμε σε μία προσομοίωση κάποιου υπερεξελιγμένου υπολογιστή !

Η υπόθεση είναι η εξής. Η καλπάζουσα τεχνολογική εξέλιξη θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν υπολογιστή με αφάνταστα μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύ — απ' όλους τους ανθρώπινους εγκεφάλους μαζί — και συνεπώς οι τεχνολογικά εξελιγμένοι μετα-άνθρωποι, θα διαθέτουν την δυνατότητα να "τρέχουν" προσομοιώσεις των προγόνων τους, δηλαδή της εξελικτικής ιστορίας τους, μέσω εικονικών κόσμων στους πανίσχυρους υπολογιστές τους, που θα "κατοικούνται" από εικονικούς ανθρώπους με πλήρως ανεπτυγμένα εικονικά νευρικά συστήματα.

Με βάση τους σημερινούς ρυθμούς, αρκετοί ειδικοί της επιστήμης των υπολογιστών διαβλέπουν ότι θα έχουμε τέτοιους υπερεξελιγμένους  Η/Υ στα μέσα του αιώνα. Όμως όσο αφορά το επιχείρημα του Dr. Bostrom, δεν έχει καμμία σημασία αν αυτό γίνει σε 50 χρόνια ή 5 εκατομμύρια χρόνια. Αν ο πολιτισμός μας επιζήσει μέχρι να φτάσει σε αυτό το τεχνολογικό επίπεδο, και αν οι μετα-άνθρωποι απόγονοί μας "τρέξουν" πολλές προσομοιώσεις για ερευνητικούς σκοπούς ή για διασκέδαση, τότε ο αριθμός των εικονικών απογόνων που θα έχουν δημιουργήσει θα είναι εξαιρετικά πολύ μεγαλύτερος απο τον αριθμό των πραγματικών απογόνων μας !

Επιπλέον δεν θα υπάρχει τρόπος για κανέναν απο αυτούς τους απογόνους να γνωρίσει ποτέ αν είναι εικονικός ή πραγματικός, επειδή οι αισθήσεις και τα συναισθήματα στο πλαίσιο των εμπειριών τους, θα είναι αδύνατο να αντιδιασταλούν.  Όμως, με δεδομένο ότι θα υπάρχουν πολλοί περισσότεροι  εικονικοί απόγονοι, είναι προφανές ότι οποιοσδήποτε μετα-άνθρωπος θα είναι σε θέση να εκτιμήσει,  με βάση τις πιθανότητες, πως είναι σχεδόν βέβαιο ότι ζει σε ένα εικονικό κόσμο.

Πρίν απο αρκετά  χρόνια, σε ένα πάρτυ στη Γλασκώβη, είχα  μία έντονη συνομιλία με μία φίλη σκωτσέζα ζωγράφο. Προσπαθούσα να της εξηγήσω ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε παρά μηχανές που λειτουργούν με χημικό-ηλεκτρικό τρόπο, και ότι όλες οι δοξασίες περί ψυχής δεν είναι παρά αυθαίρετες ανθρωπογενείς ανοησίες. Η συζήτηση έληξε άδοξα όταν μου φώναξε με όση δύναμη μπορούσε : "Εγώ πάντως δεν είμαι μηχανή !", και έφυγε βροντώντας την πόρτα πίσω της.

Πόσο θα ήθελα να την είχα τώρα μπροστά μου,  αλλά μόνο για να της μεταφέρω την υπέροχη  ιδέα του φιλόσοφου συμπατριώτη της. Θα προσπαθούσα φυσικά να της πω ότι η έμπνευση του Dr. Bostrom ενδεχομένως να έχει και λογιστικής φύσεως περιπλοκές, όπως πχ ότι οι εικονικοί άνθρωποι κάποια στιγμή πιθανότατα θα δημιουργήσουν τις δικές τους προσομοιώσεις με δισεκατομμύρια κατοίκους η καθεμία. Αυτή η εκθετική αύξηση  των  ενδεχόμενων προσομοιώσεων σε πολλά μάλιστα επίπεδα, ίσως καταλήξει σε κάποιο μήνυμα του Η/Υ, όπως το παρακάτω :

“Insufficient Memory to Continue Simulation.”

Η παλιά τεχνοφοβική φίλη, που πιθανότατα θα είχε "ξαναφρικάρει", μπορεί τουλάχιστον να μη ξαναβρόνταγε την πόρτα αν της έλεγα ότι σαν αθεράπευτα ... ρομαντικός, προτιμώ το κλασσικό μεν, αλλά σαφέστερο μήνυμα :

“Game Over !”

:)

YΓ: Σίγουρα δεν βλάπτει ένα κλικ στα πόδια της γυμνάστριας της 1ης εικόνας.  Ασφαλώς, το ίδιο ισχύει και για την αρκετά ενδιαφέρουσα ... προσομοίωση της παρακάτω 2ης εικόνας !

Σκόπιμος Πόνος !

Απο την ηλικία των δεκάξι χρόνων με προβλημάτιζε το εξής. Γιατί υπάρχει πόνος στον κόσμο και γιατί υποφέρουν συνάνθρωποί μας, όταν υποτίθεται ότι υπάρχει κάποιος Θεός που είναι παντοδύναμος, παντογνώστης και πανάγαθος ?  Επιτέλους, γιατί επιτρέπει τον πόνο αυτή η  ... ιδιότροπη υπερκόσμια οντότητα ?

Σαν πανάγαθος και ... φιλεύσπλαχνος που είναι, γιατί αφήνει τους ανθρώπους να υποφέρουν ? Θα μπορούσα να δεχθώ αυτή τη "στάση" του, αν δεν είχε την δύναμη να αλλάξει τα πράγματα. Όμως, όσοι έχουν ... ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας μαζί του, επιμένουν ότι είναι και παντοδύναμος ! Οι απολογητές του μας διαβεβαιώνουν ότι επεμβαίνει συνεχώς και με ποικίλους τρόπους στον κόσμο μας. Γιατί λοιπόν δεν βάζει το παντοδύναμο χεράκι του για να εμποδίσει τον θάνατο ενός μικρού παιδιού ή τον βιασμό μιάς παρθένας, πριν την εκτέλεσή της, σε κάποια  τρισάθλια μουσουλμανική φυλακή ?

Άνετα, και μόνο απ' αυτά θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι ο Θεός είναι μία κακή, μία μοχθηρή οντότητα ! Ένα τέτοιο συμπέρασμα θα ήταν φυσικό και ευλογοφανές. Αν το αφήσουμε στην άκρη, τότε θα δεχθούμε υποχρεωτικά ότι οι ιδιότητες της παντοδυναμίας και της παναγαθότητας, είναι αδύνατο να συνυπάρχουν.  Είναι αξιοσημείωτη η αντιδιαστολή του κακού με τις δύο αυτές ιδιότητες.

Ακόμα και οι ευφυέστεροι θεϊστές έχουν εξαιρετική δυσκολία με αυτή την επιχειρηματολογία. Καταφεύγουν στην πολύ συνηθισμένη και τυποποιημένη απάντηση ότι ο θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με ελεύθερη βούληση. 

Όμως, το ερώτημα πλέον είναι γιατί να κάνει κάτι τέτοιο, ενώ γνώριζε  σαν παντογνώστης ότι τα αποτελέσματα θα είναι φριχτά ? Αλλά ας το αφήσουμε κι' αυτό. Το βασικό πρόβλημα με αυτό το επιχείρημα είναι ότι  ΔΕΝ συνδέεται  ο κάθε ανθρώπινος πόνος με την εφαρμογή της ελεύθερης βούλησης.  Ως γνωστό, υπάρχει πόνος που προκύπτει απο φυσικές καταστροφές, αρρώστιες, ατυχήματα κλπ. Κάποιος άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο, ας πούμε, με ένα γενετικό νόσημα δεν ευθύνεται καθόλου γι' αυτό, και δεν έχει κανένα απολύτως ρόλο η  ελεύθερη βούλησή του. Αντίθετα, οι  γενετικές ασθένειες προέρχονται απο την Φύση, που όπως μας λένε είναι δημιούργημα του ... Θεού. Συνεπώς ο Θεός δημιούργησε ένα κόσμο,  στον οποίο είναι αναπόφευκτη η δημιουργία τεράστιου πόνου σε αθώους ανθρώπους !

Βέβαια, οι απολογητές αυτής της υπερκόσμιας Θεϊκής οντότητας δεν καταθέτουν εύκολα τα όπλα. Υποτιμώντας κατάφωρα την νοημοσύνη μας ισχυρίζονται ότι  ότι ο Θεός δημιούργησε σκόπιμα μία πορεία με εμπόδια, ώστε να επιτρέψει στους ανθρώπους να "βγάλουν" τον καλύτερό τους εαυτό με όπλο την ελεύθερη βούληση.

Το παραπάνω επιχείρημα πάντοτε μου προξενούσε αηδία, επειδή δείχνει το πόσο ανήθικα και σκληρόκαρδα σκέφτονται οι άνθρωποι.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα αθώο μικρό παιδάκι με μιά φριχτή αρρώστια και ας φανταστούμε την ιδιόρυθμη επουράνια οντότητα να λέει: " Γαμώτο, πρέπει να τεστάρω, να δοκιμάσω την πίστη μερικών καλών ανθρώπων σήμερα !  Πρέπει να τους βάλω κάποιο εμπόδιο. Ας διαλέξω ένα δίχρονο αγοράκι, ας το υποβάλω σε ένα επώδυνο μαρτύριο αρρώστιας, και έτσι θα τεστάρω όλους τους γύρω του, και ιδιαίτερα τους γονείς του. "

Φανταστείτε τώρα κάποιον άνθρωπο να κάνει το ίδιο πράγμα, σκεπτόμενος παρόμοια: " Πρέπει να δοκιμάσω μερικούς ανθρώπους. Θέλω να βελτιώσω την ηθική τους συγκρότηση, και γι' αυτό θα κάνω  το ... τάδε φρικτό πράγμα στο τρίχρονο κοριτσάκι τους ! "  Δεν θα θεωρούσαμε, ότι έχουμε να κάνουμε με τον χειρότερο, τον πιο κακό άνθρωπο στον κόσμο ?  Γιατί να μην ισχύει το ίδιο  και για τον  "Θεό"? Ένας θεός που συμπεριφέρεται έτσι, σαφώς  ΔΕΝ είναι άξιος σεβασμού.

Όπως έχω πει και σε παλαιότερη ανάρτησή μου, είναι ευτύχημα ότι στις μέρες μας γνωρίζουμε αρκετά για να πούμε ότι ο "θεός" του Αβραάμ δεν είναι αντάξιος, όχι μόνον του μεγαλείου του σύμπαντος, αλλά ούτε καν του ίδιου του ανθρώπου. Τελεία και παύλα !

YΓ1: Όπως πάντα, ένα click στις 2 εικόνες ... δεν βλάπτει!

YΓ2: Εις τας εορτάς γελάμε.  Αμήν!

:)

Παραμόρφωση

Όλοι σκεφτόμαστε, και η σκέψη μας εκφράζεται με λέξεις, με μία χειρονομία, μ' ένα βλέμμα, ή με κάποια κίνηση του σώματος.  Μπορούμε όμως να δούμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι ή μήπως είμαστε προγραμματισμένοι να τα βλέπουμε όπως θέλουμε?

Αν "βλέπουμε" μέσα απο προκαταλήψεις και στερεότυπα, τότε σίγουρα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τον τεράστιο κίνδυνο, την κρίση που αντιμετωπίζουμε. Αν έχουμε συσσωρεύσει πολλές γνώσεις απο την πείρα μας και τα βιβλία, ο νους μας είναι ήδη γεμάτος και μας εμποδίζει να δούμε μέσα απο τα παραμορφωτικά φίλτρα που έχουν αυθόρμητα αναδυθεί. Μπορούμε άραγε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, όχι σαν ξεχωριστό άνθρωπο, αλλά σαν ανθρώπινο όν, που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η υπόλοιπη ανθρωπότητα ?  Ένα τέτοιο αίσθημα σίγουρα σημαίνει ότι έχουμε τεράστια αγάπη για τους ανθρώπους. 

Ερευνώντας όλη την κίνηση της σκέψης διαπιστώνουμε ότι χωρίς αυτήν δε θα υπήρχε φόβος, αίσθηση ευχαρίστησης, ακόμα και χρόνος. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για όλα αυτά. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για την ομορφιά ενός μεγαλόπρεπου ναού, αλλά δυστυχώς είναι υπεύθυνη και για όλες τις ανοησίες που συμβαίνουν εκεί μέσα.

Όλα τα έργα των μεγάλων ζωγράφων, ποιητών, μουσικών είναι δραστηριότητα της σκέψης. Η σκέψη είναι υπεύθυνη για όλους τους θεούς, όλους τους σωτήρες, όλους τους δασκάλους και γκουρού. Είναι υπεύθυνη για την υποταγή και την αφοσίωση στη γυναίκα μας ή/και στη φίλη μας. Όλα είναι αποτέλεσμα της σκέψης που αναζητά ικανοποίηση αλλά  και διαφυγή απο την μοναξιά. Η σκέψη είναι ισοπεδωτική, είναι ο κοινός παρονομαστής  της ανθρωπότητας.

Πως υπερβαίνουμε λοιπόν αυτούς τους περιορισμούς της σκέψης ? Υπάρχει τρόπος να σταματήσουμε τις παραμορφωτικές επιπτώσεις ?  Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει συνταγή για κάτι τέτοιο. Υπάρχουν όμως μερικές σπάνιες, αιθέριες στιγμές στη ζωή μας, όπου και μόνο η  απλή συνειδητοποίηση όλων αυτών των  επιπτώσεων αρκεί για να πετάξουμε ψηλά, και μόλις κοιτάξουμε κάτω, ίσως τελικά  να χαμογελάσουμε βλέποντάς μας. Πιστέψτε με, μου έχει συμβεί ...

Πλησιάζουν λοιπόν τα Χριστούγεννα. Πως τα αντιμετωπίζει ένα άτομο σαν εμένα, βαθύτατα αλλεργικό σε οτιδήποτε έχει σχέση με οργανωμένες θρησκείες ? Μα φυσικά με παγερή αδιαφορία !  Όμως, ακόμα και ως αθεϊστής, ομολογώ ότι αισθάνομαι κάποιο “τράβηγμα” στις χορδές τις καρδιάς μου όταν ακούω τον Μεσσία του Χέντελ. Όχι βέβαια για τους λόγους που συνήθως αρθρώνουν οι κάθε λογής ανυποψίαστοι "θεoύσοι". Απλούστατα, η ονειρική μουσική εξυψώνει πέρα απο τον καθημερινό κόσμο επιτρέποντας την επαφή με ένα υψηλότερο συναισθηματικό επίπεδο. Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ορισμένοι άνθρωποι που παρακολουθούν θρησκευτικές τελετές προσεγγίζουν αυτό το είδος της υπερβατικότητας, κι’ αυτό επειδή είναι ΣΑΝ να βρίσκονται κάτω από επήρρεια ναρκωτικών, ίσως χωρίς τις δυσάρεστες παρενέργειες. Ο Μεσσίας του Χέντελ είναι ενδεχομένως ένα είδος κρακ, πράγμα που υποπτεύομαι ότι ο περίφημος συνθέτης θα εκτιμούσε ιδιαίτερα σαν επιτάφιό του …

ΥΓ: Γιατί όχι ένα κλικ στην γιαπωνέζα της εικόνας, αλλά και στη λέξη "Χριστούγεννα" της τελευταίας παραγράφου του κειμένου ?

H ακαταμάχητη έλξη τoυ Φεγγαριού

Απο την αυγή του πολιτισμού, το φωτεινό φεγγάρι του πλανήτη μας προκαλούσε την ανθρώπινη διάνοια και πυροδοτούσε τη φαντασία. Πριν απο 4000 περίπου χρόνια, τα πήγαινε - έλα της Σελήνης καταγράφονταν σχολαστικά στα χρονικά Σουμέριων ιερέων. Το πάθος τους για τάξη, που ήταν εμφανές στο περίφημο δίκτυο καναλιών και πόλεων της ηλιοκαμένης Μεσοποταμίας, εκδηλώθηκε και με την καταγραφή ακριβέστατων αστρονομικών παρατηρήσεων. Απο διασωθείσα σφηνοειδή γραφή σε πήλινες πλάκες προκύπτει ότι οι υπέροχοι μεσοποτάμιοι παρατηρητές του ουρανού είχαν επινοήσει ακριβέστατα σεληνιακά ημερολόγια και προέβλεπαν τις ηλιακές εκλείψεις. Επιπλέον, λάτρευαν τη Σελήνη σαν θεά και στις αλλαγές της "διάβαζαν" κάθε λογής επικείμενα δεινά.

Η Σελήνη, επιβραδύνοντας την ιδιοπεριστροφή της με το πέρασμα του χρόνου, έχει καταφέρει  να συμπληρώνει μία πλήρη περιστροφή γύρω απο τον άξονά της, στον ίδιο χρόνο που χρειάζεται για μία περιστροφή γύρω απο τη γη. Αυτή η "σύγχρονη" ιδιοπεριστροφή, που προκύπτει απο την αρχή διατήρησης της στροφορμής στα πλαίσια του γοητευτικού βαρυτικού εναγκαλισμού της Σελήνης με τη γη, έχει σαν αποτέλεσμα να βλέπουμε πάντoτε το ίδιο σεληνιακό πρόσωπο όταν την παρατηρούμε τα βράδια, με αποκορύφωμα τις πανσέληνους για τους απανταχού ρομαντικούς.

Βέβαια, είναι απόλυτα σίγουρο ότι κάποτε θα διακοπεί αυτή η αμοιβαία έλξη. Η διατήρηση της στροφορμής στο σύστημα γης - σελήνης έχει σαν μόνιμη συνέπεια την μεταφορά στροφορμής απο τη γη στο φεγγάρι λόγω παλλιροϊκών επιδράσεων. Αυτό συντελεί στην βαθμιαία αύξηση της γήϊνης ιδιοπεριστροφής (~ 42 ns/ημέρα), αλλά και στην απομάκρυνση του υπέροχου φεγγαριού, με ρυθμό περίπου  4,5 cm/έτος.  Το αποτέλεσμα είναι δυστυχώς προδιαγεγραμένο, ότι και να κάνει ο δυστυχής πλανήτης μας.

Επειδή νοιώθω ότι "ξε-ύφανα" κάπως αυτή τη σεληνιακή ... ωδή,  ας  προσπαθήσω να επανορθώσω ...

Έχω διαβασει απο παλιά σχεδόν OΛA τα έργα του Βοris Vian ... Σε κάποιο απ' αυτά θυμάμαι αδρά το εξής θεσπέσιο σκηνικό ... Ένας ανθρωπάκος ξύπναγε κάθε πρωϊ στις 5 η ωρα για να πάει στη δουλειά του. Έβλεπε στην ίδια σταση τα ίδια πρόσωπα κάθε μέρα. Μέσα στο λεωφορείο τους ίδιους ανθρώπους. Ήξερε που θα κατέβει ο καθένας. Μια μέρα όμως, έπειτα απο μερικές δεκαετίες, αποφάσισε να μη πάει στη δουλειά, να εγκαταλείψει την οικογένειά του και τις υποχρεώσεις του, και τελικά να μην κατέβει στη στάση που συνήθιζε ... Ο οδηγός του λεωφορείου τον ρώτησε που θα κατέβει ... Εκείνος απάντησε αδίστακτα ... Στη Μεσοποταμία !!!

  

Μα πού αλλού θα μπορούσε να κατέβει για να βρει το φεγγάρι ?  Δεν νομίζετε οτι είναι φυσική η επιλογή της Μεσοποταμίας (λίκνο του ανθρώπινου πολιτισμού), καθώς και ότι μερικές φορές ίσως υπάρχει καιρός για δραστικές αποφάσεις, ανεξάρτητα απο τους κάθε λογής περιορισμούς ?

ΥΓ1: Είναι επιβεβλημένο ένα click στις 2 εικόνες της ανάρτησης

ΥΓ2:  Μιλτιάδης Μαλακάσης (Μεσολόγγι 1869 - Αθήνα 1943), Παίζει απόψε το φεγγάρι ('Ωρες)

Παίζει απόψε το φεγγάρι
Μέσα στην κληματαριά,
Πούναι να το πιεις, αλήθεια,
Στο ποτήρι.

Κι όχι τόσο γιατί παίζει
Στην κληματαριά,
Όσο γιατί φέγγει δίπλα
Σ᾿ ένα παραθύρι…

Whitechapel ... ανατολικό Λονδίνο

Να είστε σίγουροι (-ες) ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν ... 

Περπατούσα κάποτε στους δρόμους του ανατολικού Λονδίνου αργά τη νύχτα, και συνάντησα έναν άντρα και μία νεαρή γυναίκα κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου. Καθώς πήγα πιο κοντά, διαπίστωσα ότι ο άντρας, που φαινόταν να είναι μεθυσμένος και σε έξαλλη κατάσταση, προσπαθούσε να υποχρεώσει την γυναίκα να μπεί σε ένα αυτοκίνητο παρά τη θέλησή της. Εκείνη έδειχνε να αντιστέκεται σθεναρά, αλλά  την είχε αρπάξει απο το μπράτσο με το ένα χέρι και απειλούσε να τη χτυπήσει στο πρόσωπο με το άλλο, πράγμα που είχε κάνει το λιγότερο μία φορά πριν φτάσω ακριβώς στη σκηνή του επεισοδίου. Η πίσω πόρτα του αυτοκινήτου ήταν ανοιχτή, και ένας "συνεργός" του ήταν καθισμένος στο τιμόνι. Ορισμένοι άλλοι άντρες ( 2 ή 3 νομίζω) ήταν παρόντες στη σκηνή, και με τη στάση τους έδειχναν να εγκρίνουν τα πάντα.

Χωρίς να γνωρίζω τι θα έκανα στη συνέχεια, παρενέβην άμεσα και ενστικτωδώς υπερ της γυναίκας. Καθώς ανέβαινε η αδρεναλίνη μου, και η προσοχή του επιτιθέμενου στράφηκε σε μένα, σκέφτηκα να προσποιηθώ ότι τα αγγλικά μου ήταν φτωχά ή ανύπαρκτα.  Υπέθεσα οτι μόνο η προσπάθεια που θα έκανε για να με καταλάβει, μπορεί να του στοίχιζε τόσο, ώστε να αποδειχτεί ένας σχεδόν πλήρης αντιπερισπασμός. Η αδυναμία μου να κάνω τις προθέσεις μου σαφείς, θα μπορούσε ενδεχομένως να χρησιμεύσει για να αποτρέψει την άμεση σύγκρουση. Με δεδομένο ότι είχα απέναντί μου το λιγότερο 3 - 4 άτομα, η επιλογή της άμεσης σύγκρουσης θα σήμαινε ότι η βραδιά μου κατά πάσα πιθανότητα θα είχε πολύ κακό τέλος !

"Με συγχωρείς", είπα.  "Φαίνεται ότι δε μπορώ να βρώ το ξενοδοχείο μου, ξέρεις ... το μέρος που κοιμάμαι ... Μπορεί να με βοηθήσει κανείς ?  Που είναι ? Δεν έχω ιδέα ... Χάθηκα μέσα στα στενά του Whitechapel ... Φαίνεστε να είστε απο δώ ..."

" Sex ? " ρώτησε ο άντρας με προφανή αγανάκτηση, σαν να είχα δηλώσει ότι ήμουν αντίζηλος για τα θέλγητρα της αιχμαλώτου του. Εκείνη τη στιγμή μου πέρασε απο το μυαλό ότι η γυναίκα θα μπορούσε να ήταν πόρνη, και εκείνος ένας μη ελεγχόμενος πελάτης της.

" Όχι. Όχι sex. Ψάχνω για ένα συγκεκριμένο κτίριο με κοκκινοκαφέ τούβλα, που δεν θυμάμαι πως λέγεται. Μήπως γνωρίζετε που είναι ? Πρόκειται για ... επείγουσα περίπτωση !"

Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο η έκφραση του άντρα διαφοροποιήθηκε τελείως, αλλάζοντας απο μάσκα οργής σε μία μάσκα σύγχυσης και απορίας. Ενώ προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει την παράκλησή μου, εγώ έριξα μία συνωμοτική ματιά στη γυναίκα, η οποία πρέπει να πω έδειχνε να αργεί λίγο να καταλάβει ότι πλησίαζε η ευκαιρία της να φύγει ...

Ο άντρας άρχισε να συζητά την περίπτωσή μου, σε δυσνόητη cockney διάλεκτο, με έναν απο τους φίλους του. Εγώ συνέχισα να μιλώ λέγοντας διάφορες ανοησίες. Η γυναίκα απο την πλευρά της με κοίταζε σαν να ήμουν ηλίθιος. Και τότε, συνειδητοποιώτας για πρώτη φορά την ευκαιρία του, αυτό το πανέμορφο πλάσμα απελευθερώθηκε και έτρεξε κάτω στο δρόμο. Ο πρώην  δυνάστης της ήταν τόσο απορροφημένος, που αδιαφόρησε εντελώς γι' αυτήν,  όπως και οι υποανάπτυκτοι μεθυσμένοι φίλοι του.

Έχοντας πετύχει τον σκοπό μου, ευχαρίστησα αμέσως την πρωτόγονη ομήγυρη και συνέχισα τον δρόμο μου. Μόλις απομακρύνθηκα διαπίστωσα ότι είχα κυριολεκτικά παραλύσει απο φόβο ... κάτι που προηγουμένως είχε σαφώς ακυρώσει η αδρεναλίνη!

Ενώ η συμπεριφορά μου στο παραπάνω επεισόδιο φαίνεται να είναι αποδεκτή σχεδόν απ' όλους, την αφηγούμαι εδώ γιατί την θεωρώ κλασσικό παράδειγμα ηθικής αποτυχίας. Πρώτον, έλεγα ψέματα και το έκανα απο φόβο. Δεν είχα χαθεί και δεν χρειαζόμουν κανενός είδους βοήθεια. Κατέφυγα σ' αυτή τη τακτική επειδή φοβόμουν να προκαλέσω ανοικτά έναν απροσδιόριστο αριθμό μεθυσμένων σε έναν καβγά. Κάποιοι μπορούν να το αποκαλέσουν αυτό ... φρονιμάδα, αλλά εγώ το αποκαλώ όπως πραγματικά ήταν : δειλία. Δεν έκανα καμία προσπάθεια να επικοινωνήσω με αυτούς τους ανθρώπους, να κάνω έκκληση στους ηθικούς τους φραγμούς, όσο υποανάπτυκτοι κι' αν ήταν, ούτε προσπάθησα να τους εντυπωσιάσω με κανένα τρόπο. Τους είδα όχι ως σκοπούς αυτούς καθαυτούς, ως υπάρξεις με αισθήσεις, ικανές να διεξαγάγουν κάποιο διάλογο, να ηρεμήσουν ή να διδαχθούν, αλλά ως μία απειλή στην πιο καθαρή της μορφή.

Η ηθική μου αποτυχία, όπως την βλέπω, συνίσταται στο ότι ποτέ δεν ΑΝΤΙΤΑΧΘΗΚΑ ουσιαστικά στις ενέργειές τους. Απλά προκάλεσα έναν αντιπερισπασμό για λίγη ώρα, με αποτέλεσμα να ωφεληθεί μία γυναίκα. Όμως, η επόμενη γυναίκα που θα έπεφτε θύμα της επιθετικότητάς τους, δεν θα έχει λόγους να είναι ευγνώμων σε μένα. Αν και μία "καθαρή" επέμβαση υπερ της γυναίκας ήταν βέβαιο ότι θα είχε αποτέλεσμα να υποστώ σωματικές βλάβες, θα είχα δώσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Δεν μένουν όλοι αδιάφοροι αν χτυπήσετε ή απαγάγετε μια γυναίκα μέσα στο δρόμο !  Η δράση που προτίμησα δεν έστειλε κανένα τέτοιο μήνυμα. Και το ... καλύτερο το φύλαξα για το τέλος. Υποψιάζομαι ότι ούτε η γυναίκα κατάλαβε ποτέ ότι  είχα επέμβει για να την βοηθήσω !

Ένα click στις παραπάνω 2 εικόνες είναι ασφαλώς ... ενδεδειγμένο !

:)

Οπτασία

Το όνομα Jane δεν έχει καμμία απολύτως σημασία. Αντικαταστείστε το ελεύθερα, με όποια  οπτασία θέλετε ...

The keen stars were twinkling,

And the fair moon was rising among them,

Dear Jane.

The guitar was tinkling,

But the notes were not sweet till you sung them

Again.

As the moon's soft splendour

O'er the faint cold starlight of Heaven

Is thrown,

So your voice most tender

To the strings without soul had then given

Its own.

The stars will awaken,

Though the moon sleep a full hour later

To-night;

No leaf will be shaken

Whilst the dews of your melody scatter

Delight.

Though the sound overpowers,

Sing again, with your dear voice revealing

A tone

Of some world far from ours,

Where music and moonlight and feeling

Are one.

Percy Bysshe Shelley (1792 -1822)

YΓ: Ασφαλώς και κρύβουν κάτι οι εικόνες ... Ένα  click μακριά ...
 
:)

Just Meat ?

"They're made out of meat."
    
"Meat?"
    
"There's no doubt about it. We picked up several from different parts of the planet, took them aboard our recon vessels, and probed them all the way through. They're completely meat."
    
"That's impossible. What about the radio signals?"
    
"They use the radio waves to talk, but the signals don't come from them. The signals come from machines."
    
"So who made the machines? That's who we need to contact."
    
"They made the machines. That's what I'm trying to tell you. Meat made the machines."
    
"That's ridiculous. How can meat make a machine? You're asking me to believe in sentient meat."
    
"I'm not asking you, I'm telling you. These creatures are the only sentient race in that sector and they're made out of meat."
    
"Maybe they're like the orfolei. You know, a carbon-based intelligence that goes through a meat stage."
    
"Nope. They're born meat and they die meat. We studied them for several of their life spans, which didn't take long. Do you have any idea what's the life span of meat?"
    
"Spare me. Okay, maybe they're only part meat. You know, like the weddilei. A meat head with an electron plasma brain inside."
    
"Nope. We thought of that, since they do have meat heads, like the weddilei. But I told you, we probed them. They're meat all the way through."
    
"No brain?"
    
"Oh, there's a brain all right. It's just that the brain is made out of meat! That's what I've been trying to tell you."
    
"So ... what does the thinking?"
    
"You're not understanding, are you? You're refusing to deal with what I'm telling you. The brain does the thinking. The meat."
    
"Thinking meat! You're asking me to believe in thinking meat!"
    
"Yes, thinking meat! Conscious meat! Loving meat. Dreaming meat. The meat is the whole deal! Are you beginning to get the picture or do I have to start all over?"
    
"Omigod. You're serious then. They're made out of meat."
    
"Thank you. Finally. Yes. They are indeed made out of meat. And they've been trying to get in touch with us for almost a hundred of their years."
    
"Omigod. So what does this meat have in mind?"
    
"First it wants to talk to us. Then I imagine it wants to explore the Universe, contact other sentiences, swap ideas and information. The usual."

"We're supposed to talk to meat."
    
"That's the idea. That's the message they're sending out by radio. 'Hello. Anyone out there. Anybody home.' That sort of thing."
    
"They actually do talk, then. They use words, ideas, concepts?"
    
"Oh, yes. Except they do it with meat."
    
"I thought you just told me they used radio."
    
"They do, but what do you think is on the radio? Meat sounds. You know how when you slap or flap meat, it makes a noise? They talk by flapping their meat at each other. They can even sing by squirting air through their meat."
    
"Omigod. Singing meat. This is altogether too much. So what do you advise?"
    
"Officially or unofficially?"
    
"Both."
    
"Officially, we are required to contact, welcome and log in any and all sentient races or multibeings in this quadrant of the Universe, without prejudice, fear or favor. Unofficially, I advise that we erase the records and forget the whole thing."
    
"I was hoping you would say that."
    
"It seems harsh, but there is a limit. Do we really want to make contact with meat?"
    
"I agree one hundred percent. What's there to say? 'Hello, meat. How's it going?' But will this work? How many planets are we dealing with here?"
    
"Just one. They can travel to other planets in special meat containers, but they can't live on them. And being meat, they can only travel through C space. Which limits them to the speed of light and makes the possibility of their ever making contact pretty slim. Infinitesimal, in fact."
    
"So we just pretend there's no one home in the Universe."
    
"That's it."
    
"Cruel. But you said it yourself, who wants to meet meat? And the ones who have been aboard our vessels, the ones you probed? You're sure they won't remember?"
    
"They'll be considered crackpots if they do. We went into their heads and smoothed out their meat so that we're just a dream to them."
    
"A dream to meat! How strangely appropriate, that we should be meat's dream."
    
"And we marked the entire sector unoccupied."
    
"Good. Agreed, officially and unofficially. Case closed. Any others? Anyone interesting on that side of the galaxy?"
    
"Yes, a rather shy but sweet hydrogen core cluster intelligence in a class nine star in G445 zone. Was in contact two galactic rotations ago, wants to be friendly again."
    
"They always come around."
    
"And why not? Imagine how unbearably, how unutterably cold the Universe would be if one were all alone ..." 

Αlone and made out of meat ?   Then click above image ...

Deadly Mind Game

Μία σουρεαλιστική ιστορία του Charlie Fish, που δεν είναι απίθανο να υλοποιηθεί κάποτε και στις δικές μας ζωές.  Αφήστε που  μπορεί ήδη να μας συμβαίνει και να μη το έχουμε καταλάβει ...

Προσοχή !  Οι λέξεις με τις οποίες  "παίζουμε" στο scrabble της ζωής μας, πολλές φορές επαληθεύονται, όπως στη παρακάτω ιστορία. Γι' αυτό ας τις διαλέγουμε προσεκτικά, κι' ας αδιαφορούμε για το "στημένο" παιχνίδι της ρουτίνας και της συμβατικότητας. Τουλάχιστον, όσο μπορούμε, όσο υπάρχει καιρός ...

Για να γίνουν κατανοητά τα παραπάνω, πρέπει οπωσδήποτε να έρθετε σε επαφή με την παρακάτω μικρή ιστορία, κλικάροντας τα εξής δύο links :

Death By Scrabble (κείμενο)

Death By Scrabble (video)

Όποιο σας βολεύει καλύτερα ... Εγώ πάντως, συνιστώ και τα δύο !

YΓ: Για όσους δυσκολεύονται να προσεγγίσουν το πνεύμα της ιστορίας, αρκεί να πούμε οτι ο 42χρονος ΔΕΝ μισεί την γυναίκα του, αλλά την ισοπεδωτική ρουτίνα του !

Κακές ιδέες

Ο κόσμος μας ειναι κυριολεκτικά γεμάτος απο κακές ιδέες. Υπάρχουν ακόμη περιοχές στον πλανήτη, όπου κάποιοι άνθρωποι θανατώνονται για φανταστικά εγκλήματα, όπως η βλασφημία, και θύλακες όπου το σύνολο της εκπαίδευσης των παιδιών συνίσταται στη διαδικασία της απαγγελίας θρησκευτικών μύθων απο ένα αρχαίο βιβλίο.

Υπάρχουν χώρες στις οποίες οι γυναίκες στερούνται σχεδόν όλων των ανθρώπινων ελευθεριών, εξαιρούμενης της αναπαραγωγής ! Και όμως, αυτές οι κοινωνίες αποκτούν με μεγάλη ταχύτητα τρομακτικά οπλοστάσια απαρτιζόμενα απο εξελιγμένα οπλικά συστήματα.

Αν δεν μπορέσουμε να εμπνεύσουμε τον αναπτυσσόμενο κόσμο, και ιδιαιτέρως τον μουσουλμανικό κόσμο, έτσι ωστε να στραφεί σε στόχους που είναι συμβατοί με τον παγκόσμιο πολιτισμό, τότε μας περιμένει όλους ένα δυσοίωνο μέλλον.

Η θρησκευτική βία είναι ανάμεσά μας, επειδή οι θρησκείες είναι εξ΄ ορισμού εχθρικές η μία απέναντι στην άλλη. Αυτοί οι  άνθρωποι, που υιοθετούν ισχυρές απόψεις χωρίς στοιχεία, θα έπρεπε να ανήκουν στο περιθώριο των κοινωνιών μας, και όχι στις αίθουσες της εξουσίας. Το μόνο πράγμα που πρέπει να σεβόμαστε στη θρησκευτική πίστη του άλλου, είναι η επιθυμία του για μία καλύτερη ζωή σε αυτόν τον κόσμο. Δεν χρειάζεται ποτέ να σεβαστούμε την βεβαιότητά του ότι τον αναμένει μια καλύτερη ζωή σε κάποιο επόμενο κόσμο. Στις μέρες μας γνωρίζουμε αρκετά για να πούμε ότι ο "θεός" του Αβραάμ δεν είναι αντάξιος, όχι μόνον του μεγαλείου του σύμπαντος, αλλά ούτε καν του ίδιου του ανθρώπου ! 

PS: Click above images ... if u dare :)

Η μέρα που σε πήραν στο στρατό

ΣΕ ΧΡΟΝΟΝ ΣΑΦΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΝ

ΑΝΑΤΡΕΞΑΜΕΝ ΕΙΣ ΠΑΙΔΙΚΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ

ΑΡΓΟΤΕΡΟΝ

ΕΙΣ ΕΦΗΒΙΚΑΣ ΕΠΟΧΑΣ

ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΩΣ

ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ ΝΑ ΟΙΚΤΙΡΟΥΜΕ

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΤΡΕΧΟΝΤΟΣ ΕΤΟΥΣ

Ίσως το πιο αγαπημένο μου ποίημα ...

Κάποια χρόνια πριν, το έγραψε ο αδελφός μου ειδικά για την περίσταση,  και μου το έδωσε λίγες ώρες πριν  φύγω για την υποχρεωτική (?) στρατιωτική θητεία.

Βέβαια, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κάνει κάτι, εκτός ίσως απο το να αναπνέει ...

YΓ: Οι 2 εικόνες υπόσχονται κάτι περισσότερο, μόνο αν ... κλικάρετε

:)

Tο χλοοκοπτικό

Tο χλοοκοπτικό σταμάτησε, δύο φορές

Σκύβοντας, βρήκα ένα σκαντζόχοιρο να ‘χει φράξει τις λεπίδες
Δολοφονημένο. Την είχε αράξει στο ψηλό γρασίδι.

 

Τον είχα ξαναδεί, τον είχα κιόλας ταΐσει μια φορά.
Τώρα, είχα καταστρέψει το διακριτικό του κόσμο.
Ανεπανόρθωτα. Η ταφή δεν βοήθησε καθόλου.

Το επόμενο πρωί, όταν εγώ σηκώθηκα, αυτός εκεί στο χώμα.
Την πρώτη μετά του θανάτου μέρα, η νέα απουσία,
Έχει πάντα την ίδια γεύση.
Θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ...

Ο ένας με τον άλλο, θα πρέπει να είμαστε καλοί ...
Όσο υπάρχει ακόμη καιρός.

Philip Larkin 

 




















YΓ: Χτυπήστε την πόρτα με click, για ονειρική μουσική ... Και τον σκαντζόχοιρο ... επίσης.  Γιατί όχι ;

Γυναίκες και Ηλεκτρόνια

Μία γνωστή μου φιλόλογος, διατύπωσε πρόσφατα τον συναρπαστικό ισχυρισμό ότι oι γυναίκες καταλαβαίνουν τους υπολογιστές καλύτερα απ' ότι οι άντρες. Αφού εξήγησε την σαφή θέση της, διαπίστωσα ότι ενδεχομένως να είχε δίκιο !

Μου τόνισε ότι οι άντρες θέλουν πάντοτε να μαστορεύουν τον Η/Υ, να τον διαλύουν, να προσθέτουν μνήμη και περιφερειακά, ενώ οι γυναίκες εστιάζουν την προσοχή τους σε σπουδαιότερα πράγματα, όπως πχ την αποστολή με email δεκάδων προσκλήσεων για μία συγκέντρωση αποφοίτων λυκείου. Αμέσως κατάλαβα ότι αυτό εναρμονίζεται πλήρως με τις δικές μου εμπειρίες στα προϊόντα της τεχνολογίας. Όταν για παράδειγμα χαλάει το αυτοκίνητό μου, με πιάνει ακατάσχετη μανία να εντοπίσω επακριβώς τη βλάβη και καθυστερώ, ενώ εκείνη με διαβεβαιώνει ότι σε ανάλογη περίπτωση θέλει απλώς  να ξοδέψει μερικά χρήματα για την επισκευή, ώστε μετά να οδηγήσει για να συναντήσει τις φίλες της στο συνηθισμένο τους στέκι. Οι γυναίκες φαίνεται να αντιλαμβάνονται διαισθητικά ότι ο τρόπος λειτουργίας έχει πολύ μικρότερη σπουδαιότητα απο την χρήση.

Στο ανώτατο επίπεδο οι Η/Υ είναι εργαλεία που αποθηκεύουν και επεξεργάζονται μηνύματα, κείμενα, εικόνες, σχέδια,  video και μας επιτρέπουν το άνοιγμα καναλιών  επικοινωνίας με άλλους ανθρώπους. Στο επόμενο επίπεδο προς τα κάτω, έχουμε τον επεξεργαστή, την μητρική κάρτα, και τις υποδοχές επέκτασης με διάφορα  καλούδια  τόσο ισχυρά, που απαιτούν πρόσθετους ανεμιστήρες. Πιό κάτω, βρίσκουμε μικροτσίπ πυριτίου με τα φανταστικά τους συμπλέγματα  διασυνδέσων και τα ενσωματωμένα τρανζίστορ διατεταγμένα σε πύλες. Ακόμη πιό κάτω είναι το "ντοπαρισμένο" κρυσταλλικό πλέγμα των ατόμων πυριτίου, μέσα απο το οποίο διαδίδονται τα ηλεκτρόνια και οι οπές.

Είναι νομίζω εύλογο να στέλνονται όλες εκείνες οι προσκλήσεις που προαναφέραμε, χωρίς να πολυσκεφτόμαστε την αξιοπιστία της τεράστιας γκάμας οργανωσιακών λειτουργικοτήτων, που η καθεμιά τους στηρίζεται στην κατώτερή της και συνάμα στηρίζει την ανώτερή της. Το πώς λειτουργεί το κάθε επίπεδο δεν έχει σημασία. Αρκεί να αποσταλούν οι προσκλήσεις ! Στο κάτω κάτω μπορούμε να το κάνουμε πηγαίνοντάς τες και οι ίδιοι.

Βέβαια δεν βλάπτει που και που να θυμόμαστε οτι οι Η/Υ είναι μηχανές. Όπως και κάθε άλλη μηχανή λειτουργούν μετακινώντας ύλη απο το ένα μέρος στο άλλο. Επειδή η εν λόγω ύλη αποτελείται αποκλειστικά και μόνο απο ηλεκτρόνια, κινείται με ταχύτητα αστραπής, αλλά εννοιολογικά δεν διαφέρει απο ένα βάκτρο εμβόλου ή έναν στροφαλοφόρο άξονα αυτοκινήτου. Σε τελική ανάλυση ο σκοπός της μηχανικής υπολογιστών εξακολουθεί να είναι η συναρμολόγηση μηχανικών συνδέσεων ικανών να προκαλέσουν κάτι φυσικό, όπως την απόθεση μελανιού σε μιά σελίδα χαρτιού, την κίνηση του κώνου ενός μεγαφώνου ή την συστροφή του υγρού κρυστάλλου σε κάποιο εικονοστοιχείο οθόνης. Όμως μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στους υπολογιστές και τα άλλα είδη μηχανών έγκειται στην ευκολία με την οποία μπορούν να τροποποιηθούν οι μηχανικές τους συνδέσεις. Αυτή η διαδικασία τροποποίησης ονομάζεται προγραμματισμός . Μπορεί να τα έχουμε ξεχάσει ή να μην τα γνωρίζουμε όλα αυτά, αλλά ίσως δεν πειράζει, εφόσον εκείνο που τελικά μετράει είναι να σταλούν οι προσκλήσεις!

Είναι λοιπόν προφανές ότι χρωστάμε την ύπαρξη, την αξιοπιστία και την χρησιμότητα των Η/Υ σε αρχές οργάνωσης. Το ότι οι γυναίκες κατανοούν καλύτερα την σπουδαιότητα του ανώτατου επίπεδου των οργανωσιακών λειτουργικοτήτων δεν αποτελεί είδηση, επειδή ήταν ήδη γνωστό στους αρχαίους, γραμμένο σε πάμπολλα κείμενα, με πλέον αξιοσημείωτο το I Ching. Σύμφωνα με την ταοϊστική φιλοσοφία, το Σύμπαν ωθείται προς τα εμπρός απο την σύγκρουση δύο αντίθετων αρχών, του Γιν και του Γιανγκ, οι οποίες διαρκώς παράγουν και εκτοπίζουν η μία την άλλη. Το Γιανγκ αντιπροσωπεύει την αρρενωπότητα, τον Ήλιο, την Θερμότητα, το φως, την κυριαρχία κλπ. Το Γιν, απο την άλλη, αντιπροσωπεύει τη θηλυκότητα, τη Σελήνη, τις υλικές μορφές, το κρύο την υποταγή κλπ. Το Γιανγκ, η προσήλια νότια πλευρά του βουνού, δημιουργεί, ενώ το Γιν, η σκιερή βόρεια πλευρά, ολοκληρώνει ότι δημιουργήθηκε.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι διανύουμε την εποχή του Γιν και ότι, έστω κι' αν οι υπολογιστές  δημιουργήθηκαν απο το Γιανγκ, έφτασαν στην πλήρη εκδίπλωση των δυνατοτήτων τους υπο την κυριαρχία του Γιν.

Την ίδια διαπίστωση μπορούμε να την εκφράσουμε με πιο άμεσο δυτικό τρόπο, λέγοντας οτι οι υπολογιστές αρχικά συνελήφθησαν ως σκύλοι, αλλά τώρα έχουν γίνει γάτες. Η  μηχανή που φέρνουμε στο σπίτι απο το κατάστημα είναι έξυπνη, ιδιοτελής, μπαίνει διαρκώς μέσα στα πόδια μας και πάντοτε σκευωρεί για να μας βάλει να κάνουμε ότι θέλει εκείνη. Όταν όμως την απογυμνώσουμε απο την εκζήτησή της και διεισδύσουμε πέρα απο την εξωτερική όψη στα καλώδια, τα τρανζίστορ, τις πύλες και τους αλγορίθμους, βρίκουμε απόλυτη υπακοή και αφοσίωση, ευθύτητα και απλότητα. Δηλαδή,  ένα σκύλο !

ΥΓ: Όπως πάντα, οι δύο εικόνες κρύβουν video

The man who loved Clare Torry

The bus swinged slowly near the last bend, and the village appeared, like in a technicolor film. It was a nice village, a classical english village with its black and white houses, its grannies behind the windshields and everybody knowing everything about anybody, but still looking as if they didn't care. There were not more than forty houses, but it gave the impression of a much bigger place. The bus stopped in the centre, in the geometric centre, because the village extended along both sides of the road. The man came down quite carefully, looking at both sides of the pavement, deserted. He studied the sign of a tobacconist, then went inside.

- Good morning. May I have a box of Marlboro and some candies?

Behind the desk, a middle-aged man, looking distinctive, wearing turtle textured glasses with very thick lenses.

- Do you need anything else, Sir? You don't live around here, don't you?

- How can you tell that?

- Simply that I've owned this shop twenty years and I've never seen you before. And looking at the way you dress, you don't even look english, even if your accent is perfect.

- Are you a relative of Sherlock Holmes? - asked the customer a bit angry.

- I'm sorry, Sir, I'm really sorry, I didn't mean to mind your business, I thought that automatically.

- Ok, ok, forget it, also because I have a question for you. Do you know Clare Torry?

The man with the glasses suddenly turned to white, as if somebody gave him very bad news. He was about to say something, but he changed his mind. He put a hand in a cabinet to get something, but changed his mind again.

- Yes, I know her very well. I visited her just this morning. Why are you looking for her? Are you a friend of hers?

- No, actually I don't know her, but that's why I came here. I must know her, I think I'm in love with her.

- How can you be in love with her, if you don't know her?

- Oh, yes, it's strange, but I fell in love with her since the first time I listened to her voice. Surely you know that Clare Torry is a singer, don't you?

- Of course.

- So you know how marvellously sweet her voice is. 

- Of course but, you see, Clare is very different from the way you imagine her, very very different.

- She can't be very different, with that voice.

- Look, let's do this: I'll tell you where you can find Clare, then you come back and I'll explain everything to you, ok?

- What do you have to explain?

- Nothing, nothing, just do as I ask.

The shopkeeper gave him the address, not so far away, just at the end of the village. The man walked to it, a bit confused by that strange conversation. He followed the pavement until the end of the village, and then he saw it. The cemetery was quite separated from the rest of the houses, discreet. Not believing his eyes, the man entered and almost immediately found her. 

Here rest Clare Torry's voice and body, dead at the age of 30

For few seconds he could even think, he saw nothing, he felt nothing. Then his hand moved to his face, drying a rebel drop going down his cheek. The first notes, the first sad notes of The Great Gig in the Sky came back to his mind and Clare Torry's voice, the divine Clare Torry's voice suffering in that unreal song. He remembered the day when he bought the record, the day when he bought a second copy, just in case, the day when he knew it was one of Earth's best selling records, the day when he wrote her for the first time, addressing the letter to the record company, the days when he idly waited for an answer, the day when he bought the ticket to go looking for her. Many things came back to his mind, most of them now without any importance. He took a young rose from a near grave and put it on hers, and walked. He followed the road back to the tobacconist shop.

- You could have told me.

- You wouldn't have believed me - said the man behind he desk, - after all, you're not the first one coming to look for her, and I've got some experience with this. You see, Clare was a fabulous person, with a fabulous voice and an unbelievable attitude. She was, almost, divine. Then they convinced her to sing in that record, you know, the guitarist went to school with her, he knew her force, her magnetic power, her magic voice. She let them convince her, she didn't want to listen to me. The song was, surely, a masterpiece. Clare started to receive letters and phone calls. Then, once, somebody found her. I don't know how he did it, who the hell gave directions; he came here and asked to see her. I tried to convince him not to do it, with no luck. When he did see her, he ran away.

- Ran away? - asked the man, disoriented.

- You see, Sir, as I told you Clare was a fantastic person, but she had some small defects, small and without importance for her. For instance, she weighted 92 kilos, 200 pounds. That didn't embarass her, until the day that man came here. Then another one came, acting the same way, then others again. It was very difficult for Clare, used to be loved for her spiritual values, clashing against the realty, with the cynical inhabitants of the world. So difficult, she couldn't survive anymore, and she stopped her life.

- I'm really sorry - said the visitor.

- Don't worry, I'm sure you would have run away as well, after all. It's better if you didn't know her.

- I wouldn't have run away.

- You would have run away like all the others, you would have based your judgement on the container and not on the content. You wouldn't have been better then the rest.

- How can you say that? - asked the visitor, offended.

- I told you I've got some experience. If you think that you care so much, I can test you.

He put the hand in the cabinet under the desk, pulling out a black and white picture, surrounded by one of those silver frames so popular among english shopkeepers. He studied it for a moment, and passed it to the man. A little imperceptible reaction, betrayed the visitor. The man behind the desk took back the picture. He studied it again and put it back in the cabinet.

- You see, my dear Sir, - he said - you are exactly like the others.

- I'm sorry, I... - tried to say the stranger. - By the way - he said - how is it that you have that photo?

The man behind the desk smiled subtly.

- Clare Torry was my wife - he said.

ΥΓ1:  Η  παραπάνω ανάρτηση με τίτλο "Τhe man who loved Clare Tory", είναι μετάφραση της φανταστικής ιστορίας με τον πρωτότυπο τίτλο: "L'uomo che amava Clare Torry", που έγραψε ο Ιταλός Riccardo Francavilla, τον Σεπτέμβριο του 1986 !

ΥΓ2:  Στο παρακάτω link ακούστε την αιθέρια και ονειρική φωνή της Clare Torry, που την δάνεισε στους Pink Floyd μόλις για £30 ...

The Great Gig in the Sky

Η φωνή είναι της Clare Torry. Τα υπόλοιπα στο κείμενο του Riccardo Francavilla ... δεν είναι !

ΥΓ3:  Γνωρίζετε φυσικά τι θα επακολουθήσει αν κλικάρετε τις δύο εικόνες της ανάρτησης ...